Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Quote van de Dag: “It wasn’t us”
[qvdd]
“We deployed along the strategic axis. One of these was a road that led to the residence of Mr Gbagbo. Mr Gbagbo was arrested by the Ivorian forces. Not one French soldier was in the residence of Mr Gbagbo. Mr Gbagbo was arrested by Ivorian forces, not French”
De Franse majoor Frederic Daguillon zwalkt over de dunne lijn tussen ‘orde handhaven’ en ‘ingrijpen’ in Ivoorkust – of, zo u wilt, tussen ‘mensenrechten’ en ‘kolonialisme’. De Fransen speelden natuurlijk een zeer prominente bescheiden rol in het Ivoriaanse conflict. Het klinkt als: “we made the difference, but it wasn’t us”. En nu nog even voorkomen dat Gbagbo ritueel geslacht wordt, vrinden.
Klucht en tragiek: een pleidooi voor Egypte
De burgeroorlog in Libië leidt de aandacht af van de oppositie in andere Arabische landen. De taal van bommen is nu eenmaal dominant. Dat is tragisch. De energie die het westen besteedt aan het markeren van doelen in Libië en de kosten van de kruisraketten zouden beter besteed zijn aan strategische steun aan en publiciteit voor hervormende inspanningen.
Natuurlijk: het is erg dat Gadaffi niet wil inzien dat zijn tijd voorbij is. Maar heeft hij al hele steden uitgemoord? Is er, afgezien van zijn martiale retoriek, enige aanwijzing voor dat hij dat gedaan zou hebben? Ik heb mijn twijfels; het regime begreep dat de slimste oplossing voor het debacle van Hillen’s Heli het simpelweg terugsturen van de Nederlandse militairen was; toch niet direct een actie van een “dolle hond”.
Onze politiek maakt een klucht van een historisch moment. Een ‘beetje dom’ was het wel: een monument van daadkracht staat nog steeds op het strand van Sirte. Maar die Lynx was toch geen goed vliegtuig en eigenlijk al afgeschreven. Dus het ging over de zondagsrust van onze spionnen en het vermogen van onze ministers om te erkennen dat zij gebiologeerd waren door ‘windows of opportunity’.
Maar wat speelt er nu eigenlijk? Waarom windt de wereld zich op over Libië? Waarom besteden we zo weinig aandacht aan de revoluties die in volle gang zijn? Raketten, explosies en karabijnen prikkelen, terwijl stembussen en constituties maar saaie plaatjes op televisie maken. De dissidente fractie TvD in ballingschap houdt zijn eigen debat:
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Quote van de Dag: Het Libische momentum
[qvdd]
Aanvankelijk lag het momentum bij de tegenpartij. Dat is nu aan het veranderen.
Directeur Ronald Burgess van de Amerikaanse militaire inlichtingendienst heeft weinig hoop voor de Libische opstandelingen. Volgens de dienst zal Gadaffi – in ieder geval militair – aan het langste eind trekken.
Quote van de Dag: Sluit de poorten!
[qvdd]
We moeten er alles aan doen om de vluchtelingenstroom tegen te houden. Als het in al die landen straks echt fout gaat, en daar ziet het naar uit, dan is het onmogelijk om als West-Europa die stroom van vluchtelingen op te vangen
Wilders roept op om de poort te sluiten voor vluchtelingen uit Libië en andere landen waar onrust is, zelfs als daar burgeroorlog uitbreekt.
Verder vertrouwt de blonde overslaande LP niet op een goede afloop:
Ik juich toe dat het volk van de dictatuur af wil en vrijheid wil. Ik denk alleen dat wat er voor in de plaats komt, wel eens veel erger zou kunnen zijn. Neem Egypte. Uit onderzoek blijkt dat de gemiddelde Egyptenaar, dus dan heb ik het nog niet eens over de Moslimbroederschap, ideeën heeft over de sharia waar de rillingen van over je rug lopen. Die landen hebben één constante en dat is de islam. De islam en de democratie gaan niet samen.
Weet iemand het overigens over welk onderzoek Wilders het heeft?
