De meesten van u kennen het boek Freakonomics uit 2005 nog wel. Steven Levitt en Stephen Dubner gaven hierin antwoord op ongewone vragen als: is een zwembad in de tuin voor kinderen gevaarlijker dan een vuurwapen? Of, wat hebben schoolmeesters met sumo-worstelaars en de Ku Klux Klan met vastgoedmakelaars gemeen? Verfrissend en vermakelijk leesvoer dat de VPRO inspireerde tot het onderzoeksprogramma Jansen & Janssen waarin twee jonge honden public investigators (royaal geplugd door Sargasso) zich stortten op vergelijkbare vraagstukken. Vol verwachting klopte ons hart toen het vervolg van Freakonomics werd aangekondigd: SuperFreakonomics: Global Cooling, Patriotic Prostitutes, and Why Suicide Bombers Should Buy Life Insurance. Maar al voor dat het boek afgelopen dinsdag uitkwam did the shit hit the fan.... De eerst nog zo ontwapenende Steven Levitt en Stephen Dubner hebben zich deze keer vergaloppeerd aan serieuze klimaatontkenning en flirten openlijk met megariskante geoengineeringsexperimenten (3x woordwaarde). De Brits-Amerikaanse blogosfeer barst bijkans uit haar voegen van verontwaardiging. Econoom Paul Krugman distantieert zich van het omstreden hoofdstuk in SuperFreakonomics. Expertbloggers maken gehakt van iedere alinea en een enkele reaguurder kan er de lol nog wel van inzien: "Economists misrepresenting science while trying to provide climate solutions. Now that sounds like comedy... or not?"
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Gisteren was de presentatie van het nieuwe boek van Marc Chavannes, “Niemand Regeert” (nrc, bol) met illustraties van Ruben L. Oppenheimer. Omdat Marc zelf een weblog heeft waar hij veel interactie heeft met zijn lezers en vanuit zijn ervaring in de VS een grote rol voor weblogs ziet in het spel rondom de democratie, had hij voor de presentatie wat lezers en weblogs uitgenodigd. Ook de minister van binnenlandse zaken Guusje ter Horst was er. Vanuit Sargasso waren Carlos en Steeph erbij. Hier een mix van hun beider kanttekeningen (we zeggen lekker niet wat van wie is).
Verslag
Typerend voor de traditionele media was de aanwezigheid van de camera van de NOS. Deze was er gedurende het half uurtje dat Guusje ter Horst aanwezig was. Maar ze moest wat eerder weg, waardoor ze niet meer deel kon nemen aan het debat dat ook met de zaal en de bloggers gevoerd zou worden. De camera verdween met haar.
Haar antwoorden op de stellingen die vanuit het boek van Marc Chavannes werden neergelegd waren standaard. Het is niet zo erg, je moet sommige zaken (privatisering) plaatsen in de tijdsgeest, we doen er van alles aan om te veranderen. Kortom, vanuit het systeem gekeken en zonder echte reflectie. Als minister die alle ontwikkelingen heeft stilgelegd op het vlak van democratische vernieuwingen schoot ze haarzelf behoorlijk in de voet met de volgende constatering (geen letterlijke quote): “…het huidige politiek instrument (landelijk) past niet meer bij het tempo van ontwikkelingen in de maatschappij en wereld…“.
In onze mailbox zat afgelopen week een gastbijdrage over de rechtszaak tegen Google books. Nu is dat stuk in het Engels en keek de redactie er wat laat naar. Vrijdag zou namelijk de uitspraak al zijn.
Gelukkig bleek bij nadere beschouwing dit weekend dat de rechter pas in oktober uitspraak doet. En de deadline van vrijdag, bedoeld voor de inbreng van de deelnemende klagende partijen, is verschoven naar dinsdag.
Dat biedt ruimte om alsnog aandacht te besteden aan dit onderwerp. Mijn korte samenvatting: Google koop overal in de wereld de rechten van bibliotheken op om oud (copyrightvrij) materiaal online te zetten. Positief gezien komt dan heel veel kennis voor iedereen beschikbaar. Beetje negatief gezien wordt dit commercieel uitgebuit (reclame, fees). Heel negatief gezien claimt Google het alleenrecht op al het oude materiaal online en zit de kennis van de wereld opgesloten in 1 bedrijf.
Met name het laatste aspect is, naar ik verneem, reden tot een rechtszaak.
