Opstand van de elite is prima, maar dan wel graag met nieuw elan

Vrij Nederland filterde uit het interview met minister Guusje ter Horst twee weken geleden een hartekreet: 'Elite, kom in opstand!'. Mooie tactiek van het opinieblad: eerst Ter Horst naar voren schuiven met de kordate uitspraak en dan twee weken later weer die uitspraak op de cover, maar dan met een vraagteken: 'Opstand van de elite?' Resultaat: reactierondje 'mensen die zich wel eens uitlaten over de stand van het land' (zo staat het letterlijk in de intro). Tadaa: Freek de Jonge, Wim de Bie, H.J.A. Hofland, Maarten van Rossem... lees ik hier soms een Snoecks almanak uit 1988?

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol
Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

De elite in de Tweede Kamer

opleiding2ekamer_470

Het stukje van Thomas en al het gepraat over elite versus volk maakte me toch nieuwsgierig naar het opleidingsniveau van de Tweede Kamerleden. Is dat een beetje representatief voor de samenleving?
Het bovenstaande plaatje maakt duidelijk dat dit niet het geval is. En er is geen enkele partij die afwijkt van deze verdeling.
Dit is het volledige rijtje:
Universiteit – 103
HBO – 33
MBO – 5
VWO – 4
Anders/onbekend – 1
Basisonderwijs – 1
HAVO – 1
MAVO – 1

Let op, het hoogst genoten opleidingsniveau is geteld. Dus niet of er ook diploma’s gehaald zijn.

Bronnen: Tweedekamer.nl en Parlement.com

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Quote du Jour | Wilders bekent…

“Ik denk helemaal nergens over na.” (Geert Wilders, gister tijdens het jaarlijkse Verantwoordingsdebat)

Een citaatje uit de mond van Geert Wilders, gister tijdens gehaktdag. Wilders reageerde met zijn uitspraak op SP-leider Agnes Kant, die zich afvroeg waarom hij iets schandaligs zei over een vrouw (een Nederlandse journaliste die door de Taliban meervoudig werd verkracht) waarvan hij de persoonlijke omstandigheden niet kende. Het “Ik denk helemaal nergens over na” was uiteraard sarcastisch bedoeld. Natuurlijk denkt Wilders na. Heel goed zelfs. Vooral over de momenten waarop hij voor open doel kan scoren. Een journaliste die respect heeft voor haar verkrachter is namelijk een goede kapstok voor een praatje over politici, journalisten, rechters, subsidieslurpers en ambtenaren die volledig de weg kwijt zijn of het morele verval van de elite.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Weekendquote | Telepopulisme en de elite

25_01_Cover.inddEr zijn inhalige regenten, onaangepaste migranten, halsstarrige bureaucraten en schijnbaar blinde economische krachten die social dumping en verlies van nationale soevereiniteit veroorzaken. En het belangrijkst van alles: er bestaat een Europa-brede bestuurselite van hoogopgeleide, sociaal wendbare en weerbare kosmopolieten die deze problemen niet wil zien of er technocratische schijnoplossingen voor aandraagt.
 
 
Aldus socioloog Pierre-André Taguieff die uitgebreid geciteerd wordt in het zeer lezenswaardige artikel “De frustratiemaatschappij: Het rechtse woedereservoir” van Aart Brouwer in de Groene Amsterdammer van vorige week. Genoeg stof tot nadenken in dit artikel voor beide kanten van het verhaal. Een aanbeveling.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Weekendquote – Maak de Afrikaanse elite rijker

Misschien klinkt het politiek incorrect, maar de manier om Afrika uit het slop te trekken, is investeren in een kleine, ondernemende minderheid. En maak die burgers maar rijker. Op die manier leg je het fundament voor het beëindigen van de misère van de meerderheid in armoede.
….
Zonder buitenlandse hulp daarentegen zou de basis worden gelegd voor een nieuw soort regering in Afrika, die wel rekening houdt met de wensen van de ondernemende burgers omdat regering van hen belstingen wil innen. Zodra onze regeringen afhankelijk zijn van belastinginkomsten en niet van hulpinkomsten, zullen zij beseffen dat het in hun eigen belang is te luisteren naar de particuliere sector. Dan pas zullen zij inzien dat het baat heeft goed beleid te voeren goede instellingen op te zetten die de snelle groei van het bedrijfsleven mogelijk maken. Want dat wordt dan de enige manier om welvaart te scheppen.

Aldus Andrew Mwenda in de Volkskrant. (sorry, alleen tegen betaling omdat ze het nog steeds niet door hebben daar).
Kijk ook zijn bijdrage aan TED.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

De massa heeft de wijsheid toch echt niet in pacht

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Ditmaal voor Will Tiemeijer, onderzoeker bij de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (WRR). Onlangs verscheen zijn boek ‘Wat 93,7 procent van de Nederlanders moet weten over opiniepielingen’.

Hoeveel zegt U? (Foto: Flickr/pixiesticks23)

Nederland doet enthousiast over de ?wiki-democratie?: de massa weet het altijd beter. Een misvatting. Juist in de politiek schuilt hierin een groot gevaar. Er is een nieuw argument in de strijd tegen de politieke elite dat snel aan populariteit wint: ?de wijsheid van de massa?. Met deze kreet wordt gedoeld op een verbazingwekkend fenomeen: vraag een groot aantal mensen om een schatting te maken van hoeveel bonen er in een pot zitten, en zie: het gemiddelde van al deze schattingen blijkt dichter bij het juiste aantal te liggen dan elk van de afzonderlijke schattingen. Ook in andere situaties, bijvoorbeeld de aandelenhandel, is de groep als geheel slimmer dan de afzonderlijke leden.

Dus hoezo, de massa is dom? Het is niet meer nodig dat mensen kennis van zaken hebben. Tel alle meningen bij elkaar op en er komt vanzelf een wijs besluit uit. Is dat niet het ultieme argument voor meer democratie? De elite is ten onrechte bang voor de mening van de massa.

Doneer!

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

Vorige