Dit is en gastbijdrage van Groenlinks europarlementariër Bas Eickhout. We zijn een jaar verder sinds Griekenland, als eerste euroland ooit, haar staatsschuld niet meer zelfstandig tegen redelijke tarieven kon financieren. Dat bleek niet alleen een probleem voor Griekenland, maar net zo goed voor Duitsland en Nederland. Het Europees Parlement stemde gisteren in met voorstellen die de crisis van de euro in de toekomst moeten voorkomen. Een belangrijke stap in de geschiedenis van de Europese economische en monetaire samenwerking. Het Stabiliteits- en groeipact dat in 1997 in elkaar was gesleuteld voor de invoering van de euro, is volstrekt onvoldoende gebleken om landen aan hun afspraken te houden, waardoor de stabiliteit van de euro gevaar loopt. Toen het begrotingstekort van de grote landen Duitsland en Frankrijk boven de 3% uitkwam, knepen de landen elkaar een oogje toe uit angst zelf in het beklaagdenbankje terecht te komen. Met de hervormingen die gisteren werden omarmd door het Europees Parlement, zal deze praktijk voorbij zijn omdat de Europese Commissie, het dagelijks bestuur van Europa, voortaan sancties uitdeelt bij overtreding. En die kunnen alleen worden tegengehouden als een meerderheid van de lidstaten dit vraagt. Een oogje dichtknijpen is er dus niet meer bij.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
Een PVV-er die meer dan twee zinnen foutloos van papier kan oplezen dat is een unicum. Geen wonder dat ze daar bij onze roze buren blij mee zijn! Eindelijk iemand die kan zeggen wat ze denken. Gisteren hield Daniël van der Stoep europarlementariër voor de PVV een kort maar ontvlambaar betoog voor de invoering van een First Amendement soort van in Europa. Dit eerste amendement van de Amerikaanse grondwet verbiedt het om een staatsgodsdienst te creëren of één godsdienst boven een ander plaatsen, waarborgt godsdienstvrijheid, de vrijheid van meningsuiting en de vrijheid van samenkomst. Een moedig en helder betoog van een man afkomstig uit een landje waar naar zijn eigen zegge “politici, cartoonisten en columnisten worden opgepakt, verhoord of aangeklaagd”. Brrrrr… je zou er maar wonen! Maar geachte heer van der Stoep die ‘vrijheid van godsdienst en samenkomst’ die zo goed verankerd is in de Amerikaanse grondwet, houdt dat nu ook in dat je om de hoek van Ground Zero tot Allah mag bidden? En mag je dan straks hier in alle vrijheid van meningsuiting de PVV een ‘neofascistische beweging’ noemen? Of zijn er toch grenzen? Instant update extravraag: hoe dacht de PVV ook alweer over een Europese grondwet?
Vandaag een bijdrage van Brussels Sunshine, onderdeel van Corporate European Observatory die de lobbyactiviteiten rondom de EU in de gaten houdt. Nog even wat context, vandaag werd bekend dat er in de EU drie nieuwe financiële toezichthouders komen.
Both Members of Parliament (MEPs) and banking lobbyists that participate in the European Parliamentary Financial Services Forum (EPFSF) claim that the EPFSF is not lobby group but a “forum for discussion”.
Commenting on the recent call of more than 70 MEPs to counter the dominance of big banks and investment firms in the debates around financial reform in Europe, Catherine Denis, Director of EPFSF, told Public Affairs News that the objective of the EPFSF “is to organise debates where all participants can express their different points of view, including representatives of consumer groups”. This is also the impression given in the EPFSF’s Governance Principles.
Today, the EPFSF is organising a seminar for MEP assistants to ‘educate them’ on derivatives markets and the impacts of the proposals on the review of the Markets in Financial Instruments Directive (MiFID). Derivatives (described by critics as ‘weapons of financial mass destruction’) are very controversial due to their role in the financial meltdown, but the financial industry is fighting tooth and nail against strict regulation on derivatives. The European Parliament will be deciding on these matters in the coming months and the EPFSF event looks very much like an effort to lobby MEPs (via their assistants) on how to regulate derivatives markets.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
GeenCommentaar heeft plek voor gastloggers. Het onderstaande stuk is van Jos van Dijk en verscheen eerder op zijn eigen blog.
