Fritz Bicknese, Teunis de Groot en Frans-Willem Kusters. Mogen niet enkel hùn naam met SSer Heinrich Boere verbonden blijven. Voor 400€ extra ging hij wel even 52 mensen verraden. Proces bezig in Aachen, zijn verdediging: "ik volgde enkel bevelen op". Twee Israëlische officieren hebben dat dan weer niet gedaan, zegt hun legerleiding. Zij hebben, zomaar gewoon en op eigen houtje, witte fosforbommen op Gazastad gegooid. Op eigen houtje een middelvinger naar de wereld uitstekend? Dòen dacht de GoldmanSachsbank. Even slikken: zij gaan hun CEO, meneer Blankfein, dit jaar een potentiële 100 miljoen dollar uitbetalen. Een goed signaal, voorwaar! Andere fosforbommengooier: de Paus heeft de smaak kennelijk te pakken. Nu moet de Britse regering eraan geloven [sic] . Ze willen ook daar zowaar rechten aan gays and lesbians toekennen. Niet als het van het Vaticaan afhangt! Pure Morning Glory: misschien waren Hillary en Norgay in 1953 niet de eersten die de Everest piekten? Hier de story, daar de lekkere nerdy fotodetectievenroman. Zullen ze de vestzakKodak uit 1924 vinden?
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
“Als het financieel persoonlijk aansprakelijk stellen van bestuurders helpt om de misstanden te beperken, dan steunen we dat.”
Een groot deel van de Kamer (PVV, SP, GL, VVD en de PvdA) willen bankiers persoonlijk financieel aansprakelijk stellen als ze bonussen ontvangen terwijl de bank door hun toedoen torenhoge verliezen draait. De SP wil nog verder gaan en wil deze bankiers gevangenisstraf in het vooruitzicht stellen.
Kamerlid Heerts geeft echter al een mits aan die ervoor zal zorgen dat de regeling er nooit gaat komen:
“Al moeten we voorkomen dat hoofdkantoren van multinationals uit Nederland vertrekken.”
“Ik heb begrip voor de mening die veel mensen hebben over excessieve beloningen.”
Zijn eigen beloning had echter niets met grote bonussen voor te hoge risico’s te maken, stelt hij.
“Dat is niet te vergelijken. Daarbij raakte mijn regeling ABN niet, zij werd uitbetaald in aandelen die waren betaald door de aandeelhouders van Fortis, Santander en RBS. Onder die omstandigheden had ik er geen moeite mee het geld aan te nemen.”
Voormalig ABN AMRO-topman Rijkman Groenink in de Financial Times (vertaling in het NRC Handelsblad). Hij meent het ook nog. De beste man kreeg 30 miljoen mee bij de verkoop van de Nederlandse bank en snapt niet dat dat alle bonussen voor iedere normale Nederlander een pot nat zijn. Hoe heeft zo iemand een bank kunnen leiden?
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
De economische crisis heeft het al jarenlang sluimerend ongenoegen over de topsalarissen in volle hevigheid doen losbarsten. Zelfs in de Verenigde Staten, waar een gigantisch salaris aan een stuk minder kritiek bloot stond dan in Europa, is de publieke verontwaardiging groot. De laatste berichten over bankiers die extreme bonussen ontvangen terwijl hun bedrijven aan het infuus van de belastingbetaler hangen, schoten ook in ’s werelds meest kapitalistische land in het verkeerde keelgat. Zelfs daar gaan nu stemmen op om dergelijke excessen bij wet te verbieden.
De grote verontwaardiging rond de bonussen kan ik me in het huidig economisch klimaat heel goed voorstellen. Ook ik erger me aan bestuurders die een bonus mee naar huis nemen terwijl hun bedrijf beroerd gepresteerd heeft. Maar ook bestuurders die jarenlang prachtige cijfers lieten zien, welke achteaf gebaseerd bleken op te risicovolle activiteiten kunnen bij mij op weinig sympathie rekenen. Zij leken het goed te doen, maar lieten een brakke tent achter.
Salarisplafond?
