Kunst op Zondag | Splendor

Muziek in tijden van avondklokken. Eerst werden de podia gesloten, maar geen nood, met livestreams en filmpjes bleven musici aan het werk. Het publiek kon blijven genieten. Toen kwam de avondklok. Dat beperkte de tijd die musici beschikbaar hadden om naar opnamelocaties te reizen en voor de avondklok weer thuis te zijn. Maar creatievelingen zijn niet voor één avondklok te vangen. Een lumineus, schitterend, prachtig idee van Splendor is niet stil te krijgen. Het idee: twee musici die niet eerder een programma samen maakten en waarvan de instrument-of genre combinatie niet voor de hand ligt zoeken elkaars muzikale raakvlakken en vormen samen een Duo voor één Dag. Overdag repeteren ze, ’s avonds treden ze op. Tot de lockdown werden de optredens elke vrijdag om 20.45 uur uitgevoerd en waren ze, tegen betaling, via een livestream bij te wonen. Tijdens de lockdown moest het publiek wegblijven, maar gingen de concerten door. En de livestreams zijn tot het einde van deze lockdown gratis toegankelijk, dus voor leden en niet-leden. Nog steeds om 20,.45 uur? Dat kan natuurlijk niet. De concerten zijn vervoegd naar 18 uur. Laten we eens kijken en luisteren naar één van die pareltjes van Splendor. Pianist Gerard Bouwhuis en violiste Heleen Hulst als begeleiders van de ‘stille film’ Everything I can see from here, een animatieflm gemaakt door en Sam Taylor en Bjorn-Erik Aschim van The Line Animation. https://youtu.be/uP4OCX0Wzto Meer over het animatiefilmpje: kijk naar ‘the making off…’. Splendor heet een ‘muzikaal laboratorium’, een ‘culturele vrijplaats’ te zijn,  waar “podiumkunstenaars onafhankelijk van overheid en politieke instanties kunnen maken waarvan zij vinden dat mensen dat moeten kunnen zien, voelen en horen.” Bassist Wilmar de Visser bedacht het concept en samen met nog eens 49 andere musici kreeg Splendor vorm en werd geopend in 2013 in een voormalig badhuis in Amsterdam. Behalve door de investeringen van de 50 musici kan Splendor bestaan dankzij de steun van zo’n duizend leden en 120 obligatiehouders. Een schitterend initiatief dat met recht Splendor heet. Eerstvolgende ´Duo voor een Dag´ vrijdagavond livestream bij Splendor: 26 februari 18 uur met Aisling Casey (hobo) en Santiago Cimadevilla (bandoneon). De vrijdagavonden terugkijken kan op Splendors Youtube vrijdagavonden playlist. We kijken tot slot naar de laatste vrijdagavond (19 februari). Weer met pianist Gerard Bouwhuis, deze keer met basklarinettist Maarten Ornstein. Zij namen de coronaregels erg nauw door beiden ‘in isolatie te spelen’.  Ze namen plaats in twee aparte ruimten en konden elkaar niet zien én niet horen (!). Op 0:30 seconden wordt het duo geïntroduceerd en op 1 min. 40” begint het concert. Met eerst  ‘Formen in der Luft’, een compositie van Arthur Lourié (1892-1966) opgedragen aan Pablo Picasso. Op ongeveer 9 min. 40’’ begeleiden beiden de ‘Train dance’, een scène uit de Soviet-film "The Seven Brides of Corporal Zbruev” (1970). Gevolgd op 11 min. 30”door een solo- improvisatie van Maarten Ornstein. Op 17 min. 40” een improvisatie van beide musici. Op 22 min. 50” introduceert Bouwhuis een aardige verassing. Een door Gilius van Bergeijk in 1968 voor twee piano’s bewerkte versie van Chopins Nocturne in Cis klein. De pianisten zaten in aparte ruimtes en konden alleen het aftellen horen. Daarna speelde de ene pianist de partij voor de linkerhand, de ander die voor de rechterhand. Bouwhuis en Ornstein speelden nu hun versie, met Bouwhuis op melodica en Ornstein op basklarinet. Start op 23 min. 59”. In de rest van het concert komt onder andere de ‘Train Dance’ nog een keer langs. Al met al laten de heren zien dat, ook al zijn ze zo’n 50 minuten van elkaar afgezonderd, ze toch heel goed samen kunnen werken. Kijk en geniet. https://youtu.be/zcFKsK3ZKZ8

Door: Foto: © Splendor Amsterdam. Eigen foto (fotograaf Foppe Schut)

De essentie van Miyazaki’s films

DOCUMENTAIRE - De afgelopen week zond NPO2 (2Doc) een aantal keer Het verlangen van Michaël Dudok de Wit (autoplay) uit, een documentaire over de Nederlandse animator Michaël Dudok de Wit, die door de Japanse animatiereus Studio Ghibli onlangs werd gevraagd om met hun medewerking zijn eerste lange animatiefilm te regisseren.

De korte documentaire hierboven gaat over de man áchter Studio Ghibli: de legendarische Japanse animator Hayao Miyazaki — die in het westen vooral bekend is geworden door zijn Spirited Away (2002) waarvoor hij een Oscar ontving opgestuurd kreeg, maar eigenlijk al zijn hele carrière films produceert die door liefhebbers over de hele wereld als meesterwerken worden gezien — en over wat zijn films nou precies zo goed maakt.

(via)

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Lezen: Mohammed, door Marcel Hulspas

Wie was Mohammed? Wat dreef hem? In deze vlot geschreven biografie beschrijft Marcel Hulspas de carrière van de de Profeet Mohammed. Hoe hij uitgroeide van een eenvoudige lokale ‘waarschuwer’ die de Mekkanen opriep om terug te keren tot het ware geloof, tot een man die zichzelf beschouwde als de nieuwste door God gezonden profeet, vergelijkbaar met Mozes, Jesaja en Jezus.

Mohammed moest Mekka verlaten maar slaagde erin een machtige stammencoalitie bijeen te brengen die, geïnspireerd door het geloof in de ene God (en zijn Profeet) westelijk Arabië veroverde. En na zijn dood stroomden de Arabische legers oost- en noordwaarts, en schiepen een nieuw wereldrijk.

Closing Time | Cyriak

Experimentele muziek = kattegejank? ach…

Cyriak is niet zozeer muzikant, maar de animaties die hij maakt zijn zo bizar dat ik ze u toch niet wil onthouden.

Hier is hij in de mix met z’n kat…

Check ook z’n youtube channel.

Closing Time | Smoke City

In de jaren negentig had Levi’s de gewoonte jonge bands te lanceren door ze een prominente plek te geven in spijkerbroekreclames. Een van die bands was Smoke City, dat weliswaar een eendagsvlieg zou blijken, maar wel een ijzersterk album afleverde, niet alleen een hitsingle. Het clipje bij Underwater Love was voor mij de eerste keer dat ik het bullet time effect zag, twee jaar voordat het (geperfectioneerd) in The Matrix verscheen.

Doneer!

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

Volgende