Vanmorgen continueerden we een ‘soort-van-verjaardag’, waarbij we vorige week wensten nog lang mee te mogen gaan. Maar goed, als er één cliché meer dan waar is, dan is dat ‘het leven is vergankelijk’. Vandaag sluiten we af met een lied dat op meerdere manieren met de vanmorgen tentoongestelde kunst te manken heeft. Cindy Laupers ‘Time after Time”, in de versie van de in 1996 aan kanker overleden Eva Cassidy, die niet alleen prachtige muziek maakte, maar ook tekende en schilderde. https://www.youtube.com/watch?v=KWvPOJOYqGA
We hebben vandaag een ‘soort-van-verjaardag’. Mijlpaal, gedenkwaardigheid, point-of-no-return, of wat voor punt in de geschiedenis dan ook, zodra het memorabel wordt is deze wens altijd van toepassing.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
COLUMN - De gregoriaanse antifoon ‘Media Vita’ is een merkwaardig lied. Dit liturgisch canticum, dat werd gezongen in de vastentijd vóór Pasen, werd door de kerk bij herhaling verboden. Het werd namelijk ingezet voor magische effecten die per definitie niet bepaald strookten met de opvattingen van de christelijke kerk.
Eerst iets over het wat en waar. De tekst van dit canticum is vrij oud. Het werd oorspronkelijk in 1613 door de historicus J. Metzler toegeschreven aan Notker de Stotteraar (ook wel genoemd Notker van Sankt Gallen, ca. 840-912), de bekende benedictijnse auteur, componist en poëet. Later onderzoek wees echter uit dat de tekst waarschijnlijk uit de achtste eeuw stamt. Onderzoekers zoals Louis Holtz voeren de tekst zelfs terug op een byzantijns origineel.
Het lied werd al snel op muziek gezet, werd het lijflied van de kruisvaarders en won snel vanaf de late Middeleeuwen aan populariteit. Dit was een hectische periode waarin de mensheid frequent bedreigd werd door golven van hongersnood, epidemieën en oorlogen, gevolgd door tijden van de inquisitie en heksenvervolgingen.
Bladmuziek van ‘Media Vita ex Cantuale Romano Seraphicum’
Magische bezweringen
Het lied werd echter niet alleen gebruikt als christelijk strijdlied en liturgisch canticum. Het bleek ook geschikt om vervloekingen mee te bewerkstelligen en magische bezweringen uit te voeren. Zo dreigden bijvoorbeeld de nonnen van het klooster in Wennigsen in 1455 door graaf Wilhelm van Brunswick en de augustijner koorheer Johannes Busch gedwongen te worden tot een kloosterhervorming, waarop de zusters in het koor van de kerk in de vorm van een kruis op hun buik gingen liggen en uit alle macht het Media Vita zongen. Dit beangstigde de graaf dermate dat hij zijn pogingen opgaf. De antifoon werd in de loop van de late Middeleeuwen door diverse bisdommen, waaronder dat van Keulen, verboden.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
In allerlei lijstjes van meest gecoverde songs ontbreekt er eentje in de top 10: Louie, Louie, hier in een versie van Led Zeppelin.
Louis, Louie, origineel van Richard Berry en The Pharaohs (1957) werd bekender, nee beruchter, door de versie van The Kingsmen (1963), die het hadden opgepikt van The Wailers (1961).
Dat de versie van The Kingsmen grote belangstelling trok is hoogstwaarschijnlijk te danken aan de FBI, die onderzoek deed naar vermeende obsceniteiten in de tekst. Die werden niet gevonden omdat de leadzanger een tamelijk onverstaanbare uitvoering aan het nummer gaf.
(meer na Lees verder…)
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
Om nog even aan te sluiten bij de om kaas knokkende muisjes aan het slot van dit stukkie: hier bezingt NOFX het egoïsme. Van het album ‘Ribbed’ (1991).
Vanavond even een ‘strange effect’ in Closing Time. Het zijn tenslotte de kleine dingen die het doen, nietwaar?
Mocht je geïnteresseerd zijn in hoe het vele jaren later klonk, kijk en luister dan hier.
Niet iedereen verstaat de kunst van ‘huilie huilie’ doen. Roy Orbison wel. Bijgaand vraagje: herkent u nog ander bekenden in deze opname?
Je kunt om zoveel dingen blij zijn, bleek vanmorgen al in Kunst op Zondag. Of David Byrne bewust de titel van een song voor zijn project neemt is geheel onduidelijk, maar we kennen ‘Reasons to be cheerful’ natuurlijk van de in 2000 overleden Ian Dury. Vorig jaar ging er nog een Reasons to be cheerful musical rond. Nu herinneren we ons Ian Dury met zijn 39 dingen om vrolijk van te worden.
Zijn wij niet allen ‘pretenders’? En zo nee, worden we toch verkeerd begrepen?
Was het maar ‘wees lief voor elkaar’.
Eén van de pleziertjes om aan Sargasso te werken zijn de reacties waar je wat mee kan. Trollen sla ik over. Dus toen bij deze Closing Time een reacteur verwees naar Dupree’s Paradise en bij deze Closing Time iemand riep: Frank Zappa kijkt over zijn schouder mee, inspireerde dat tot de Closing Time van vandaag.
Die laatste reactie moet wel slaan op Ruth Underwood, percussioniste bij Zappa’s Mothers of Invention. Helaas geen live opname en geluidskwaliteit magertjes, maar hier introduceert Zappa haar (op 2 min. 49) met: “Ladies and gentlemen, watch Ruth. All through this film, Ruth has been thinkin’, what can I possibly do that will amaze everyone.”
Van het ene percussiestukje naar het andere. Hier zagen en hoorden we een stukje beginnen met ‘vocale percussie’. Dat doet we denken aan Barbara Hannigan. Een sopraan die een bijna popster-achtige divastatus heeft in de moderne serieuze muziek. Inmiddels maakt ze ook naam als dirigent. Vandaag laten we zien dat ze zang, dirigeren en theater moeiteloos beheerst.
U ziet en hoort ‘Mysteries of the Macabre’ van de in 2006 overleden componist György Ligeti. Mysteries of the Macabre is een door Ligeti gearrangeerd stuk van drie aria’s uit zijn opera Le Grand Macabre.
Vooruit, nog maar een keer oude dooswerk van het Vienna Art Orchestra. Nu met werk van de onvolprezen Charles Mingus.
Het origineel kwam van het album ‘Let My Children Hear Music’(1972) en is hier te beluisteren.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.