Om dit probleem op te lossen kan er voor gekozen worden om directief per wet een salarisplafond in te stellen. Daar ben ik tegen. Een exceptionele prestatie mag mijns inziens exceptioneel beloond worden en het aftoppen van salarissen zal er slechts voor zorgen dat een boel topmensen tegen die max aan gaan zitten, maar dat een relatie tussen prestatie en beloning nog steeds afwezig is. Ik denk dat elegantere oplossingen denkbaar zijn.
Dit is een gastbijdrage van Hugo Vlam.
De discussie over de bonussen wordt opgeklopt om de werkelijke verantwoordelijken van de kredietcrisis te ontzien. De bonuscultuur is een secundaire oorzaak van de kredietcrisis, primair zijn het de complexe financiële producten met een onterechte goede kredietwaardigheid die de financiële markten verziekt hebben. De grootste Nederlandse banken hebben deze producten zoals collateralized debt obligations en credit default swaps met grote gretigheid ingekocht en zijn dus op de eerste plaats zelf verantwoordelijk. Maar omdat de financiële wereld de laatste decennia zo ongelofelijk complex is geworden hebben we diverse instituties met controlerende taken ingesteld die als onafhankelijke organen oordelen moesten vellen over de risico’s in deze ondoorzichtige markt. De belangrijkste controlerende taken lagen bij De Nederlandsche Bank (DNB) en de Autoriteit Financiële Markten (AFM) en laten het nu juist deze organisaties zijn die de banken toestemming hebben gegeven om te investeren in producten met ingewikkelde financiële constructies waarin risico’s op een briljante manier verborgen werden gehouden.
Het gedrag van banken dient zo snel mogelijk gewijzigd te worden en dit wordt nu getracht door de huidige bonuscultuur aan de schandpaal te nagelen. Veel logischer is het om te beginnen bij de bron van het kwaad namelijk de producten zelf. Beleggers die deze producten gekocht hebben dienen nu hun verlies te nemen waarna het verder verboden moet worden dit soort ondoorzichtige producten aan te bieden. Maar wie neemt zo’n beslissing in een tijd waarin alle financiële markten over de hele wereld met elkaar verbonden zijn? Deze taak moet niet aan de banken zelf overgelaten worden omdat deze dan toch wel weer een of andere financiële whizzkid vinden die het beestje een ander naampje kan geven. De beslissing om een halt toe te roepen aan dit soort producten moet normaliter op internationaal niveau genomen worden door een gezamenlijke actie van de Amerikaanse FED en de Europese Centrale Bank (ECB). Maar helaas is de FED privé-bezit van een aantal grote banken en haalt de ECB zijn geld uit de nationale centrale banken van de landen die Euro hebben ingevoerd waardoor we van een onafhankelijke houding weinig hoeven te verwachten. In Nederland wordt nu uit pure onmacht de schuld in de schoenen van de bonuscultuur geschoven.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
“Voor de taak van fractievoorzitter van de EVP in de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa”, aldus de nuntius, “is het wenselijk dat de leden van deze partij zich vanaf de eerste stemronde uitspreken ten gunste van Luca Volonte, groot verdediger van de natuurlijke wet en houder van een aanzienlijke politieke ervaring.”
In Straatsburg circuleert een pauselijke nota die oproept om tegen een wet, die de holebigemeenschap haar rechten wil toekennen, te stemmen. Daarin staat Groot nieuws! De gelovigen, bij monde van het teamo Vaticano, gaan de natuur zelf vertegenwoordigen!
Nadat millennialang alles werd en wordt tegengewerkt en ontkent wat wetenschap in de natuur vaststelt, beroept de spreekbuis van het Imaginaire Iets zich op de realiteit zelf. Hun god is niet genoeg meer! Eerstdaags verwachten we dat de priester dan ook naakt zijn ding doet, want kledij: da’s toch behoorlijk onnatuurlijk.
En het rare is: een volkomen natuurlijk gegeven als homosexualiteit wordt dan meteen weer als onnatuurlijk bestempeld. Zo kennen we ze wel weer.
Gelukkig zijn er nog ietwat ernstiger godsdiensten.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
