In de discussies over de mogelijke gevolgen van de opwarming van de aarde speelt de zeespiegelstijging een grote rol. De redenering is immers dat als de temperatuur stijgt er ijs smelt en er dus meer water in de oceanen komt. En dan stijgt de zeespiegel. Dit verhaal gaat natuurlijk alleen op voor het ijs dat op land ligt. Het smelten van de Noordpool maakt voor het gemiddelde wereldzeeniveau niets uit natuurlijk. Wel voor het lokale niveau i.v.m. verandering in zwaartekracht. Maar goed, Antarctica, Groenland en de vele gletsjers in de bergketens in de hele wereld, zouden wel een bijdrage moeten leveren. Antarctica speelt daar een grote rol in. Even plat gezegd, als heel Antarctica zou smelten, hebben we een zeespiegelstijging van 60 meter te pakken. Dat gaat niet zo snel gebeuren. Maar over het al dan niet smelten van het ijs op en rond Antarctica is al een hele tijd discussie. Oppervlakkig gezien lijkt er namelijk geen sprake van afname. Het ijsoppervlak blijft rond het gemiddelde schommelen of zelfs stijgen. En afbrekende ijsschotsen zouden te wijten zijn aan specifieke golfslagpatronen. En toch stijgt de zeespiegel stevig door:
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Klimaatontkenner Hans Labohm heeft een (tijdelijke?) zeepkist gekregen op het nieuwe weblog voor fatsoenlijk rechts: De Dagelijkse Standaard. Labohm, nog steeds onder de indruk van de afgelopen ‘strenge’ winter, kaart vandaag een complot aan van de “klimaatalarmistische berichtgeving” bij het NOS-journaal. Hij citeert hiervoor klimaat outcast Prof. dr. ir. Ton Begemann (Bijzonder hoogleraar Praktische Verlichtingskunde, TU Eindhoven) die zich ergerde aan de reportage over het recente koninklijke bezoek aan Antarctica:
“Er was een pinguïn die zich niet meer zou kunnen voortplanten als de temperatuur 1 graad zou stijgen. Ik [red: Begemann] fronste mijn wenkbrauwen; wie kan zoiets beweren in het Darwin-jaar over een diersoort, die een ongekend aanpassingsvermogen heeft en zich verspreid heeft over ongeveer het hele zuidelijk halfrond tot op plekken (Zuid- Amerika, Zuid-Afrika, Zuid-Australië) waar het gemiddeld zo’n 50 graden warmer is dan op Antartica”. (ED.nl).
Labohm en Begemann maken hier de klassieke fout door te denken dat soorten zich wel zullen aanpassen aan de klimaatverandering. De crux is nu juist dat de huidige opwarming voor veel soorten te snel gaat om zich aan te passen. Voor de pinguïns op Antarctica die afhankelijk zijn van de leefcondities op een smalle strook tussen land en zee en waarvoor migratie geen optie is kan klimaatverandering dus uitsterven betekenen.
“De hel is in al zijn furie over Victoria en zijn bewoners neergedaald.” (Australische premier Kevin Rudd)
“Tijdens deze korte wandeling van twee uur hebben wij temperatuurverschillen meegemaakt die je anders weinig tegenkomt.” (Willem-Alexander)
Het contrast kan bijna niet groter. Hitte, droogte en harde wind in het zuid-oosten van Australië, ruim honderd doden, tientallen dorpen zijn uitgebrand. De ergste bosbranden ooit op dit continent. In het noordoostelijk gelegen Queensland juist zeldzaam hevige overstromingen. En beide natuurrampen met slechte vooruitzichten voor de komende dagen.
Onderwijl zit onze kroonprins met zijn Maxima en minister Plasterk ergens op een Antarctisch schiereiland, mede om aandacht te vragen voor de gevolgen van de opwarming van de aarde en de afkalvende ijsmassa’s. Voor de rest evenwel een leuk uitje, getuige de weblog die Alex erop nahoudt. Niet dat dat er toe doet, want meer dan een paar door de RVD ingefluisterde opstellen met populair-wetenschappelijke inhoud valt daar niet te beleven.
Maar goed, een prins die zich zoveel gelegen laat liggen aan watermanagement en klimaatverandering…had die niet beter stante pede het vliegtuig richting Australië moeten nemen om daar de wérkelijke gevolgen van klimatologische extremiteiten in ogenschouw te nemen? Die recreatieve afdalingen in diepe gletsjerspleten en andere Zuidpoolgenoegens kunnen wel even wachten.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
“Ik zit nu samen met 44 andere mensen opgesloten op de meest onaangename plaats van de wereld. En dat voor de komende 9 maanden, waarvan 6 maanden lang in duisternis. Want vanaf eind maart wordt het ook overdag niet meer licht.”
Aldus een nog redelijk opgewekt klinkende Erik Verhagen, de eerste Nederlander die gaat overwinteren op de geografische Zuidpool. De plek ook waar een kompas volkomen waardeloos is, omdat alle richtingen er naar het noorden wijzen. Na de semi-speleologische spielerei van Alex en Maxima is het nu menens met het Ice Cube project: een waarlijk barre zoektocht naar het bestaan van minuscule kosmische deeltjes (neutrino’s) in de diepe ijslagen van Antarctica.
Erik gaat het Nederlandse volk per weblog op de hoogte houden van zijn bevindingen, al is het dan maar eens per 14 dagen. De recente crash van twee satellieten is debet aan de gebrekkige communicatie-mogelijkheden: “Voor ons een erg ongelukkige ruimtebotsing”.
Maar de jonge wetenschapper, die naar eigen zeggen min of meer per toeval het project inrolde, houdt de moed er nog in stevig en schept mogelijk hoop uit de secundaire verblijfscondities gedurende die kille en donkere maanden: “Ik werk veel samen met een Franse vrouw, die ook als eerste Franse vrouw gaat overwinteren”. Gedeelde smart is alvast halve smart.
First winterover at “New South Pole”. Meer historische foto’s én verhalen op:
The Dome is Home–South Pole history 1975-90