Het Europees Parlement heeft deze week een resolutie aanvaard die beoogt de administratieve strafmaatregelen van de EU tegen vermeende terroristen aan te passen. Jarenlang heeft de EU zonder enige vorm van proces of mogelijkheid voor beroep banktegoeden van burgers en organisaties bevroren. Het Europese Hof heeft inmiddels in een aantal gevallen geoordeeld dat plaatsing op de zwarte lijst onrechtmatig was. Ook de Filippijnse, in Nederland wonende voormalige commmunistenleider Sison, is door een beslissing van het Hof van de zwarte lijst gehaald.
Het EP heeft zich nu, op voorstel van onder andere het Nederlandse PvdA-lid Emine Bozkurt, uitgesproken voor het toekennen van normale rechten van verdachten die op de lijst geplaats worden. En het EP wil ook betrokken worden bij het plaatsen van mensen en organisaties op de lijst. Tenslotte eist het EP bescherming van gegevens over personen en organisaties in de communicvatie met derde landen.
De resolutie van het EP komt natuurlijk veel te laat. De zwarte lijst bestaat sinds 2002. Zeven jaar is een toestand van rechteloosheid gedoogd door nationale regeringen, parlementen en Europese instellingen. De aanpassing die het EP nu eist heft die rechteloosheid deels op. Maar het misbruik van de zwarte lijst wordt er niet mee voorkomen.
Vandaag treedt het Verdrag van Lissabon in werking. Dit verdrag heeft als voornaamste doelstelling de interne democratie van de Europese Unie te bevorderen. Het is dan ook op zijn minst ironisch te noemen, dat veel Europese Burgers voelen alsof de ‘Grondwet’ hen door de strot wordt gedrukt.
De tijdlijn van de 'grondwet'
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Twenty years after the democratic changes in Central and Eastern Europe and after the fall of the Berlin Wall, and as the first President of the European Parliament from Central and Eastern Europe grounded in the Solidarity movement, I am proud to say that we now have a set of democratic and efficient rules capable for providing answers for almost 500 million people, in 27 Member States. (europarl.europa.eu)
Jerzy Buzek, voorzitter van het Europees Parlement spreekt u: burger van de Europese Unie toe op de dag dat het Lissabon Verdrag in werking treedt. Het is een mooie dag. Het Europees Parlement heeft vanaf vandaag meer bevoegdheden om de niet-democratische EU organen te controleren en corrigeren. En dat is hard nodig, gisteren nog jasten de ministers van Binnenlandse Zaken van de Europese Unie er het omstreden SWIFT-verdrag door dat de Amerikaanse overheid inzage geeft in Europees betalingsverkeer (andersom niet). Als het Lissabon Verdrag al in werking was geweest had het parlement hier een stokje voor gestoken, nu heeft ze in ieder geval bedongen dat SWIFT volgend jaar heronderhandeld wordt. Ondanks dat Europa nu een Unie is onder een president zijn nationale reflexen nog lang niet getemd, euroblogger Julien Frisch legt bondig uit hoe het nationalisme knaagt aan de fundamenten van onze samenwerking en benadrukt dat de rol van het Europees parlement de komende jaren cruciaal zal zijn.
La Revolucion Si Podra Ser Televisada, kijk (en bewonder) hoe europarlementerriër Hans van Baalen in Nicaragua manmoedig oproept tot verzet, vreedzaam verzet uiteraard…
Toen van Baalen even later alweer in het vliegtuig naar Costa Rica zat gooide president Daniel Ortega hem met terugwerkende kracht alsnog het land uit. Want ‘Van Baalen, hombre con cojones!’ had niet alleen een oproep tot verzet gedaan maar ook een coalitie gesmeed van de tot nu toe verdeelde liberale oppositie tegen het sandinistische bewind van Ortega: het Pact van Managua. Bovendien sprak hij in Nicaragua met de omstreden liberale leider Arnoldo Alemán. Aléman stal als president (1997-2002) zeker 100 miljoen dollar uit de schatkist en geldt als een van de corruptste leiders die het land ooit kende (NRC). De Nicaraguaanse overheid tekende protest aan bij Nederland maar bood gelijk ook haar excuses aan, niet voor de uitzetting maar voor het feit dat Nicaraguaanse minister van Buitenlandse Zaken van Baalen voor een Duitser had aangezien en toen hij erachter kwam dat het een Nederlander was iets had gefoetert van “nog erger dat is een paisucho: klotelandje (Nicaragua is verrassend genoeg bijna 3x zo groot als Nederland). Ondertussen bewijst van Baalen maar weer eens dat je als roze gamba moet blijven zwemmen om niet naar de kloten te gaan: want hij kondigde direct aan om over vijf maanden (desnoods als persona non grata) terug te keren, hij is zoals hijzelf zegt ‘niet bang voor Ortega’ (Trouw) en ‘laat zich niet intimideren door schorriemorrie’. Wie nog niet genoeg heeft van deze liberale heroïek leest de uitsmijter van Baalen is een badass bij de buren.
