De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Experimentele muziek = kattegejank? ach…
Cyriak is niet zozeer muzikant, maar de animaties die hij maakt zijn zo bizar dat ik ze u toch niet wil onthouden.
Hier is hij in de mix met z’n kat…
Check ook z’n youtube channel.
Tuxedomoon begon in 1978 met een soort eigen versie van iets dat het midden hield tussen (post)punk, new wave, avant garde en experimentele electronica. De band is gevormd rond klarinetist/pianist Steven Brown en violist/toetsenis Blaine Reininger. Later werd alles wat nog riekte naar punk, pop of new wave de deur uit gegooid, om plaats te maken voor neo-klassiek, new music en jazz-invloeden.
Hier horen we ze op de Ghost Sonata uit 1992, muziek voor een theaterstuk rond de (nog plaats te vinden) dood van alle medewerkers en bandleden zelf.
Na L’Orchestre de Contrebasses van afgelopen vrijdag nog meer bas….
Venetian Snares is de Canadees Aaron Funk. Berucht vanwege z’n snoeiharde breakbeats die je maniakaal om de oren vliegen. Bij Funk is dat dan ook nog eens in 7/8 of andere maatsoorten gebaseerd op eneven getallen, want zich iets aantrekken van toegankelijkheid heeft Funk nog nooit gedaan. Z’n productie is de laatste jaren iets teruggelopen, maar in z’n hoogtijdagen (een jaar of zes, zeven geleden) bracht hij doodleuk zeven of acht nieuwe platen per jaar uit.
Ik beken: in mijn jonge jaren keek ik af en toe wel eens in muziekkrant Oor. De allerlaatste keer weet ik nog goed: het zal ergens begin jaren 90 geweest zijn. De verstandhouding was al niet geweldig, maar toen presteerde dit blad het om in jubelende euforie te verkeren over de zoveelenzoveelste bloedeloze poging van Bob Dylan om andermaal plagiaat op zichzelf te plegen, terwijl ondertussen een of ander fluttig brultoeterbandje zoals de Heideroosjes of iets in die geest goed genoeg bevonden werd om op de voorpagina te prijken.
Op pagina 84 in de rechteronderhoek werd in een recensie van nauwelijks 8 regels de muziek hieronder afgeserveerd als prut. Het was het moment dat ik mij realiseerde dat het blad Oor mij werkelijk helemaal niets te bieden had, nooit zal hebben ook, en dat onze wegen definitief zouden moeten scheiden. Oh ja, en dat de wereld hoogst onrechtvaardig was.
De jaren 80 zijn duidelijk nog niet dood. Kavinsky’s Nightcall werd de mainstream in gelanceerd door de film “Drive“. Ondanks dat het nummer dateert van voor de film past de sfeer die het nummer oproept perfect bij de film.
Er is niet echt een clip van het nummer, dus qua film moeten we het met deze fan-art doen.
This Mortal Coil – al eens besproken in Closing Time – was een jaren 80 project rond een platenlabelbaas die de artiesten van z’n label bij elkaar bracht om bijzondere bewerkingen van relatief onbekende nummers te maken.
In 2009 zag, analoog aan dit idee, This Immortal Coil als eenmalig het levenslicht. Het project was een eerbetoon aan Coil – laatst ook al besproken hier. Behalve een woordspelletje ook een uitdagend project, want waar Coil ook allemaal om bekend moge staan, nou net niet hun song-writing capaciteiten: ze leveren niet hapklare “songs” die je eens lekker gaat coveren.
In het project werkt een keur van nauwelijks bekende artiesten van het label samen: onder andere Die Anarchistische AbendUnterhaltung en Matt Elliott, inderdaad ook al besproken hier – alles komt bij elkaar deze keer.
Hot Chip komt uit en maakt sinds 2000 elektronische muziek die (voor mij) klinkt als een kruising tussen de Daft Punk en Pet Shop Boys van weleer. Het gezelschap komt in mei naar Amsterdam.
Neko Case is een Canadese singer/songwriter met een voorkeur voor het indierockende repertoire met venijnige teksten erbij. Bij vlagen komt ze ook uiterst geestig uit de hoek, zoals in bovenstaande vrijdagclip.
Coil was een experimentele band bestaande uit John Balance en Peter Christopherson. Coil was een absolute meester in het scheppen van uiterst lugubere soundscapes. Terugkerende thema’s: dood, (homo)sex en drugs.
Hoewel ze uiterst radicaal waren in alles, en ze in wezen heel ontoegankelijke extreme muziek maakten, kan hun invloed nauwelijks onderschat worden. Ze hebben een stuk of dertig albums en een heleboel kortere projecten nagelaten.
Bij veel van wat Coil deed kwamen verdovende middelen in alle soorten en maten te pas; veel van Coils werk valt dan ook te beschouwen als een oneindige trip. Dit werd uiteindelijk zanger John Balance fataal: in 2004 viel hij stomdronken van de balustrade van zijn huis en brak zijn nek. Z’n maatje en partner Peter Christopherson overleed een paar jaar later in z’n slaap, waarmee Coil definitief ten einde was.
Billy Bragg over Britse tabloids:
If this does not reflect your view you should understand
That those who own the papers also own this land
Mississippi John Hurt in 1965:
Dat is een lekker potje gitaarspelen…