De parodie die 5 mei dreigt te worden

Sef wordt geen Ambassadeur van de Vrijheid. Eerst wel in beeld, daarna toch afgevallen. Volgens hem vanwege zijn uitgesproken standpunten over de genocide in Palestina. Het Nationaal Comité 4 en 5 mei weigert te reageren, maar ik geloof hem, want er is al een tijdje een tendens om de herdenking los te koppelen van het heden. Vrijheid is blijkbaar prachtig, zolang je er niet al te concreet gebruik van maakt. Die afwijzing ondergraaft het hele idee van 4 en 5 mei. Als het vieren van vrijheid niet kan verdragen dat iemand die vrijheid gebruikt om actueel onrecht te benoemen, blijft er weinig meer over dan een ritueel zonder betekenis. In theorie herdenken we op 4 mei de slachtoffers van oorlog en onderdrukking. Op 5 mei vieren we de bevrijding. De onderliggende boodschap luidt steevast dat vrijheid meer is dan een vlag, een festival en een obligate verwijzing naar “dit nooit weer”. Juist daarom is dit zo wrang. Het probleem is niet alleen de beslissing zelf, maar wat die beslissing blootlegt: dat de lessen die op 4 mei worden uitgesproken op 5 mei alweer zijn vergeten. Of misschien eigenlijk nooit zijn geleerd. Vrijheid zou ook moeten betekenen dat mensen kunnen spreken over onrecht, juist wanneer dat politiek gevoelig ligt. Maar dan blijkt ineens dat een artiest met een uitgesproken mening over de genocide in Gaza toch net iets te ingewikkeld wordt. Directe historische lijn met het heden Het gaat bovendien over een genocide die, hoe ongemakkelijk ook om te benoemen, wordt uitgevoerd door een land dat is voortgekomen uit het zwartste wat die oorlog heeft voortgebracht. Hierdoor loopt er een directe historische lijn tussen wat we herdenken en wat we nu liever niet benoemen. Dan verandert vrijheid in iets bureaucratisch. Iets dat beheerd, gedoseerd en netjes afgeschermd moet worden van de actualiteit. omdat deze te confronterend wordt met de realiteit. Alsof herdenken wel over vervolging mag gaan, zolang niemand de brutaliteit heeft om parallellen met het heden te trekken die politiek gezien niet lekker uitkomen. De vrijheid die geen conflict verdraagt Dat maakt de zaak vooral ook onthullend. Want hier wordt zichtbaar hoe graag Nederland vrijheid viert als voltooid verleden tijd, en weigert te reflecteren op wat die lessen ons in het hier en nu leren. De oorlog ligt veilig achter ons, de slogans zijn bekend, de kransen liggen klaar. Zodra vrijheid echter de vorm aanneemt van een actuele politieke stem, begint het ongemak. Dan duiken de bekende termen op: verbinding, nuance, geen polarisatie. Woorden die in de praktijk meestal betekenen dat vooral bepaalde kritiek even moet verdwijnen. Dat is alles behalve neutraliteit. De ambassadeur die zwijgt Zo bezien krijgt het begrip Ambassadeur van de Vrijheid iets onbedoeld komisch, of liever, cynisch. Blijkbaar gaat het niet om iemand die de vrijheid belichaamt door vrijuit te spreken, maar om iemand die bewijst dat vrijheid het prettigst functioneert binnen vooraf gemarkeerde grenzen en het vooral niet te moeilijk maakt. Op 4 mei zeggen we dat we moeten blijven waarschuwen tegen ontmenselijking, uitsluiting en wegkijken. Op 5 mei feliciteren we onszelf met onze vrije samenleving. En ergens tussen die twee rituelen in lijkt de boodschap aan Sef te zijn geweest dat sommige woorden, op sommige momenten, toch beter even kunnen wachten. Dan vier je geen vrijheid. Dan maak je er een lachwekkende parodie op.

Foto: Davide Mauro, CC BY-SA 4.0, Peace dove by Banksy in Bethlehem, via Wikimedia Commons.

