De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Synthesizerfröbelaar, DJ en geluidsproducent Giorgio Moroder is zowaar aan een comeback bezig. En dat komt vooral door zijn bijdrage aan het album Random Access Memories van Daft Punk.
In reactie op de track ‘God is God’ van Juno Reactor wees Inkwith Barubador me op de plaat My Life In The Bush Of Ghosts (1981) van legendarische geluidsproducent Brian Eno en David Byrne (Talking Heads).
Op dat album mixt Eno als een van de eersten een variëteit van samples samen met synthesizerloopjes en hypnotiserende drumritmes.
Zelfs na dertig jaar klinkt het nog fris en contemporain.
Wie Juno Reactor’s ‘God is God’ vergelijkt met Byrne/Eno’s Qur’an hoort inderdaad al snel de overeenkomsten.
Laibach zou Laibach niet zijn als ze zelfs een muziekclipje over de majestueuze kleurrijkheid van religie niet zouden kunnen omkeren in een nachtmerrie over totalitaire systemen.
Het is hun handelsmerk: de band maakte furore met Teutoons-totalitaire parodieën op Queens One Vision en Opus’ Life is Life.
De autoriteiten in voormalig Joegoslavië wisten niet goed hoe ze het gezelschap moesten duiden: waren het echt neofascisten of staken ze eigenlijk de draak met het communistisch regime? Subversief was het hoe dan ook, dus werd de band gedurende de jaren tachtig een tijdlang verboden. Niet dat dit veel hielp, ze ging ondergronds gewoon door.
De track van Juno Reactor met samples van Charlton Heston in The Ten Commandments (1956) werkt verrassend hypnotiserend, zo op de weelderige beelden uit Sergei Paradjanovs The Color of Pomegranates (1969).
Cafe Tacuba is een prettig gestoorde band uit Mexico die z’n best doet op elke plaat weer anders te klinken. Verschillende stijlen worden daarbij moeiteloos gecombineerd.
En kennelijk zijn ze daarmee erg populair geworden in Latijns Amerika.
Voor wie het publiek er te veel doorheen vindt schreeuwen in haar enthousiasme, hier is de studioversie te horen.
Het Finse Nemesis maakt ambient en laat met bovenstaand nummer merken zijn klassiekers te kennen.
Nemesis komt uit Korea en speelt seventies rock, compleet met klassieke invloeden en stevige tempowisselingen.
Nemesis is (ook) een beschaafde rockband uit Bangladesh. Misschien een beetje gladjes, maar het vakmanschap spat ervan af.
Nemesis is een luidruchtige band uit Uruguay, die qua internationale exposure nooit verder is gekomen dan een tripje naar de overkant van de rivier, Buenos Aires. Terwijl ze toch een hartstikke leuk stopmotion clipje gemaakt hebben.
Als u dacht dat de wereld nu op springen staat, moet u even terugspoelen naar eind jaren zestig, toen rassenrellen en militante groeperingen als de Weather Underground en de Black Panther Party de VS op deden schrikken.
Tegenwoordig denken we bij de jaren zestig vooral aan Flower Power en de preken van Martin Luther King, maar dat is dus een eenzijdig beeld.
‘Panic in Detroit’ verscheen in 1973, op Bowie’s album Alladin Sane. Op gitaar ziet u Adrian Belew (Zappa, Talking Heads, King Crimson).
Mustard Pimp is een muzikant uit Los Angeles met, blijkens zijn Facebook tijdlijn, een grote liefde voor het absurde. Die voorliefde is ook zichtbaar in bovenstaande seventies pornosplatterparodie. Mocht u zich op het werk bevinden: op eigen risico. Minder nsfw is Money Shot (echt waar).
Ryuichi Sakamoto draait al heel wat jaren mee in de muziekwereld. In de jaren 70 begon zijn carriere met het Yellow Magic Orchestra, dat als een van de pioniers van de electronische pop wordt beschouwd. Daarna werkte hij veel samen met David Sylvian. Tegenwoordig is hij vooral bezig met ambient.
Hier horen we ‘m op een van z’n vele solo-albums, in een traditioneel Japans lied, in een curieuze combinatie met Senegalees Youssou N’Dour. Uit 1989.