Italie weert buitenlands uit oude steden. In een vlaag van gastronomische verwarring en achterhaald nationalisme besluiten de steden Lucca en Milaan om restaurants die kebab, Chinees en sushi serveren, geen nieuwe vergunningen meer te geven en zij die wel door mogen werken, dienen zoveel mogelijk Italiaanse producten te gebruiken in plaats van deze te importeren. Italiaanse chefs spreken al van gastronomisch racisme. De details en de drogredenen voor dit nog lang niet in geheel Italie ingevoerde beleid kunt u lezen in dit artikel: Italy bans kebabs and foreign food from cities. Wat mij echter opviel waren de reacties op min of meer het zelfde artikel in de Telegraaf. Waar bij de Times de reacties gaan over protectionisme, het feit dat dit geen algemeen beleid is en toevoegingen en nuanceringen op het bericht, staan er op de site van de Telegraaf redelijk wat reacties met bijval voor zulk beleid. Zouden we hier in Nederland ook moeten doen.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
“L’Italia è un Paese che ama flagellarsi e mostrarsi malamente.”
De ophef die ontstond rondom een persbriefing van de Amerikaanse overheid wijt Silvio Berlusconi niet aan een overzees foutje (en uiteraard al helemaal niet aan zichzelf), maar aan de Italiaanse aard om zichzelf te kastijden en zich van haar slechte kant te laten zien. Het Witte Huis had voor de pers, die met Dubya meereist naar de G8, geciteerd uit de ‘Encyclopedia of World Biography’. Gisteren bood de woordvoerder van het Witte Huis excuses aan voor het stukje over Berlusconi, dat luidde: “one of the most controversial leaders in the history of a country known for governmental corruption and vice … regarded by many as a political dilettante who gained his high office only through use of his considerable influence on the national media until he was forced out of office in 2006.” Wat er doordringt vanuit de ‘reality based-community’ in het Bush kamp, houdt niet lang stand.
Op het Piazza Navona in Rome spraken duizenden demonstranten zich gisteren uit tegen de wetten die Berlusconi op maat laat maken om immuniteit te krijgen tegen juridische procedures die tegen hem lopen. Aanhangers van Silvio vinden dat het noodzakelijke acties zijn om te kunnen blijven functioneren met al die, volgens hen politieke, aanklachten. Maar volgens critici misbruikt de president de democratie. Die critici snappen er natuurlijk niets van, want Berlusconi heeft zelf
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
“My proposal serves to prevent racism and aims to bring about genuine integration“.
Berlusconistan haalt maar weer eens het nieuws met het, ahem, herwonnen Italiaanse zelfvertrouwen. Als je maar lang genoeg op dezelfde nagel hamert, wordt de wens wel waarheid. Aan de quotebar hangt vandaag de NoordLigaanse fractieleider in de Italiaanse kamer, Roberto Cota. Aan de hand is dat op een sluipende manier Segregatie 2.0 wordt doorgevoerd in het onderwijs. Dat maakt het wel zo makkelijk om vriend van vijand te onderscheiden, classificeren en op te lossen. Want let wel: het is voor hun eigen bestwil, uiteraard.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.