Afgelopen vrijdag maakte AOL het nieuws bekend. De eerste grote succesvolle browser Netscape zal niet meer verder ontwikkeld worden. Daarmee verklaart AOL de browser nu ook officieel dood. En hoewel de verrassing voor de meeste mensen misschien meer is dat de browser nog leefde, dan dat deze dood verklaard is, is dit toch een trieste mijlpaal. Natuurlijk, als we eerlijk zijn was het eigenlijk een draak van een browser. Ook was het wel meer dan alleen de agressieve koppelverkoop van Microsoft die hem de das omdeed. Maar nu verdwijnt er toch een stukje Internetgeschiedenis. Waar Netscape nu een stille dood sterft met slechts 0.6% marktaandeel, domineerde de browser ooit het gehele internet. De in 1994 gelanceerde browserfamilie begon oorspronkelijk onder de naam Mosaic. Om juridische problemen met de oorspronkelijke ontwikkelaars te voorkomen werd hij al snel omgenoemd tot Netscape. Ironisch genoeg stond Mosaic ook aan de wieg van de uiteindelijke nagel aan Netscapes doodskist: Internet Explorer van Microsoft. We weten inmiddels allemaal hoe de browseroorlog tussen Netscape en Internet Explorer eindigde. Netscape dolf het onderspit en werd verkocht aan AOL. Toch is de nalatenschap van Netscape niet geheel verloren. De in 1998 vrijgegeven broncode van Netscape vormde de basis voor de Mozilla-browser, die uiteindelijk leidde tot Firefox. Een browser die opnieuw de strijd aangaat met Microsoft. Voor de meer nostalgisch ingestelde bezoeker; download nog eens een oude Netscape-variant uit het Browser archief. Rust zacht Netscape.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Soms vraag je je af hoe het zit met de redenen voor een topsalaris van bepaalde bestuurders. Zonder zou het niet mogelijk zijn om capabele leidinggevende mensen te vinden. Nou ja, capabel? De directeur ICT Leadership van Ernst & Young is een prachtig voorbeeld van een overbetaalde incompetente leidinggevende. De goede man windt zich op over het privé-surfgedrag van werknemers in de baas zijn tijd. Er moet immers gearbeitet worden!
“Het lijkt wel nu de arbeidsmarkt weer groeiende is dat mensen zich meer wangedrag op de werkvloer permitteren”
“Wangedrag op de werkvloer” is het volgens good old Verschuur, die blijkbaar denkt dat wij allen nog aan de lopende band werken. Het feit dat de meeste Nederlanders, zeker zij die achter een bureau werken met internetverbinding, geen lopende bandwerk meer verrichten lijkt geheel aan hem voorbij te zijn gegaan. Dat de meeste werknemers hooggeschoold zijn en dat het werk wat zij doen vooral denkwerk is i.p.v. handarbeid lijkt hem vreemd te zijn. En dat je niet non-stop kan nadenken en optimaal presteren tegelijkertijd is hem blijkbaar ook onbekend. Misschien dat hij zelf even iets te lang heeft doorgewerkt en niet doorhad dat zijn hersencellen een pauze nodig hadden?
“Het lijkt wel nu de arbeidsmarkt weer groeiende is dat mensen zich meer wangedrag op de werkvloer permitteren. Stel dat je een bedrijf runt van honderd mensen, dan komt dit per maand neer op duizend uur arbeidsproductiviteitverlies. Dit is geen kinderspel meer, maar een serieus probleem.”
Jacob Verschuur, directeur ICT Leadership van Ernst & Young jankt over privesurfen op het werk. Wanneer houden werkgevers eens op dit soort rekensommetjes te maken? Natuurlijk gaat dat ten koste van productiviteit, maar de tijd dan je als een fabrieksarbeider strak je hele werktijd aan de lopende band stond is allang voorbij. Het liefst zouden de werkgevers ook nog beginnen over roken, toiletbezoek en informele gesprekken met de collega’s, maar ze weten dat ze dan problemen met hun werknemers krijgen. Ehm, de vakbonden bedoel ik natuurlijk.
Dus: niet meer spreken van wangedrag, maar gewoon kijken of iemands productiviteit goed is, meer niet. Als iemand hetzelfde resultaat levert in de helft van de tijd dan moet je die mensen koesteren en wellicht een andere functie gaan aanbieden lijkt me. En zolang er nog driemaal daags vergaderd kan worden valt het wel mee met het verlies van arbeidsproductiviteit. Toch?
