De ministers Plasterk en Verhagen vragen Nederlandse universiteiten en HBO’s om “waakzaamheid” en “grote terughoudendheid” bij het toelaten van Iraanse studenten. De Universiteit Twente gooide daarmee haar poorten dicht voor alle binnenkomende Iraniërs (studenten en medewerkers) en de TU Eindhoven vraagt de AIVD om een verklaring die niet wordt gegeven (BNdeStem). Er zijn ook voorbeelden bekend van promovendi die in Eindhoven zijn geweigerd louter vanwege hun nationaliteit. Gelukkig doen niet alle universiteiten aan deze waanzin mee: de TU Delft en de Rijksuniversiteit Groningen sluiten Iraniërs niet structureel uit. Deze maatregel komt voort uit de resolutie 1737 van de Veiligheidsraad, waarin de lidstaten worden opgedragen voorzichtig te zijn met het overbrengen van proliferatiegevoelige informatie naar Iran. Maar aan de Nederandse universiteiten kan je helemaal niet komen aan proliferatiegevoelige informatie die niet al in boeken en op het internet staat?! Deze maatregel is naast nodeloos stigmatiserend ook nog eens onzinnig en schaadt de ambitie van Europa om de leidende kenniseconomie in de wereld te worden. Een groep aan Nederlandse universiteiten verbonden (ex-)Iraniërs is een petitie begonnen waarin het Nederlandse kabinet en in het bijzonder minister Plasterk wordt opgeroepen deze maatregel terug te draaien. Ik steun dit initiatief van harte en roep iedereen dan ook op om snel te tekenen: Stop de verdachtmaking van Iraniërs. Als een door de wol geverfde weblogger zou ik natuurlijk moeten eindigen met een keiharde Godwin die van toepassing is op het criminaliseren en isoleren van bevolkingsgroepen maar die kunt u als een door de wol geverfde reaguurder vast wel zelf bedenken...
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Eind jaren negentig maakte de gemeente Steenwijk plannen voor een nieuwe woonwijk: Woldmeenthe. In de periode 2000 t/m 2005 zouden hier 500 woningen verrijzen, een deel van dit uitbreidingsplan werd bestemd voor duurzame ecologische bouw. Hiervoor was voldoende belangstelling onder de potentiële kopers van de kavels. De ambitieuze plannen van de gemeente verwaterde echter en uiteindelijk werden de duurzaamheidseisen onvoldoende verankerd in het bestemmingsplan. Door een lotingsprocedure kwamen de kavels uiteindelijk in handen van mensen die helemaal niet zo geïnteresseerd waren in ecologische bouw. Slechts één van de oorspronkelijke ecologische bouwers wist via de loting een kavel te bemachtigen. Electrotechnisch ingenieur Jan Husslage ging aan de slag met zijn eco-huis op bouwkavel nummer 237. Hij verwerkte hout uit nabijgelegen bossen, gebruikte géén lood, zink, polyuretaan of andere milieuschadelijke stoffen, ontwierp duurzame verwarming en koelingsystemen én produceerde vrijwel géén bouwafval (zie: bouwprincipes).
Terwijl minister van milieu Jacqueline Cramer afgelopen zomer het eco-huis in Steenwijk nog “een goed voorbeeld voor toekomstige wijken” noemde dreigt het levenswerk van Husslage nu gesloopt te worden.
Volgens de gemeente zou Husslage de bouwtijd met jaren hebben overschreden en de buurt zou het getimmer zat zijn en bovendien past het ‘prairiehuis’ volgens hun niet in de nette Vinexwijk. Voor Husslage is het vechten tegen de bierkaai. Want wie wint het nou ooit van een monsterverbond van Bureaucratie & Gesundenes Volksempfinden? Formeel zou de gemeente de koopsom voor de kavel 170.000 euro retour moeten doen, maar ze verwacht dat dit bedrag volledig zal opgaan aan de sloopkosten, lekker duurzaam…
Het zal u hier inmiddels niet meer verbazen dat er weer een klein beetje van uw privacy verloren gaat als morgen de Tweede Kamer instemt met een wijziging in de telecomwet:
“1. Onze Minister kan, in overeenstemming met Onze Minister van Justitie, toestemming geven tot een gebruik van de frequentieruimte dat afwijkt van het bepaalde bij of krachtens dit hoofdstuk, wanneer dit noodzakelijk is:
a. ter voorkoming, beëindiging of opsporing van een misdrijf als omschreven in artikel 67, eerste lid, van het Wetboek van Strafvordering, dat gezien zijn aard of de samenhang met andere strafbare feiten een ernstige inbreuk op de rechtsorde oplevert;
b. ter vaststelling van de verblijfplaats van een aan te houden persoon op de voet van het bepaalde in artikel 565, tweede lid, van het Wetboek van Strafvordering;…”
Oftewel, ze mogen de gesprekken afluisteren als er een vermoeden is van het kunnen gaan plegen van een ernstig misdrijf, zulks ter bepaling van de twee ministers.
