Dedication of the life-sized statue celebrates the recent birth of Spears’ baby boy, Sean, and applauds her decision of placing family before career. “A superstar at Britney’s young age having a child is rare in today’s celebrity culture. This dedication honors Britney for the rarity of her choice and bravery of her decision”. Natural aspects of Spears’ pregnancy, like lactiferous breasts and protruding naval, compliment a posterior view that depicts widened hips for birthing and reveals the crowning of baby Sean’s head. [desondanks werkplekveilig want het is en blijft Kunst..] Monument to Pro-Life: The Birth of Sean Preston Show Dates - April 7 through April 23 Capla Kesting Fine Art is located at: 121 Roebling St, 7-8 - Brooklyn, NY 11211
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Saddam Hussein gekneveld en drijvend in een bak met groen water was niet welkom in het Belgische Middelkerke (zie foto’s op LvB.net). Men was bang dat de levensechte sculptuur getiteld Shark voor sommige bevolkingsgroepen aanstootgevend zou zijn. Het kunstwerk krijgt nu een plaats op de Beaufort-tentoonstelling in het Museum voor Moderne Kunst in Oostende (DeStandaard).
Tsja, aanstootgevend… Saddam had zelf de eigenaardige gewoonte zijn politieke tegenstanders te voeren aan de haaien (zegt men) en dit verhaal vormde de inspiratie voor de Tsjechische kunstenaar David Cerny die het kunstwerk Shark maakte. Overigens wil de heer Cerny hiermee de Amerikaanse politiek aan de kaak stellen? Saddam is juist het element dat tot nadenken moet stemmen (Nieuwsblad). Aha… arme Saddam soort van?
Saddam is vogelvrij en technisch gesproken al dood. Maar waar ligt bij u de grens met het afbeelden van personen gekneveld in een bak met water? Mag Mao? Bush, Balkenende, Verdonk? Moeder Theresa, Jorge Zorreguieta, Willem Holleeder? Pieter van den Hoogenband, Carlo Boszhard, Mohammed_B? Mogen die nu wél of juist niet zo worden afgebeeld?
Het relletje rondom de EU-kunstwerken heeft niet alleen enkele parlementariers de kans gegeven om op bekrompen wijze morele superioriteit te claimen, maar toont ook aan dat elementaire kennis over de kunstgeschiedenis van ons mooie gezamenlijke continent alom ontbreekt. Ik kan me namelijk niet voorstellen dat het Oostenrijkse sociaal-democratische kamerlid Barbara Prammer op de hoogte is van het bestaan van Gustave Courbet’s L’Origine du Monde [NSFW?], als ze de EU-bewerking aanklaagt als seksistisch en neerbuigend jegens vrouwen (waarom zou het geen ode zijn/blijven?).
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
En aangezien beeld des vrijdags welig tiert: hopla!
Hèt icoon van webanimatie (en het is een Nederlander, Nederlanders!) gooit het 9de deel van Hotel online.
Walls keep closing in, Mr. Wolf snort een laatste slachtoffer op, en rara: who the fuck will that be?