Dit is een gastbijdrage van Philip Ebels: hij is journalist in Brussel en schrijft over Europese zaken, Belgische zaken, duurzaamheid en MVO.
Zojuist is gebeurd wat iedereen eigenlijk al wist. José Manuel Barroso is rond 12u vandaag herkozen als president van de Europese Commissie.
Zijn benoeming is geen verassing. Wat er aan vooraf ging en wat er gaat gebeuren wél. Voor het eerst in de geschiedenis van de EU liet het parlement zijn tanden zien en stelde zijn eigen voorwaarden aan de procedure. De regeringsleiders van de lidstaten hadden Barroso in juni al unaniem naar voren geschoven en wilden het parlement nog voor de zomer laten stemmen.
Dat weigerde. Niemand behalve zijn eigen Europese Volkspartij (waaronder het CDA) en de nieuwe conservatieven (van onder meer de Britse Tories) gunde Barroso zomaar een nieuw mandaat. Hij zou té veel aan het lijntje lopen van de regeringsleiders en onzichtbaar zijn geweest tijdens de financiële crisis. De stemming werd uitgesteld en Barroso werd gevraagd zijn plannen voor de komende 5 jaar op papier te zetten.
Zo gezegd, zo gedaan. Een waar charmeoffensief volgde. Barroso rende met zijn plan van fractie naar fractie, die allemaal eigen politieke eisen hadden in ruil voor hun stem.
Zo wist hij de liberalen te paaien door in te gaan op hun eis voor een aparte commissaris voor mensenrechten en een Europees economisch relanceplan. Ook beloofde hij zich sterk te maken voor Europese belastingen en een Europese financiële toezichthouder. Daarmee had Barroso een centrum-rechtse meerderheid; hij kreeg 382 van de 718 uitgebrachte stemmen.
“Ik weiger te stemmen op een kermistent van bureau(demo)craten, die in al hun opportunisme de meest waanzinnige coalities aangaan en die uiteindelijk niet veel meer voor elkaar krijgen dan enorm veel gerommel in de marge.”
Deze quote flitste als een gedachte door mij heen, toen ik donderdag voor de keus stond al dan niet mijn democratisch recht als EU-burger te vervullen. Een ware volksvertegenwoordiging? Nee. Een politiek gremium? Nee. Een bureaucratisch gezwel, dat de EU-gemeenschap bestookt met veelal onzinnige richtlijnen en met eindeloos kommaneuken? Ja.
Het pleurisparlement (op ze Haags) is een lame duck, afgevuld met 736 afgeserveerde politici, neo-nationalisten, politiek daklozen, demo-dommeriken en Berlusconi-boobs. 43 procent heeft nog wel de moeite genomen een kruisje te zetten, maar wel in de wetenschap dat dit even groezelig als riant betaald gribusgremium weer voor jaren in de lijdzame vergetelheid wegzinkt. Wetende ook dat de Europese Raad, samen met de Europese Commissie, feitelijk alle besluitvorming voorkookt en doordrukt. De 57 procent niet-stemmers hebben nu ook hun stem uitgebracht. De democratische legitimatie van het pleurisparlement is immers recht evenredig aan zijn politieke macht, namelijk totaal marginaal. Al met al een aanfluiting voor de rechtgeaarde democraat. En dan is niet stemmen een voor de hand liggende keus. De EU is okay, maar dat pleurisparlement is een quasi-democratisch waterhoofd gebleken. Geen euroscepsis dus, maar pleuroscepsis.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.