Hoofd... schouders... knie en teen, knie en teen!! PVV-Kamerlid Raymond de Roon was ooit officier van justitie, daarna radicaliseerde hij en werd lid van het GPV om vervolgens bij de PVV uit te komen, das logisch. Nu is hij voor de PVV in Almere lijsttrekker gemeenteraadsverkiezingen. Raymond de Roon heeft last van 'orgies van geweld' in zijn hoofd. In zijn hoofd ja, want orgies van geweld bestaan in Nederland niet, dat is toch echt meer Rwanda '94, Mogadishu '93 of Warschau '44, zum beispiel. Almere is een saaie slaapstad waar de laatste jaren wat grootstedelijke problematiek (wildplassen, overvallen, blowen, vandalisme) haar intreden heeft gedaan. Toch meent de Roon dat dit de inzet van stadscommando's die knieschoten uitdelen rechtvaardigt? Zingt u even mee? Hoofd... schouders... knie en teen, knie en teen!!
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Waarom heerst er een taboe op geweld en confrontatie? We doen vaak net alsof we boven geweld moeten staan en op een rationele rustige manier elkaar tegemoet moeten treden. Terwijl het geven en incasseren van klappen heilzaam kan zijn.
We zijn bang voor geweld. Wie een klap uitdeelt in een café of discotheek, moet van het CDA een horecaverbod krijgen. Geregeld ligt het openbaar vervoer weer plat omdat een buschauffeur in zijn gezicht is gespuugd of een hengst voor zijn hoofd heeft gekregen. Politiemensen, ambulancebroeders en brandweermannen sjouwen steeds vaker camera’s mee om geweld tegen hen te registreren. En nu ligt er een actieplan klaar om geweldpleging tegen politieagenten op een landelijk uniforme wijze te bestrijden.
Hoe vervelend we het ook vinden, geweld is een vast gegeven in onze samenleving. Het is er altijd geweest en zal er vermoedelijk nog heel lang zijn. Daar kun je op twee manieren op reageren.
Je laat het optreden tegen agressieve of uitdagende groepen en individuen steeds meer aan ‘professionals’ over, die echter ook niet 24/7 aanwezig kunnen zijn. Dus verschuilen we ons maar achter cameratoezicht, winkel- en horecaverboden, toegangspoorten, protocollen, zwarte lijsten en andere uitsluitingsmechanismen die het leven voor iedereen onaangenaam maken – want sluit je gespuis uit of jezelf in? In toenemende mate kunnen die ‘professionals’ ook niet meer met geweld omgaan en laten zij zich weer omringen met camera’s, protocollen, etc.
Met enige regelmaat biedt Sargasso ruimte voor gastredacteuren. Vandaag weer een stuk van filosoof en jurist Ron Ritzen.
“Slechts 1.25% van alle delicten wordt bestraft” en “Wie na geweld aangifte doet, wordt dubbel gepakt“: twee vette koppen die niet zouden misstaan in de Telegraaf, maar die regelrecht uit de krant komen die zichzelf regelmatig op de borst klopt vanwege haar onovertroffen kwaliteit. NRC dus.
De koppen kwamen uit de mond van Paul Andersson Toussaint, die acht jaar lang vaste freelancemedewerker van M, het magazine van het NRC, was. Zijn meest recente boodschap is ontluisterend, althans zo lijkt het.
De boodschap was helder. De werkelijkheid voor veel gewone Nederlanders is dat er nauwelijks iets met hun aangifte bij de politie wordt gedaan. Deze geeft niet thuis, behandelt het slachtoffer als de echte crimineel of hoort met zichtbare tegenzin de verhalen van belaagden aan. Andersson Toussaint hoorde er tientallen verhalen over in zijn omgeving. Verhalen over mensen die werden bedreigd, soms met een vuurwapen of een samoeraizwaard, of geterroriseerd door buren. “Sommigen lukte het om aangifte te doen, maar nooit werd door justitie ingegrepen.” Hij weet uit eigen journalistiek onderzoek “dat in bepaalde wijken in Amsterdam het vertrouwen in de politie en justitie volledig is verdwenen en vrijwel niemand meer aangifte doet van bedreiging, geweld of diefstal.”
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Amazone, Brazilië | Ruim dertig jaar geleden werd zijn stam door veeboeren uitgemoord. Hij is de enige overlevende op het land van zijn stam, hij leeft in afzondering. De buitenwereld gaf hem de naam ‘Man van het Gat’, eenmaal werd hij gefilmd. Zijn naam verwijst naar de diepe kuilen die hij graaft om dieren te vangen en om zich schuil te houden. Vorige maand hebben leden van een gewapende bende deze man onder vuur genomen.