Vrijheid

Vandaag Sargasso’s eigen bevrijdingsfestivalletje, als nabrander na de vierde en vijfde mei.

Het was, zoals elk jaar, altijd weer even schakelen van de serene twee minuten stilte naar de helikopterherrie waarmee popartiesten naar de podia in den lande vlogen.

Waar het op 4 mei veel ging over mensen die hun levens hebben geofferd voor de vrijheid, hoorde je op 5 mei nauwelijks nog een bekende artiest een liedje over vrijheid vertolken. Daarvoor zijn dit jaar “regionale songwriters, muzikanten, bands en acts uitgedaagd om hun eigen Song for Freedom te schrijven”.

Liedjes over vrijheid zijn net zo verschillend als de interpretaties die mensen er op na houden over wat vrijheid in werkelijkheid is of zou moeten zijn. Volkomen willekeurig kiezen we  twee winnaars van de regionale ‘Songs for Freedom’ voor Sargasso’s vrijheidsfestival.

Uit Limburg: Celine Shanice met ‘Free’. “Een lied over de vrijheid van de geest, het loslaten van mentale obstakels en het omarmen van verandering. Mentale gezondheid speelt een grote rol in mijn leven en is iets wat in mijn nabije omgeving vaak aan bod is geweest. Met dit nummer wil ik het taboe doorbreken en laten zien dat je niet alleen bent” .

Uit Groningen: Suze Schoenmaker met ‘Rustig Slapen’. Een lied “over mensen in oorlogssituaties, huiselijk geweld…en dat het niet zo zou moeten zijn, dat ik ze een beter leven toewens” (RTV Noord sprak haar na haar optreden gisteren).

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Quote du jour | Een verouderde staatsvorm

“Diese veraltete Staatsform braucht kein Mensch mehr. Also: Weg mit dem Drecks-Gangster-Pack [das uns im Moment regiert].”

Deze woorden werden uitgesproken door een spreker, direct nadat een vertegenwoordiger van de “Duitse PVV”: Alternative fur Deutschland, Roland Ulbrich, een speech had gehouden. (*) Met ‘verouderde staatsvorm’ bedoelt hij de parlementaire democratie. Waardoor deze vervangen moet worden is niet duidelijk, maar het gaat niet om invoering van een districtenstelsel. Hij wil een soort Nürnberg tribunaal om de ‘volksverraders’ te berechten.

Foto: BoBink, CC0 1.0 via Wikimedia Commons Homomonument-overview2

De omkering aller waarden

COLUMN - Op 4 mei, herdenken we de slachtoffers van het fascisme: de joden die zijn vergast door de nazi’s, de politieke gevangenen die zijn gefusilleerd, de homoseksuelen die werden vervolgd, de tweelingen die als medisch experiment zijn gebruikt, de dwangarbeiders die werden afgebeuld totdat ze er dood bij neervielen. De burgers die werden gebombardeerd, werden opgepakt bij razzia’s, die de mond werd gesnoerd, die op de bon moesten leven en uiteindelijk bloembollen moesten eten.

Oorlog is vrede. Vrijheid is slavernij. Onwetendheid is kracht.

5 mei, is ‘Nederland In Opstand’, de groep van de extreemrechtse Tinus Koops, van plan te demonstreren op het Malieveld in Den Haag. Hun motto: ‘Bevrijdingsdag moet weer de dag van de vrijheid worden.’ Deze week stelde Forum voor Democratie voor de zoveelste keer de coronamaatregelen gelijk aan de Duitse bezetting: ‘Op 5 mei herdenken wij 75 jaar vrijheid: 1945 – † 2020’.

Feiten zijn leugens. Bescherming is bezetting.

