Een gestolen fiets, daar zochten ze naar. Maar het toeval wil dat Wit-Russische politieagenten binnenvielen bij een journaliste van Charter'97, een mensenrechtenorganisatie die strijd voor democratie in Wit-Rusland. Het Wit-Rusland van Aleksandr Loekasjenko, de laatste dictator in Europa. Charter'97 bericht er ironisch over op haar eigen website. Natallya Radina, de journaliste, volgde dit weekend samen met enkele collega's op de website van Charter'97 een protestmars in Minsk tegen de bouw van een nieuwe kerncentrale in Wit-Rusland. De route van de mars was al enkele dagen een punt van discussie tussen de overheid en de organisators. Een voorbeeld van een pesterij is dat de route van de mars aangepast moest worden volgens de overheid. Opvallend genoeg kon de route daardoor niet over de Laan van de Vrijheid richting de zogenaamde Chernobyl Kapel lopen.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Die Alexander Pechtold toch. Was hij twee jaar geleden nog geflopte minister en leider van een ter dode opgeschreven lijkend flutpartijtje, tegenwoordig is hij de handige en welbespraakte oppositieleider die in charisme en retoriek geregeld Marijnissen, Rutte en Halsema achter zich laat in de oppositiestrijd.
De omslag van Pechtold is volgens mij symbolisch voor D66 èn de inherente tragiek waar die partij onder lijdt. Ik zal dat uitleggen.
D66 is, zullen veel mensen zeggen (inclusief leden van die partij), bij uitstek een bestuurderspartij. Door gebrek aan een zware ideologische achtergrond is de partij in staat ieder voorstel objectief op haar merites te beoordelen, op een bestuurlijke, technocratische wijze. Dat wijst op een partij die eerder gedegen bestuurders aflevert dan aansprekende charismatische volksmenners.
Het probleem is, dat besturen D66 over het algemeen electoraal uiterst slecht afgaat. Grootste verliezen in zetels kreeg de partij te lijden in 1982 (-11), 1998 (-10), 2002 (-7) en 2006 (-3, maar wel weer een halvering). Hoe komt het dat regeren D66 meestal zo slecht afgaat? De belangerijkste reden lijkt mij dat er voor D66 in een kabinet weinig tastbaars te bereiken valt. Door het gebrek aan ideologie hebben ze ook een gebrek aan duidelijk doelen om in een regering te bereiken. Ze kunnen het dus nooit echt goed doen; alleen maar neutraal of ronduit slecht. De enige keren dat D66 na regeren (bescheiden) winst maakte was wanneer een enigszins verwante partij aan het instorten was, zoals DS’70 in 1977 en de VVD in 1986.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Dit is een historische dag voor ons, we hebben deze verkiezing gewonnen.
Aldus secretaris-generaal Tendai Biti van de oppositiepartij MDC naar aanleiding van de presidents- en parlementsverkiezingen van gisteren. De regering van Mugabe is het er niet mee eens en spreekt van ‘speculaties en leugens’. Waarnemers claimen dat er op grote schaal fraude is gepleegd.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.