De bijdrage van Merlijn Olnon (eerdere bijdrage) vat het belang in ieder geval goed samen. Daarna staan nog wat interessante overwegingen. Het is dus geen volle gastbijdrage geworden, maar laat u dat niet weerhouden aldaar het hele stuk te lezen.
“Essentially, the question is whether it is desirable for Google Books and the publishing world to arrange for the protection of copyright through a settlement that will not only limit rightful access to those (more recent) protected texts, but also has the inherent potential to severely limit future generations’ access to the entire collection, including the (historical) uncopyrighted texts so enthusiastically provided by Google Books’ library partners.”
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
“With Google books, any student anywhere in the US will have the books in the greatest libraries of the world at their fingertips.”
Wade Henderson, voorzitter van de Leadership Conference on Civil Rights, is een groot fan van Google Books, dat boeken wil digitaliseren, als een soort Napster van het geschreven woord. Anderen zijn minder enthousiast.
Sommige Nederlandse auteurs kregen deze week een brief van hun uitgever dat die tegen Google ten strijd zal trekken, mocht het bedrijf hun werk online gooien.
Ik doe niet mee aan hypes. Het Bureau van J.J. Voskuil heb ik om die reden eind jaren negentig links laten liggen. Het boek was zo populair, dat het in mijn ogen niet goed kón zijn. Ik geef direct toe, een arrogant standpunt. De hype laaide op bij de verschijning van het eerste deel (1996) en ging snel luwen na het laatste deel (2000). In juli 2009 begon ik met het eerste deel van de megaroman, een maand, en 5.500 pagina’s later, had ik het laatste deel uit. Inderdaad, een pageturner van de bovenste plank. Een boek in soapvorm, dat zich niet weg laat leggen. Deze bespreking is voor diegenen die ‘Het Bureau’ nog niet gelezen hebben. Voor hen die er in de jaren 90 te jong voor waren, te lui waren, of om andere redenen de hype aan zich voorbij hebben laten gaan. Niet geschreven om een volledig beeld te schetsen van deze omvangrijke romancyclus, wel om mijn enthousiasme over Het Bureau op de potentiële lezer over te brengen.
Het autobiografische verhaal van Het Bureau wordt chronologisch verteld. We vangen aan in 1957, als de alter ego van Voskuil, Maarten Koning, zijn carrière bij het Meertens Instituut, ofwel ‘Het Bureau’ begint. Als wetenschappelijk ambtenaar onderzoekt hij de Nederlandse Volkscultuur. Hij brengt verloren gaande tradities, gebruiken en culturele uitingen nauwgezet in kaart. Als hij alleen dát serieus had beschreven, was het een gortdroog en onleesbaar boek geworden. Het tegendeel is waar. De beschrijvingen over zijn werkzaamheden zijn zeer vermakelijk. Voskuil beschrijft nauwgezet de ijdeltuiterij van zijn collegae. Verhitte discussies tussen goedbetaalde professoren over het gebruik van de dorsvlegel weet Voskuil treffend te beschrijven. Zo treffend, dat de verhitte wetenschappelijke discussies zich laten lezen als een geslaagde klucht.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Het elektronische boek is bijna volwassen. Zou u er eentje kopen? Hoeveel boeken leest u nu ongeveer per jaar?
Stroessner was reputed to favour the 8-10 age group. His talent scouts waylaid them outside school, from where they were taken to discreet villas to be enjoyed by the Father of his People. If they performed nicely they and their parents would be sent on a free holiday to Disneyland in Florida, the nearest Paraguayans can get to Heaven without actually dying first.
Robert Carver verhaalt in het boek Paradise with Serpents over de bizarre aspecten van de Paraguayaanse samenleving (toen en nu). Dat moet een schrijnend surrealistische vakantietrip zijn geweest voor de slachtoffertjes van de half-Beierse half-Guarani dictator: Alfredo Stroessner. Volgens Carver deelde de Argentijnse president Juan Perón Stroessner’s passie voor minderjarigen en liet hij na de dood van Evita een dertienjarig meisje door zijn appartement in de jurken van zijn overleden vrouw flaneren. Of Perón ook tripjes naar Disneyland uitdeelde vermeldt het boek niet, maar dat is gezien Perón’s anti-Amerikanisme onwaarschijnlijk. Alfredo Stroessner had lange tijd warmere banden met de VS totdat president Carter vanwege de mensenrechtenschendingen de deur dichtgooide. No more Disneyland?
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.