De plaatselijke veeboeren verzetten zich tegen pogingen van de overheid om het land van de man te beschermen en zijn de meest waarschijnlijke daders. Men vermoed dat de ‘Man van het Gat’ de aanslag tot nog toe heeft overleefd. De directeur van Survival International reageert: “Zijn stam is uitgemoord en nu dreigt voor de ’Man van het Gat’ hetzelfde lot. De directeur van Survival International reageert: “de veeboeren moeten deze man de kans geven om de laatste dagen van zijn leven door te brengen op zijn eigen land, en de autoriteiten moeten alles in het werk stellen om zijn leven te beschermen”.(Survival International)
Oranje heeft Denemarken, Japan en Kameroen geloot voor het WK voetbal in Zuid-Afrika. Appeltje eitje, dat belooft minstens tien dagen gegarandeerd winnen! Welke Oranjefan wil daar nu niet bij zijn? Menig fan heeft zijn ticket al bijelkaar gespaard en kan nu vol vertrouwen gaan boeken. Maar om de huiselijke discussie ‘of papa deze zomer wel naar Zuid-Afrika moet afreizen’ even op scherp te zetten is hier een filmpje van een Blanke Bangmaker met latent racistische intenties. Sensasie met opzwepende beats eronder. Alle vooroordelen gemakshalve langs één scrollbalkie van 7min37, je vraagt je af: waarom staat dit nog niet op Dumpert maar wel op Sargasso?
Thuisblijven dan maar? Want Zuid-Afrika is geen lieflijk Zwitserland waar je met een oranje roeptoeter op je hoofd straalbezopen om half drie ’s nachts nog over straat kan dweilen…
Dat klopt, maar of het nu zó instabiel is dat je er geen groot sportevenement kan organiseren? Wie een beetje oplet zal rondom de stadions en op de toeristische hotspots weinig overkomen. Zelfs de Amerikaanse overheid erkent: “Although the vast majority of visitors complete their travels in South Africa without incident”. Of hecht u meer waarde aan het youtube-advies van het Suid Afrikaans Nie Reis Nie Bureau?
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
“mijn kinderen worden gepest, mijn huis zit regelmatig onder de mayonaise en pindasaus, kapotte bierflessen in de tuin, schreeuwende jongeren voor de deur”. (DePers)
Het in Sint-Annaland woonachtige PvdA-Kamerlid Luuk Blom ging op 9 januari jl. met een honkbalknuppel achter een groepje jongeren aan dat zijn gezin terroriseerde. Dat wekte nogal wat commotie, “mag dat wel” vroeg men zich in Den Haag en op Tholen af? Ja dat mag, zo stelt de PvdA die genoegen neemt met Blom’s verklaring. Vorige week schreef collega Dimitri een postje waarin hij ervoor pleitte dat agressie op straat door burgers mag worden beantwoord met een corrigerende tik. Her en der viel in de daaropvolgende discussie het woord ‘allochtoon’ al weer, die zouden toch heel anders t.o.v. geweld staan. Gelukkig kan de discussie over de straatterreur in Sint-Annaland zuiver gevoerd worden, want de stijlloze Allochtoon-o-Meter leert ons dat in de gemeente Tholen, met in totaal 3560 inwoners, slechts 30 niet-westerse allochtholen wonen. Zeer waarschijnlijk waren het dus enkel autochtonen die het gezin Blom terroriseerden. Maar ook die mag je als burger op een bepaald moment best wegjagen met een honkbalknuppel, zolang je maar niet al te hard doorslaat…
There were so many deaths, it was not even possible to count them. I felt faint, honestly, I felt faint. There were 160, 180 deads… I cannot even tell you how many corpses. (Global Voices)
Een anonieme Guineese soldaat vertelt over de moordpartij die hij en andere soldaten twee weken terug onder demonstranten aanrichtte. Er werd met scherp geschoten en vrouwen werden met houten stokken verkracht. In een stadion gingen de soldaten te keer. Een politieman probeerde ze tegen te houden, tevergeefs, een soldaat snauwde hem toe: “She’s not my sister; not my cousin. I’ll do as I please!” (France24). “Om ze een lesje te leren en te laten zien wie er in Guinee de baas is”. Als je niet meedeed als soldaat riskeerde je zelf vermoord te worden. Maar wie gaf de orders? “Honestly, there is no hierarchy right now in the army. You can receive orders from everyone” meldt de onbekende soldaat.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
