Overzicht

serie

Closing Time

De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders


Closing Time | Midday

, door

Op een dag dat misschien de hitterecords gaan sneuvelen, gaat Closing Time op zoek naar muziek die hier het best bij past. Niet de opgefokte, uitbundige warmte van een zwoele zomernacht, want daar is het te warm voor. Nee, het gaat om de lome, zinderende hitte die op het midden van de dag als een loden deken over alles heen ligt, en die de lucht doet trillen.

Het ultieme muziekstuk dat deze sfeer vastlegt is volgens mij Midday van Michael Brook. Lome lange bassen, conga’s en de infinite guitar van Brook, met een zware handtekening van Brian Eno over alles heen.

Closing Time | Hani Niroo

, door

Gisteren kwam een traditionele uitvoering van het gedicht Bi man o to van Mevlana/Rumi voorbij, een Perzische dichter uit de dertiende eeuw. Bovenstaande uitvoering is van Hani Niroo, in een bedje van mellow beats gelegd door Acid Pauli. Niroo maakt ook van zichzelf moderner werk (check dit en dit).

Rumi’s gedicht hoort bij de sufi-traditie: het begint als een liefdeslied, maar langzamerhand worden de beelden spiritueler. Hoewel theorieën over Rumi’s (homo)seksualiteit vergezocht lijken te zijn, is zijn naar binnen gekeerde kijk op godsdienst als vorm van liefde een verademing in landen als Iran, waar de agressieve interpretatie het openbare leven bepaalt. Tegen een gedicht van Rumi kan niemand bezwaar hebben, ook als je daarmee hint dat je misschien niet helemaal in aanvaarde sjablonen past.

https://www.youtube.com/watch?v=NFQDnv1v_nk

Closing Time | Googoosh

, door

Net toen Googoosh (echte naam: Faegheh Atashin) het hoogtepunt van haar roem bereikt had, sloeg de revolutie toe in Iran. Ze besloot te blijven. Meer dan twintig jaar mocht ze niet optreden, al had ze twee jaar voor de revolutie nog opgetreden op een verjaardagsfeestje van Ayatollah Khomeini.

In 2002 verliet ze alsnog het land en begon aan een tweede leven als zangeres. Ieder optreden in de buurt van Iran trekt duizenden fans. Vorig jaar was ze de eerste prominente Iraniër die zich uitsprak voor homorechten.

Closing Time | Splinters

, door

Sixteen Horsepower was een van de verrassingen van de jaren negentig. Men was geïntrigeerd: die combinatie van methodistische bloed- en donderprekerij, misantropie en adolescente Angst, meende David Eugene Edwards dat nou allemaal echt, of was dat – net als de combinatie van bluegrass en grommende gitaarrock – postmoderne ironie?

Nee, zei Edwards: hij was bloedernstig. Hij was echt een Jesus geek, maar dan wel eentje die jou het liefste onder de grond zou schoffelen. Niks geen Jezus in het zachte gras. De enige reden dat hij de andere wang toekeerde, was omdat hij in de God der Wrake geloofde. Die zou op Zijn tijd wel afrekenen met de spotters.

https://www.youtube.com/watch?v=J2ysRASicy4

Closing Time | Linsey Pollak

, door

Linsey Pollak is een muzikale duizendpoot uit Australie die sinds 1971 bezig is met het zelf maken van instrumenten. Wat begon met simpele bamboefluitjes, heeft zich uitgebreid tot de meest bizarre instrumenten in een veelvoud van projecten en bandjes. Zijn specialiteit is muziekinstrumenten maken uit alledaagse gebruiksvoorwerpen, zoals fietsen, vissersstoeltjes, rubber handschoenen, gieters, condooms of diverse groenten en vruchten.

Hieronder is hij bezig op Mr Curly.

Check vooral z’n website, de man heeft een enorme hoeveelheid geniale projecten!

Closing Time | Illusion

, door

Illusion was een Britse band met een typisch jaren-70-geluid. De band was bedoeld als een heroprichting van de symfo-band Renaissance in de originele vorm.

Maar helaas, met de opkomst van punk, en later new wave kon symfo absoluut niet meer – en de band gaf er dan ook al snel de brui aan.

Vorige Volgende