In Sargasso’s redactielokaal is de zomervakantie merkbaar. Daarom sluiten we in augustus ook doordeweeks om 16 uur. De reactievelden en het SG-café blijven gewoon open. https://www.youtube.com/watch?v=5kwIkF6LFDc Afgelopen weekend was ik in Leeuwarden, bij Into The Grave. Het mooie aan het bezoeken van een festival is dat je er vaak nieuwe dingen tegenkomt. Zoals: bandjes die je daarvoor nog niet kende. In dit geval: Alien Weaponary, een wel heel jong gezelschap uit Nieuw Zeeland. En neen, niet 'heel jong' als in de zin van 'János je bent zelf gewoon een oude lul geworden' (wat natuurlijk wel zo is), maar als in 'nog geen 20'. Ze maken een combinatie van thrash en groove metal, met wat Maori-invloeden. Dat gebruiken ze ook mooi in de (gelikte) videoclip.
Dat verbaast me dan weer: dat een band als Children of Bodom hier nooit eerder is langsgekomen, in de Closing Time. Dat is wel een gemiste kans hoor, want klassieker. Eén van de best verkopende artiesten in Finland, heb ik me laten vertellen! (en voor andere Wikipedia-wijsheden verwijs ik u door naar Wikipedia). Heel fijn nummer dit, in de categorie melodieuze death metal.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Oostenrijk staat niet echt bekend om zijn bruisende metalscene. Niettemin zijn er toch pareltjes uit het land gekomen. Zoals Hollenthon. De band maakt een indrukwekkende mix van symphonische metal met death metal, en nog wat andere invloeden. Het laatste materiaal wat de band heeft uitgebracht stamt alweer uit 2009, en hun website is een deadlink, dus nieuw materiaal en optredens zijn niet te verwachten. Wat jammer is, want die ene keer dat ik ze live mocht zien was het indrukwekkend. Gelukkig hebben we Fire Upon the Blade nog.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
]
Meer variatie, dat is wel aan ondergetekende besteed. Dus daarom maar weer eens een bijdrage aan Closing Time.
Mombu speelt naar eigen zeggen “Afro Grind / voodoom”, wat een mix is tussen Free Jazz, Afrikaanse percussie en metal. Het is een Italiaans duo met achtergronden in de Jazz, versterkt met een Afrikaan om de ritmes in te kleuren.
Of er alsjeblieft wat meer niet-Westerse en niet-Engelstalige muziek in de Closing Time kan, was de vraag. Eh, tja, sjesus… ik ben vooral van de metal, en das toch een behoorlijk westers gecentreerde subcultuur. En meestal in het Engels gezongen…
Van de andere kant, een uitdaging is altijd leuk. Treffen sie Saratoga. Ja, een Duitse wiki-pagina, want Spaans kunnen de meeste van jullie niet lezen, vermoed ik (ik in ieder geval niet), en het enige alternatief was Duits. Wat wel iets zegt over de grootte van de Duitse metalscene. Maar nu dwaal ik verdorie alwéér af.
Afgelopen zaterdag was ik op Fortarock in Nijmegen. Want ze hadden misschien geen heel ‘grote namen’ dit jaar, maar op het moment dat Atreyu, Myrkur en Amorphis in de buurt spelen, en er ook nog eens een lekker zonnetje staat… je zou wel gek zijn om niet te gaan, toch? En waar ik een Amorphis al vaker heb mogen bewonderen dan ik kan tellen, was dit een eerste keer dat ik Atreyu mocht zien.
Het is godverdomme treurig dat er aandacht voor gevraagd moet worden, anno 2019. Maar as we speak wordt in Amerika abortus in verschillende staten verboden, waarbij zelfs de doodstraf opgelegd kan worden voor het (laten) uitvoeren van een abortus. Waarbij de bizarre situatie ontstaat dat, in het geval van abortus na verkrachting of incest, de niet-moeder of de arts hogere straffen kunnen krijgen dan de verkrachter / incestpleger. Ook in Nederland staan tegenwoordig hufters vrouwen lastig te vallen bij abortusklinieken. En, het zal ook eens niet, Neerlands eigen radicaalrechts springt op de bandwagon en keert zich tegen abortus… en euthanasie, en werkende vrouwen in het algemeen. Nee, geen link, want al veel te veel aandacht.
Tyr was onlangs te bewonderen in Nijmegen, samen met Heidevolk, een gezelschap dat eerder al eens langskwamen in de Closing Time. Tyr komt van de Faeröer eilanden, en dat zullen we weten ook. Vikingschip, drinkhoorns, gespierde kerels met baarden: check, check, check. Ach, wat zou het, als de muziek maar lekker is. En dat is ze*!
Zoals wel vaker gebeurt bij Scandinavische bands met een rune-logo en liederen waarin strijd wordt verheerlijkt, heeft ook Tyr wel eens het verwijt gekregen extreemrechtse sympathieën te hebben. Daar zijn ze het niet mee eens:
Samael is een Zwitsers gezelschap, dat begon als black metal, maar steeds experimenteler werd en dingen ging doen met drumcomputers. Dit is een oudje, maar ze touren nog steeds en zijn over twee dagen te bewonderen in Hengelo.
Sommige bandjes hebben om de een of andere reden nooit het succes gekregen die ze verdienden, terwijl hun muziek niet onderdoet voor bands die wel doorbraken. De speedmetal-band Overkill overkwam dat bijvoorbeeld. Degelijke solo’s, fanatieke dubbele bassdrummert, etc, maar helaas, nooit dat goudgerande platencontract gekregen in de tijd dat metal trendy werd.
Zwitserse folk met melodische death metal, of melodische death metal met folk. Net wat u wilt. Lekker nummer dit.
Het gebeurt me helaas zelden meer dat ik live een (voor mij) nieuw bandje zie, en dat ik compleet word weggeblazen.* Gelukkig was daar het Oekraïense Jinjer, dat ik recent mocht bewonderen op tour met Amorphis en Soilwork. Lomp hard, ontzettend mooi gevoelig, en alles er tussen in, in een vage mix van weet ik hoeveel verschillende (metal)stijlen. Met geweldige muzikanten, en een zanger die zo gevarieerd zingt (van bruut gebrul tot zwoel jazzy), dat het lijkt alsof er minstens twee zangers aan het werk zijn. Maar het is er toch echt maar ééntje. Volgens hun Wiki spelen ze metalcore, en hell, daar hou ik niet eens van. Maar toch vind ik dit een fantastische band. Ik heb ter plekke hun meest recente EP ‘Micro’ gekocht en kan die iedereen van harte aanbevelen.