Flickr – Quote du Jour
Nico Dijkshoorn becolumneert de terreur van de digitale fotografie. Dhr. Dijkshoorn, ook bekend van existentiëel contemporaine kritieken op cultuuriconen als Big Brother en Patty Brard, goes nu internationaal en richt zijn pijlen op de hippe community die zoveel gewone mensen transformeerde tot getormenteerde beeldkunstenaars: de foto-site Flickr.com.
“Klik er eens rond en huiver. Lees vooral de reacties. Het is dezelfde zalvende juichtoon die je aantreft bij weblogs. Duizend keer tegen elkaar zeggen dat je zo mooi fotografeert. “Schitterende kadrering van dat slachtkalfje bij avondlicht, doorgaan!” Die miljoenen kiekjes van dingen die je anders nooit had hoeven zien. Zo treurig.
Uit protest ben ik er ook één begonnen.”
Een horticultuur bedrijf in Cornwall in het uiterste zuidpuntje van Engeland verbouwt haar eigen thee:
Zelfs amerikanen heroverwegen hun planologische succesfomule met het uit elkaar trekken van woon- werk- en consumptiefuncties binnen een stad. Want met de auto een kwartier moeten rijden naar een supermarkt buiten de stad is niet erg efficiënt…
Dorien en Jeroen krijgen na in aanraking te gekomen te zijn met een groep gebedsgenezers de stellige overtuiging dat God een wonder zal laten geschieden en dat er een gezond zoontje ter wereld zal komen. Om hen heen wordt een gebedsgroepje geformeerd dat avonden lang bidt en zingt, en elkaar bevestigt dat het wonder zal geschieden.
Ik ben er rijkelijk laat mee, maar deze tip wilde ik u niet onthouden. Voor wie deze week nog enige vrije tijdsbesteding heeft en op niet al te grote steenworp afstand van Naarden woont, biedt het fotofestival aldaar aardig soelaas. De vestigngsstad is namelijk tot a.s. zondag nog volledig bedekt met foto’s. Het festival is een tweejaarlijks terugkerend evenement dat zich tot doel heeft gesteld de ontwikkeling in de Nederlandse fotografie in beeld te brengen. Deze editie biedt een retrospectief van de afgelopen zestig jaar. Op 19 verschillende lokaties worden een aantal onderwerpen aangesneden, aangevuld met werken die buiten worden tentoongesteld. Het episch centrum van het festival bevindt zich in de Grote Kerk. Daar wordt de bezoeker meegenomen in de zogenaamde Roadmovie.nl.
De opbouw van de tentoonstelling geschiedt aan de hand van de jaren na WO II en de wederopbouw die ons land daarna kende. Ad Windig toont het naoorlogse leven vlak na de bevrijding en dat doet ook Aart Klein die als persfotograaf werkte tijdens de oorlog en deel uitmaakte van het verzet. Martien Coppens liet meer het leven uit alledag op het platteland in de jaren ’50 zien. Interessant is de serie over de annexatie van Tudderen, gemaakt door Dolf Kruger. Dit kleine Duitse stadje op de grens met Sittard, werd in 1949 door Nederland geannexeerd als een soort van schadevergoeding voor het oorlogsleed. De Duitsers boden hier hevige weerstand tegen en tegen het eind van de jaren ’50 is het stadje weer teruggekomen onder Duits bewind. Voor de liefhebbers van het Limburgse land is er eveneens een reportage over de steenkolenmijnen bij Heerlen gemaakt door Nico Jesse.
Er gebeuren ook nog wel mooie dingen in Frankrijk dan alleen maar het traineren danwel volledig afschieten van een gezamelijke Europese toekomst: