Closing Time | Hot House
Charlie Parker en Dizzy Gillspie in 1952 samen op de Amerikaanse televisie:
DAT is pas jeugdsentiment.
De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Charlie Parker en Dizzy Gillspie in 1952 samen op de Amerikaanse televisie:
DAT is pas jeugdsentiment.
Voor deze keer maar even een stukje speed jazz er tegenaan. Het genre wordt ook wel punk jazz genoemd, maar dat is in zekere zin een contradictio in terminis, want punkers kunnen meestal geen instrumenten bespelen, terwijl jazzmusici daarentegen nog wel eens de neiging kunnen hebben om juist te veel te blijven hangen in instrumentbeheersing. Een interessante mix dus.
Acoustic Ladyland is een speed jazz ensemble dat inmiddels alweer ontbonden is. Ze kwamen uit Londen, en maakten in totaal vier albums. Dit is het openingsnummer van hun laatste, uit 2009.
Courtney Barnett is een Australische singer/songwriter, die haar muzikale carrière begon in een grunge band. Dat hoor je wel in bovenstaand nummer.
Post rock is een muziekstroming die eind jaren 90 ontstond. Nummers zijn zelden onder de tien minuten lang; en er is sprake van veel dynamiek: zachte, nauwelijks hoorbare passages die dan weer gevolgd worden door uitbarstingen waarbij alle registers open gaan. De stukken zijn vrijwel altijd instrumentaal, met invloeden uit ambient, jazz, avant garde en natuurlijk rock. Klassieke instrumenten worden ook niet geschuwd.
Na een bloeiperiode in de jaren 90 / 00 is het genre nu weer hopeloos “uit”, en het moet gezegd worden dat er op zeker moment wel erg veel Tortoise– en Godspeed-klonen overal opdoken. Weet dus dat het tegenwoordig niet meer cool is om hier mee aan te komen. Maar gelukkig doen we nooit aan cool/uncool.
Om een beetje in de country-sfeer te blijven, vandaag ‘Girl from the North Country’, in de verzie (samen met Johnny Cash) zoals die op Bob Dylans ‘çountry-album’ Nashville Skyline verscheen.
Wilde ik gisteravond nog in mijn bier huilen, vanavond is het tijd om de jankende kat tevoorschijn te halen:
Deze versie, van Gram Parson en Emmylou Harris (afkomstig van het album Grievous Angel), vind ik persoonlijk de beste.
Maar het nummer is, sinds de Everly Brothers het in 1960 voor het eerst opnamen, natuurlijk eindeloos gecoverd. Het meest succesvol door ‘hardrock’-band Nazareth. Maar die versie raad ik niet aan.
Je krijgt er zin van om in je bier te huilen:
De versie van The Cramps klinkt anders, maar niet verkeerd:
Mevrouw Okto wordt gillend gek van het gefriemel – kriebelende mieren rondsjeezend in botsautootjes, noemt ze het. De kleine Oktootjes daarentegen zijn er wild enthousiast over – niet in de laatste plaats vanwege het oordeel van mevrouw Okto. Dergelijke tegengestelde reakties zien we vaak als het om de heer Fripp gaat.
Robert Fripp geldt als gitaargodheid van de planeet. Behalve zich al sinds de jaren zestig bezig houdend met het opheffen en weer opnieuw oprichten van zijn band King Crimson, gaf hij in de jaren 80/90 ook nog gitaarklasjes. Deze resulteerden dan in platen onder de naam Robert Fripp & the League of Crafty Guitarists.
MEDEDELING - ‘All things must pass’, zong George Harrison ooit op zijn eerste solo-album. Doe Maar kwam met ‘Alles gaat voorbij’. En The Doors zongen over ‘The End’ (inclusief reusachtige slang – vraag me niet waarom).
Waarom deze thematiek voor een zondagse Closing Time?
Omdat ik binnenkort stop als hoofdredacteur van Sargasso.
Bestuur en redactie zijn al een tijdje op de hoogte en ik vond het tijd worden om ook de lezers te informeren. Van de ene op de andere dag verdwijnen, is ook weer zo iets…
Ariel Pink is een singer/songwriter uit Los Angeles die zich laat inspireren door de jaren tachtig. De belangrijkste reden om bovenstaand clipje te willen bekijken is echter de hoofdrol van Rick Wilder, zanger van punkband The Mau Maus.
Rachel’s is een Amerikaanse band opgericht begin jaren negentig. Ze maken een soort mix tussen kamermuziek, experimenteel en ambient. Ze werken vooral met klassieke instrumenten.
Hier op ‘Letters Home’, van The Sea and the Bells, uit 1996.
I hope you’ve got some common sense: turn around and walk away …
I told you not to come, my victim number one …
Oh, you’ll just have to learn the hard way…
De omgekeerde psychologie heeft de Norweegse singer-songwriter Suzanne Sundfør zo te horen wel in de vingers. Het zingen ook, als ze zo’n complexe melodie live ten gehore kan brengen zonder als een compleet valse kat te klinken.