Links in Ierland
Voor mensen die groene, sociale en progressieve politiek nastreven is het in Ierland moeilijk kiezen. Er zijn wel groene, linkse en progressieve partijen maar dat komt niet mooi samen in een partij.
De voornaamste reden daarvoor is dat de belangrijkste politieke scheidslijn niet over het sociaal-economisch beleid gaat, maar over buitenlandse politiek. De twee grootste partijen, Fianna Fáil en Fine Gael, zijn onstaan als twee verschillende kampen in de Ierse bevrijdingsbeweging, die gescheiden werden door hun visie op de relatie met het Verenigd Koninkrijk. Fianna Fáil hechtte net iets meer aan onafhankelijkheid dan Fine Gael. De partijen splitsten over een vredesverdrag met het Verenigd Koninkrijk, dat uiteindelijk tot burgeroorlog in Ierland leidde. Fianna Fáil was principieel Republikeins en Fine Gael was veel pragmatischer. Beide partijen groeiden uit tot populistische centrum/centrum-rechtse partijen, die geen klassieke ideologie hadden. De een was net iets meer gebrand op het beschermen van de Ierse autonomie dan de andere.
Deze nu bijna tachtig jaar oude politieke tegenstelling tussen wat het pro-Verdrag en anti-Verdrag kamp heet, lijkt niet relevant meer voor de Ierse politiek van vandaag: Ierland is nu onafhankelijk, zelfs in Noord-Ierland is nu vrede tussen de Republikeinenen de Unionisten. Dit verschil in de mate waarin de partijen hechten aan Ierse onafhankelijkheid komt nu terug bij andere thema’s. Het belangrijkste daarvan is Europese integratie: Fianna Fáil, de partij voor een onafhankelijk Ierland, heeft zich jarenlang verzet tegen verregaande Europese integratie, omdat deze de autonomie van Ierland in gevaar zou kunnen brengen. Fine Gael is juist een voorstander van Europese integratie.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Eén Afghanistan, drie oorlogen

Om de situatie in Afghanistan goed te kunnen begrijpen, moet je weten dat er verschillende oorlogen aan de gang zijn. Daarbij zijn geen van alle nuttig voor wat eigenlijk het belangrijkste zou moeten zijn: Het wederopbouwen van Afghanistan.
Intern wordt de oorlog in Afghanistan gezien als een burgeroorlog tussen verschillende grote groepen en clans. Deze clans bestaan weer uit subclans en hebben ook onderling vaak generaties lange vetes. Het is niet voor niks dat het Nederlandse leger er jaren over gedaan heeft om die organisatiestructuur in Uruzgan te begrijpen. Er zijn wel een aantal hoofdgroepen te zien. De belangrijkste daarvan zijn de Oezbeken, de Tadzjieken, de Hazara?s en de Pashtun. De huidige regering wordt voor het overgrote deel gevormd door de eerste drie (Karzai is overigens een Pashtun, maar wordt eigenlijk amper meer zo gezien. Hij was tenslotte degene onder wiens bevoegdheid de NAVO de macht uit handen van de Pashtun nam).
De oorlog wordt intern dan ook gezien als een opstand van de Pashtun gemeenschap tegen het regime van de drie andere groepen. Even voor de duidelijkheid, de Taliban wordt gevormd uit de verschillende groepen van de Pashtun. De Taliban waren eigenlijk de eerste die de Pashtun echt konden verenigingen. Op die manier konden zij ook ergens in de jaren ?90 het land overnemen, tot ze in 2001 weer werden verjaagd. De Pashtun zitten voor het overgrote deel in het zuiden, voor een deel in het oosten van Afghanistan en deels in West-Pakistan. De medressen (Islamitische scholen) van Pakistan zijn van oudsher een bron geweest van jonge strijders bij de Taliban (Taliban betekent ook zoiets als ?iemand die zoekt naar religieuze kennis?).
Een stem voor de PVV is een stem tegen Arjan????
Op Sargasso bieden we regelmatig ruimte voor gastbijdragen. Bovendien houden we wel van een stevige discussie. Daarom hier als gastbijdrage een stuk van Gijs van Meeteren in reactie op het eerdere stuk van Arjan.
