Morgen wordt een kutdag (deel 2)

Vandaag, woensdag, was oké. Maar morgen wordt het een minder goeie dag, ben ik bang. Vanochtend was ik de eerste bij de huisartsenpraktijk – dat is 5 minuten lopen – om advies te vragen over een raar, vervelend, onbeschrijflijk pijnlijk wondje aan mijn rechterwijsvinger. Ik had geen afspraak, want ja, da’s toch een beetje gênant; wie gaat er nu naar de dokter voor een piepklein wondje aan je vinger. Maar gelukkig was de assistente buitengewoon geïnteresseerd, kon het fenomeen niet identificeren en was het met mij eens dat hier echt even een deskundige naar moest kijken. Helaas was er een arts uitgevallen die dag – het zal ook eens niet zo wezen – maar de volgende ochtend om 9 uur kan ik terecht. Nou heb ik een bloedhekel aan afspraken zo vroeg in de morgen, maar nood breekt wet. Bovendien heb ik sinds 't begin van de overgang toch geen normaal slaapritme meer én heb ik om half elf een gezellige afspraak bij de buur-tandarts voor een wortelkanaalbehandeling. Daar zit wel wat tijd tussen, maar die breng ik met dit lekkere weer wel door met rondstruinen en zoeken naar bloemetjes om te plukken. Mits die vinger niet de pan uit zweert en/of ik een lekker verdovend zalfje krijg. [caption id="attachment_345496" align="alignleft" width="150"] Bron: Pixabay.com[/caption] En ik héb wat geprobeerd de afgelopen dagen... Mijn hele arsenaal aan pijnmedicatie doorlopen, alle zalfjes die zonder recept verkrijgbaar zijn (ik moet ergens nog een heel klein beetje serieuze lidocaïnezalf hebben, die ik bewaard had van iets van een eeuw geleden – mag je niet gebruiken, zeker niet na de THT-datum, maar voor dat soort regels steek ik toch echt een hele dikke middelvinger op – pun intended). Dus wondgel, arnica-zalf, een zalf tegen pijn en jeuk bij oppervlakkige wondjes en zelfs aambeienzalf hebben de revue gepasseerd, evenals wondgaas en diverse sodabadjes, en het geeft soms een tijdje pijnrust, maar het komt altijd weer terug. Het helpt ook niet dat ik sowieso niet niks kan doen, maar nu barst ik helemaal van de energie. En ik leef nogal in mijn hoofd, dus als het niet kolere pijn doet, vergeet ik mijn wijsvinger te ontzien en dan “aaaaaauwww auw auw auw fuck fuck, motherfucking kutvinger!” Maar mogelijk brengt de doc morgenochtend verlichting. Ongetwijfeld een AIO (arts in opleiding), en die zijn meestal nog erg van de regeltjes, want nog in de schoolbanken natuurlijk en nog weinig bedside manners geleerd en al helemaal niet flexibel dus, maar wie weet kan ik hem met mijn charme verleiden tot het meegeven/voorschrijven van één of ander paardenmiddel. [caption id="attachment_345497" align="alignright" width="150"] Bron: Pixabay.com[/caption] Daarna dus die wortelkanaalbehandeling, waar ik niet echt tegenop zie, want ik heb er tientallen gehad - en nog wel veel erger ook. Maar daarna loop je dus minstens twee uur met een scheve bek, en daarna begint de ellende meestal alsnog. En nu kan ik, als de pijn de pan uit rijst, wel een Tramadol nemen (uit mijn arsenaal illegaal bewaarde medicijnen), maar dan word ik zo suf als een konijn. De tandarts scheept je steevast af met een Ibuprofennetje. En dat heb ik wel, maar dat helpt meestal voor geen meter. Tja, dat is dan weer het nadeel van teveel zelfmedicatie, je wordt een beetje resistent. Maar goed, aangezien ik toch geen slaapritme heb, en het waarschijnlijk bloedje heet wordt, denk ik dat ik die Tramadol toch maar uit de kast trek als ik echt verrek van de pijn. En wie weet verslaap ik die hele kutdag en ontwaak ik overmorgen als bij toverslag geheel pijnloos, met dezelfde energie die ik nu heb. Not very likely, but one can dream…”the day after tomorrow will be a good day”! En zo niet, dan scheld ik me er ook wel weer doorheen. En hoewel ik dus in mijn hoofd leef, praat ik heel veel hardop met mezelf (en de katten), dus de buren staat wellicht nog een showtje te wachten. Want iedereen heeft alles openstaan natuurlijk. Maar goed, de meesten zijn het vast wel gewend, en van links of rechts (of boven) komt er dan wel even een “gaat ie een beetje Karin?”, en dan ratel ik het hele verhaal eruit, leven ze erg met me mee en als ik soms wat nodig heb dan hoef ik ’t maar te zeggen. Dat doe ik nooit, maar het is wel geruststellend. Dus nah ja, waarschijnlijk wordt het niet een hele slechte dag, en misschien valt het zelfs wel alles mee. Al heb ik dus wel een kutgebit, en het zal niet heel lang meer duren voor dat een kunstgebit wordt, maar dat zien we dan wel weer.