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Historisch: Netscape houdt op te bestaan
Gisteren maakte de Dutch Bloggie-organisatie bekend dat de nominaties vanaf 1 januari toch weer helemaal open gaan. Je hoeft je als weblog vanaf dan niet meer zelf in te schrijven, maar je kan ook genomineerd worden door anderen. Het zoveelste voorbeeld van het zwalkend beleid dat de Dutch Bloggies al jaren voeren.
Wij, als medeorganisator van de SalonBloggies, zijn hier uiteraard erg blij mee, aangezien het een van onze kritiekpunten was. We kloppen onszelf dan ook bokito-style zwaar op de borst. Uiteraard gaan we ervan uit dat wij, en alleen wij, verantwoordelijk zijn voor deze ommezwaai, en niet het belachelijk lage aantal blogs dat zichzelf tot nog toe heeft opgegeven.
Nu alleen die verdomde jury nog…
Maar wat ons betreft zullen de SalonBloggies hoe dan ook gewoon doorgang vinden, verwacht volgende week een update!
Voor de oudere gamers onder ons, is er één icoon, één held die al jaren wacht op een nieuwe game:
Vanaf 1997 is ontwikkelaar 3d Realms al bezig met de opvolger van Duke Nukem 3d : Duke Nukem Forever. Tijdens de ontwikkeling van dit spel ging zo ongeveer alles fout wat er fout kan gaan, waardoor het spel steeds maar weer werd uitgesteld. The Duke kreeg van Wired zelfs de Vaporware Lifetime Achievement Award zodat ze Duke Nukem Forever niet meer elk jaar op hun vaporware lijstjes hoefden te zetten.
En toch wist 3d Realms al die jaren de aandacht te houden, toch bleven de sites erover schrijven. En 17 december kwam er vanuit het niets een bericht op hun website: 18 december komt er een nieuwe teaser! Vanaf vanmiddag is de server van 3d Realms plat, maar gelukkig is er nog youtube:
Is dit de grootste hoax die de pc game wereld ooit gehad heeft, of komt het spel er echt nog eens?
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
“How about you stop being dick heads and leave acronyms you didn’t create alone. don’t fuck up the internet by being cock licking monkey fuckers. If you go around trademarking things like NSFW then you WILL screw the internet up for everyone else you greedy ass sucking granny douching shit eaters. You make me so angry!”
Een Amerikaans staatsburger uit zijn verontrusting over het dreigende monopoliseren van een gemeenzaam ingeburgerde afkorting door de poging van een groot weblog om de term ‘NSFW’ (Not Safe For Work) als merk te registreren.
Het internet heeft talloze nietszeggenden een stem gegeven. Dat deze stemmen ook gebruikt kunnen worden om te onpas het vrije woord een hart onder de riem te torpederen, betekent uiteraard niet dat elke stem even serieus genomen moet worden. Maar het betekent al helemaal niet dat het belang van de uitingsvrijheid zou moeten inboeten. Immers, dat er in het Nederlandse parlement momenteel iemand rondloopt die denkt de vrije meningsuiting te beschermen door boeken te verbieden, betekent toch ook niet dat de Tweede Kamer minder serieus wordt genomen of zelfs onder curatele moet? Misschien ook wel.
Tijd dus voor een Paul Young!
Hoe riposteert u de genadeloze virtuele oorvijg die u als internetgebruiker onlangs ontving van de winnares van de Nobelprijs voor de literatuur, Doris Lessing?:
“We never thought to ask how will our lives, our way of thinking, be changed by the internet, which has seduced a whole generation with its inanities so that even quite reasonable people will confess that, once they are hooked, it is hard to cut free, and they may find a whole day has passed in blogging.”
Je komt op de tweede rij terecht. Bij gelijke geschiktheid zal de overheid voorkeur geven aan open-source. Een groot deel van de Nederlandse softwaremarkt wordt hiermee uitgesloten. Het is ook in strijd met de aanbestedingsregels.
Volgens Theo Rinsema, directeur van Microsoft Nederland, is de definitie van open-source in het nieuwe actieplan Nederland open in verbinding te nauw. Volgens hem moeten ‘breed geaccepteerde standaarden’ zoals MP3, PDF en Microsofts eigen XML daar ook onder vallen.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.