Daar hebben we er weer zo eentje. Zo maar op een site gevonden, Sargasso geheten.
Een zekere Arjan, verder anoniem en gepresenteerd als gastredacteur, moet zo nodig en in voetsporen van al die principiële bekende Nederlanders, dominees, cabaretiers, politici, vakbondsleiders, kunstdirecteuren en ga zo maar door, op pathetische wijze de scherpslijper uithangen en iedereen de rug toekeren die voor Wilders is. Stellig zegt hij besloten te hebben “alle contacten met PVV-stemmers die hij kent te verbreken.” En waarom? Nou, deze apostel van het heilige principe vindt dat een PVV-stemmer “simplistisch” en “onrealistisch” is. Hij of zij komt immers, hoe durven ze, “met ongrondwettelijke oplossingen.”
Hij heeft tot slot nog een extra zwaarwegend argument om zijn PVV-vrinden en –kennissen de bons te geven. Zijn laatste troefkaart luidt dreigend: “Anderhalf miljoen stemmers zetten de verhoudingen in de samenleving op scherp.”
Anderhalf miljoen? Toe maar, dat komt hard aan. Dat is een dreun. Na een beetje bekomen te zijn van deze schrik vraag ik mij af: pardon, maar waarom gooit hij de deur voor anderhalf miljoen medeburgers eigenlijk pal voor hen dicht? En waarom mag Arjan wel discrimineren? Mogelijk antwoord: Omdat niet hìj, maar omdat de ànderen juist de verhoudingen op scherp zetten? Is het dan toch een wij tegen een zij? Een hunnie tegen een zunnie? Een Hoeksche tegen een Kabeljauwsche. Hart tegen hart? En hoe staat dat dan in verhouding met de grondwet?
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Machtige Spaanse fascisten
Onderzoeksrechter Gárzon is geschorst. Gárzon werd wereldberoemd door het aanklagen van internationale politici zoals de Chileense oud-dictator Pinochet. Voor zijn werk ontvangt hij vandaag in Frankrijk een belangrijke prijs voor ‘Vrijheid en Democratie’. De schorsing van Gárzon is te wijten aan een onderzoek dat hij wilde uitvoeren naar 113.000 ‘verdwenen’ personen tijden de Spaanse Burgeroorlog. Door een amnestiewet uit 1977 had Gárzon volgens de aanklagers nooit een onderzoek naar die misdaden mogen beginnen. Volgens Gárzon zijn de verdwijningen misdaden tegen de menselijkheid en vallen die misdaden onder geen enkele amnestiewet.
Wie beschuldigde Gárzon eigenlijk? De beschuldiging kwam van het adres van de ultraconservatieve organisatie Manos Limpias (Schone Handen) en de fascistische Falange. Hoe kregen deze kleine organisaties de schorsing van de superrechter voor elkaar? Het antwoord ligt in het onverwerkte Spaanse verleden: de historische, innige band tussen conservatieven en fascisten. De oorsprong van die band gaat terug tot de Spaanse Burgeroorlog (1936-1939). De antidemocratische en oerconservatieve Franco maakte gretig gebruik van externe en interne fascistische steun. Dankzij de fascistische steun (en de intern verdeelde tegenstanders) kon hij de Spaanse Burgeroorlog winnen en tot aan zijn dood in 1975 als dictator aan de macht blijven.
Tijden zijn veranderd, maar de schimmige banden tussen conservatieven en fascisten in Spanje zijn gebleven. Nadat Gárzon een groot corruptieschandaal had blootgelegd tussen de conservatieve oppositiepartij PP en een Spaanse zakenman (Trama Gürtel) begonnen de problemen voor Gárzon. Het legt de achilleshiel bloot van de Spaanse democratie: de onbestrafte misdaden uit het Franco tijdperk. Gárzon is een onafhankelijke rechter die in het verleden misstanden van zowel ‘links’ als ‘rechts’ aan de kaak heeft gesteld. In een land waar fascisten hun voormalig leider in een mausoleum kunnen eren, schorst men een rechter omdat hij zijn werk doet.