Door: Foto: Bron: Pixabay.com

Heeft de Tweede Kamer het medisch beroepsgeheim afgeschaft?

Als het aan de Tweede Kamer ligt, mag de zorgverzekeraar voortaan ook bij restitutiepolissen controleren of de arts niet met behandelingnota’s fraudeert.

Dat mag al bij naturapolissen. De zorgverzekeraar kijkt dan in het dossier om te beoordelen of de kosten die de arts opgeeft wel stroken met de protocollen die daarvoor zijn opgesteld.

Daar vallen allerlei vraagtekens bij te stellen, maar dit is al jaren gangbare praktijk. Veel verandert er dus niet.

Lezen: Mohammed, door Marcel Hulspas

Wie was Mohammed? Wat dreef hem? In deze vlot geschreven biografie beschrijft Marcel Hulspas de carrière van de de Profeet Mohammed. Hoe hij uitgroeide van een eenvoudige lokale ‘waarschuwer’ die de Mekkanen opriep om terug te keren tot het ware geloof, tot een man die zichzelf beschouwde als de nieuwste door God gezonden profeet, vergelijkbaar met Mozes, Jesaja en Jezus.

Mohammed moest Mekka verlaten maar slaagde erin een machtige stammencoalitie bijeen te brengen die, geïnspireerd door het geloof in de ene God (en zijn Profeet) westelijk Arabië veroverde. En na zijn dood stroomden de Arabische legers oost- en noordwaarts, en schiepen een nieuw wereldrijk.

Foto: Hans Westbeek (cc)

Zorgsysteem lokt overconsumptie uit

ANALYSE - Meer dan de helft van de Nederlandse huisartsen vindt dat patiënten te veel zorg ontvangen. Gezamenlijk – huisartsen, patiënten en andere zorgaanbieders – kunnen ze de consumptie terugdringen.

Uit een internationaal vergelijkend onderzoek naar ervaringen van huisartsen en patiënten in de gezondheidszorg blijkt dat maar liefst 57 procent van de Nederlandse huisartsen vindt dat hun patiënten te veel zorg ontvangen. Dat cijfer is internationaal gezien hoog. Alleen in Duitsland is een nog groter percentage (59 procent) van de huisartsen van mening dat patiënten te veel zorg ontvangen. Daar staat tegenover dat in het Verenigd Koninkrijk slechts 12 procent van de huisartsen zegt dat patiënten te veel zorg ontvangen en dat liefst 39 procent van de Nieuw-Zeelandse huisartsen juist vindt dat hun patiënten te weinig zorg krijgen.