Het is maar dat u het weet. Veel illusies over uw privacy had u trouwens toch al niet meer waarschijnlijk.
Hopelijk stellen de kamerleden morgen iets steviger vragen dan de vorige keer. Dat kon de minister makkelijk afwentelen met:
“Zowel bij de toekenning van strafvorderlijke bevoegdheden als bij de toestemming tot het maken van inbreuk op de frequentieruimte zal worden getoetst aan de beginselen van proportionaliteit en subsidiariteit.
Bij deze toetsing wordt de privacy van betrokkenen zorgvuldig tegen andere relevante belangen afgewogen.”
Lang voor: Terrorisme is altijd belangrijk, dus flikker op met je privacy.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Het rommelt in de provincie, onder de leden van Groenlinks en D66 wordt gefilosofeerd over een fusie. Een nieuwe sociaal-liberale partij samengesteld uit de progressieve vleugels van D66, GroenLinks, VVD en de PvdA zou succesvol tegenwicht kunnen bieden tegen het populisme van Geert Wilders en Rita Verdonk zegt Johan Sieswerda (oud-statenlid D66) op het weblog van D66 Fryslan. Op 31 december stond er in verschillende regionale kranten een artikel waarin Henk Klijnsma (topambtenaar van het ministerie van Binnenlandse Zaken) pleit voor de oprichting van een dergelijke partij. Klijnsma promoveerde onlangs op de geschiedenis van de Vrijzinnig-Democratische Bond (VDB). Klijnsma: “De opkomst van rechtse krachten schreeuwt om een sterke en serieuze linkse tegenbeweging. Je hebt wel SP, maar die is populistisch. En de PvdA is verzwakt.” (PZC). Paul Vermast (GL, Dronten) reageert instemmend op dit plan nadat hij op het blog van Joke van Nieuwenhuizen (GL-fractievoorzitter, Middelburg) heeft gelezen dat zij de fusie een “prikkelend idee” vindt. Ondertussen bepleit Irona Groeneveld (GrienLinks, Tytsjerksteradiel) op haar weblog dat de discussie over een nieuwe progressief-vrijzinnige beweging vooral op landelijk niveau moet worden gevoerd. Maar op landelijk niveau blijft het tot nu toe angstig stil. Johan Sieswerda heeft dan ook weinig vertrouwen in de “politieke leemlaag van machtige bobo’s” en stelt voor om te starten met de FPD: de Friese Progressieve (Liberale) Democraten.
2008 is amper een week oud of een nieuwsbericht leidt alweer tot een spoeddebat. De gehackte OV-chipkaart is aanleiding om volgende week de minister op het matje te roepen.
In mijn leven heb ik best vaak meegemaakt dat er in bedrijf op zeer korte termijn ineens een belangrijk overleg werd ingelast. Maar in vrijwel al die situaties was er dan ook iets aan de hand waarbij een snelle beslissing gevraagd werd zodat bepaalde doelen niet in gevaar kwamen. Indien er geen accuut probleem was, werd meestal eerst wat nader onderzoek verricht voordat iedereen uit de normale werkzaamheden gerukt werd met alle gevolgen van dien.
De Tweede Kamer lijkt niet gevuld te zijn met mensen die deze ervaring delen. Media aandacht is belangrijker dan goed besturen.
Ik heb voor u de spoeddebatten van het laatste kwartaal 2007 even op een rijtje gezet (zover ik ze kon vinden).
11 oktober: Vertraging A73
11 oktober: Gehandicaptenvervoer
11 oktober: Aftrekregeling buitengewone uitgaven
16 oktober: Veetransporten
17 oktober: Vertrekpremie ABN AMRO topman
17 oktober: Afschaffing basisbeurs
30 oktober: Taxitarieven (vervallen)
7 november: Ontslagrecht
8 november: Het uitvoeren van een motie over drukjacht
8 november: Toegang publicaties GPD
13 november: Sluiting Unilever vestigingen
21 november: Onomkeerbare stappen kilometerheffing
21 november: Belastingplan
28 november: 1040 urennorm
Dat zijn dus 14 spoeddebatten (waarvan 1 vervallen), een gemiddelde van 1 per week. Maar belangrijker nog zijn de onderwerpen die kennelijk een spoeddebat rechtvaardigden. Zover ik kan nagaan zijn er slechts twee onderwerpen die mogelijk op korte termijn nog iets aan de situatie hadden kunnen veranderen (unilever en drukjacht).
Het steeds aanvragen van spoeddebatten roept het gevoel van een permanente crisis op. Er is altijd wel iets waarvoor de regering met spoed naar de kamer moet. Alsof er sprake is van een aaneenschakeling van fouten. Het vertrouwen in de politiek is hier niet echt mee gediend.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Wat is de waarde van de officiële vernietiging van het vonnis tegen Marinus van de Lubbe door de Duitse justitie?
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.