Rik Rutten, politiek verslaggever van NRC Handelsblad, liep in een uitgebreid twitterdraadje de ondertekenaars van Forums ‘vrijheidsherdenking’ na: allemaal corona-ontkenners, complotdenkers en extreem conservatieve of zelfs extreemrechtse organisaties. Een van de ondertekenaars typeert Nederland als ‘een totalitaire staat’. Een andere meent dat corona een groot complot is: alles is van hogerhand ‘gesimuleerd en vanaf januari [2020] uitgerold’. Het RIVM en de Wereldgezondheidsorganisatie zijn marionetten van de jood Soros, en hun maatregelen zijn onderdeel van een complot tegen de burgers.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Bevrijdingsdag Libië


Vandaag viert Libië haar bevrijdingsdag. Na een maandenlange verbeten strijd is het gelukt om de knotsgekke dictator van zijn troon te stoten. Zonder hulp van Europa en de Verenigde Staten was dit waarschijnlijk niet gelukt. Gadaffi had het verzet rond Benghazi verpletterd en net als vroeger duizenden tegenstanders uit de weg geruimd. Het islamisme had ongetwijfeld geen kans gekregen en Westerse oliemaatschappijen hadden zich via hun krachtige lobby weer een toegang verschaft tot de Libische olie. Een status quo die men in PVVD kringen eigenlijk wel prettig vond. Op links was men soms ook tegen inmenging van de Navo die niet binnen het mandaat van het Atlantische bondgenootschap zou passen. Desondanks viert een volk nu een bevrijdingsfeest zoals wij dat In Europa ooit ook vierden. Het is #LibyaLiberationDay. Maar laat het u er niet van weerhouden om uw kritische kanttekeningen te plaatsen bij andermans geluk. Want ook in Tripoli is het morgen gewoon weer maandag. Prinzipienreiter zadel uw stokpaardjes, op naar de eeuwige commentaarvelden!

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Quote du Jour | De Zucht

“De aanval van de dolleman leverde in Amsterdam een niet onlogisch applaus op. Iedereen is geschrokken en het was duidelijk een uitdrukking van emoties en sympathie. Dat Amsterdam van huis uit een republikeinse stad is, zal de Koningin extra genoegen hebben gedaan.”

De Telegraaf haalt applaushistoricus en oranjedeskundige Cees Fasseur er maar weer eens bij om ‘De Aanslag’ verder uit te melken. Het siert de krant wel dat het de woorden uit de monden haalt van ‘onafhankelijke’ deskundologen. Het NRC vond het nodig om de Suzukitragedie van 30 april gisteren op de voorpagina uit te roepen tot een referendum over de constitutionele monarchie. Een “informeel referendum”, dat gelukkig nog wel. Na een aardige opmaat over de veranderende symboliek van dodenherdenking, spuit Marc Chavannes alles wat hij leerde op de Basiscursus Lyrische Poëzie voor Krantenmeneren welgemikt in de rondte: ” ‘De Zucht’ zou wel eens een van de crowning moments van Beatrix’ regeerperiode kunnen worden. Tegen een achtergrond die zo uit Vermeer kwam, belichaamde zij perfect haar opvatting van het koningschap: van de mensen en voor de mensen. Hard werken voor Nederland, met een natuurlijk besef van de eigen roeping als bindend symbool.” Tsja, daar kan je het toch alleen maar mee eens zijn?

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Foto des Tages | Cinco de mayo in Mexico

klik voor groot

Ook het door de griepsores geplaagde Mexico heeft vandaag een soort van bevrijdingsdag te vieren. Want 5 mei 1862 was de dag waarop Mexico een Frans leger versloeg in de Slag bij Puebla. Vreemd genoeg is het feest populairder in de VS, vooral in het zuidwesten en met name Texas. Niet alleen vanwege het grote aantal Mexicaans-Amerikanen aldaar, maar ook omdat de generaal die de Mexicaanse troepen bij Puebla naar de overwinning leidde, afkomstig was uit Texas. In Mexico zelf wordt deze feestdag vrijwel alleen in de stad Puebla de Los Angeles uitbundig gevierd. Overigens is dit niet de dag van de nationale onafhankelijkheid, die op 16 september wordt herdacht.