Huisarts handelt te defensief

Maar wat zegt dat cijfer over de werkelijke consumptie in de zorg? Het aantal doktersconsulten is in Nederland al jaren (internationaal) zeer gemiddeld en ligt net beneden de zes consulten per inwoner per jaar. Ook met het aantal MRI-scans bevinden we ons, ondanks de toename van 39 in 2008 naar 49 in 2010 per 1000 inwoners, in een middengroep. Daarnaast is het aantal ziekenhuisopnames in Nederland relatief laag en hanteren huisartsen een voorzichtig voorschrijfgedrag bij geneesmiddelen. Uit deze cijfers komt geen bovenmatige zorgconsumptie naar voren en dat roept de vraag op waar de mening van de meerderheid van de huisartsen, als zou er sprake zijn van overconsumptie in de zorg, dan wel op is gestoeld.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Spoedeisende hulp is alleen voor spoed!

Spoedeisende hulp (Foto: Flickr/Chealion)

Nederlandse weblogs lopen over van de verontwaardiging, minister van VWS Ab Klink wil namelijk de spoedeisende hulp in ziekenhuizen alleen nog maar gaan vergoeden als het gaat om “levensbedreigende situaties“. Nu hebben de mensen die hierover vallen wel een punt, namelijk dat het voor een leek nogal moeilijk te overzien is of iets nou levensbedreigend is of niet, maar Ab Klink heeft ook een punt: We gaan met z’n allen veel te vaak en vooral te snel naar de spoedeisende hulp.

Ga je door je enkel tijdens het voetballen? Dan hoor je niet bij de spoedeisende hulp thuis. Het toverwoord hier is de huisarts. Dit soort dingen kunnen namelijk prima door de huisarts of, buiten de reguliere uren, de huisartsenpost worden opgevangen. Dat levert bijna geen vertraging op, ontlast de Spoedeisende hulp voor de echte spoedeisende gevallen en scheelt veel geld.

Wat denk ik wel een probleem is, is dat mensen niet echt op de hoogte zijn van deze constructie. De ingebouwde reflex op het sportveld is ‘naar de eerste hulp’ als er weer eens iets gebeurt. Mensen weten niet waar de huisartsenpost is, en hoe deze te vinden is.

Een voorlichtingscampagne lijkt dus geen overbodige luxe, en aparte constructies voor de sportende mens lijkt me erg belangrijk. Als je voor een uitwedstrijd in een andere stad bent en je raakt geblesseerd, dan moet het niet zo zijn dat je eerst naar je eigen stad terug moet om geholpen te worden. Ik pleit er dan ook voor dat sportclubs in hun geheel bij een huisartsenpost worden ‘aangesloten’, zodat duidelijk is waar men heen moet. Een soort ‘passanten’-huisartsenposten, voor mensen die gewoon op bezoek zijn lijken me ook een goed idee.

Lezen: De wereld vóór God, door Kees Alders

De wereld vóór God – Filosofie van de oudheid, geschreven door Kees Alders, op Sargasso beter bekend als Klokwerk, biedt een levendig en compleet overzicht van de filosofie van de oudheid, de filosofen van vóór het christendom. Geschikt voor de reeds gevorderde filosoof, maar ook zeker voor de ‘absolute beginner’.

In deze levendige en buitengewoon toegankelijke introductie in de filosofie ligt de nadruk op Griekse en Romeinse denkers. Bekende filosofen als Plato en Cicero passeren de revue, maar ook meer onbekende namen als Aristippos en Carneades komen uitgebreid aan bod.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

In geval van levensgevaar mét briefje

spoedhulp Het is donderdagavond zeven uur, na het hanteren van een cirkelzaag in uw nieuwe woning bungelen twee van de vijf vingers op ongewone wijze aan uw linkerhand, u bloedt flink maar het is niet levensbedreigend. Mag u naar de spoedeisende hulp of moet u eerst via 1888 het nummer van uw huisarts achterhalen?

Het is zondagmiddag u voelt u al een paar uur niet lekker, u bent misselijk, ervaart een beklemmende pijn achter het borstbeen, deze pijn straalt uit naar uw linkerarm, u zweet als een otter en uw partner vindt dat u er “slecht uitziet, maar dat u ook niet meer zoveel moet drinken op feestjes”. Mag u naar de spoedeisende hulp of probeert u toch eerst via drie antwoordapparaten de dienstdoende huisarts te consulteren?

Het is drie uur ‘snachts uw kind voelt zich benauwd en klaagt over keelpijn. U heeft de indruk dat een acute keelontsteking de luchtpijp afknelt. Uw kind wordt nu steeds paarser maar dat kan ook door het schreeuwen komen. Mag u direct naar de spoedeisende hulp of belt u toch eerst met de dokterscentrale?

Zomaar drie dilemma’s waar u als calculerend burger binnenkort voor kan komen te staan. Want wie in de toekomst zonder briefje van de huisarts naar de eerste hulp gaat, kan er niet altijd meer op rekenen dat zijn zorgverzekering de kosten betaalt. Alleen in geval van levensgevaar mag u direct naar de spoedeisende hulp.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Namens uw huisarts: maak bezwaar tegen het EPD!

Bij de doktor (Foto: Flickr/j.reed)

Het was een opmerkelijk gesprek, aan het bureau van mijn huisarts. Ik verwachtte een enthousiaste man die het op zou nemen voor het electronisch patiëntendossier (EPD), een systeem dat er voor moet zorgen dat artsen bij onbekende patienten kunnen kijken of ze wel de juiste medicijnen aan het voorschrijven zijn. Maar in plaats daarvan zei mijn huisarts: “Ik adviseer je om bezwaar te maken tegen het EPD. Dat ga ik zelf ook doen.”

Mijn huisarts staat niet alleen. Zowel de Landelijke Huisartsen Vereniging (.pdf) als de Stichting De Vrije Huisarts zijn fel gekant tegen de huidige opzet van het EPD. Dat komt deels door het onveilige karakter van het systeem, hoewel het met diezelfde privacy zonder EPD ook niet best gesteld is. “De privacy van de patienten is onvoldoende gewaarborgd,” zegt ook mijn huisarts. Opmerkelijk genoeg verwijt de Nederlandse Patiënten Consumenten Federatie deze kritische houding: de artsen zouden onnodig paniek zaaien.

Je gaat je toch afvragen hoe het mogelijk is dat het ministerie van VWS voorstander is van een EPD, de bevolking van Nederland daarover al schrijvend op de kast jaagt en adviseert om voor verdere vragen naar de huisarts te gaan. Die dus tegen is. Terwijl de Tweede Kamer nog moet beslissen over het gebruik van het EPD.

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Haha, die gereformeerden toch

Fuck onthouding (Foto: Flickr/ewedistrict)

Ik stuitte op een interessante enquête onder gereformeerden, waaruit blijkt dat 79% vindt dat voorbehoedsmiddelen niet alleen gebruikt mogen worden als daar medisch gezien een reden voor is. Oftewel, onze gereformeerde medemens treedt het tijdperk van de anticonceptie binnen. Welkom en veel plezier!

Het hilarische aan het onderzoek is echter hoe de gereformeerde ‘intelligentsia’ met dit gegeven omgaan. Een huisarts zegt dat de gereformeerden het hoogstwaarschijnlijk niet zien als anticonceptie, maar als het invoeren van een ‘rustpauze’ tussen twee zwangerschappen: “In beide gevallen ben je regelend bezig, om een volgende zwangerschap uit te stellen. Het principiële verschil wordt bepaald door de motivatie erachter.”

Aha, right. Men laat hierover ook een dominee aan het woord: “[periodieke onthouding is] de meest aangewezen weg om een rustperiode tussen zwangerschappen te creëren, maar er zijn situaties waarin dit middel niet de oplossing is.”

“Er zijn situaties waarin dit middel niet de oplossing is?” Kan meneer de dominee ons misschien uitleggen in welke situaties periodieke onthouding niet de oplossing is?

Of zegt hij dat liever niet, aangezien we het dan hebben over strafbare feiten?