De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Young Fathers is een driemansformatie uit Edinburgh, bestaand uit een drummer en twee vocalisten, die op het podium assistentie krijgen van een vierde man en een computer.
Tico Tico no Fubá is een compositie van de Braziliaan Zequinha de Abreu uit 1917, die in de loop van bijna een eeuw door talloze versies ging, van Carmen Miranda en de Andrew Sisters tot Paco de Lucia en de Grateful Dead. Hierboven een virtuoze quatre mains uitvoering door Cecilia Sequeira en Fernando de Lima.
In 1978 reden drie filmmakers door de Mississippi delta, op zoek naar authentieke bluesmuzikanten. Op die tocht ontmoetten ze Belton Sutherland, die twee nummers voor hen speelde (dit is de andere). Voor ze wegreden, schreven ze zijn naam op. En dat is het enige dat van deze rasmuzikant bekend is.
Yeshidon (Yeshi Dolma Lama) is een fashionista uit Kathmandu. Bovenstaande hypercommerciële clip is duidelijk gericht op de Oost-Aziatische markt, maar is het kijken en luisteren waard vanwege de eclectische stijlmix. Het ene moment klinkt het als Salt ’n Pepa, dan weer als mierzoete Aziatische pop. Hiphopritmes vloeien over in dancebeats. Er komt een Arabisch melodietje in een loop voorbijzetten. Het lijkt makkelijk en gladjes, maar het zit knap in elkaar.
ChocQuibTown is een Colombiaanse hiphopgroep, die met bovenstaand nummer een Latin Grammy Award won. In 2010 deden ze een wereldtoernee, waarbij ze ook ParkPop aandeden.
De Heartless Bastards komen uit Cincinnati, Ohio en spelen stemmige, goed doordachte indierock.
Okto’s uitstapje in de deprimerende zieleroerselen van Sopor Aeternus van vorige week bracht me nog eens terug bij de Neue Deutsche Todeskunst, een muziekstroming bij onze Oosterburen die in de jaren negentig opgang maakte.
Een band die ik ook wel kon waarderen was Das Ich. In tegenstelling tot Sopor Aeternus bedient die zich niet van middeleeuwse en renaissance-instrumenten, maar vaart die met name in het genre dat ‘Industrial’ heet.
Dat Dead Can Dance er nog altijd een hypnotiserend deuntje uit kan krikken bewijst ze op haar album ‘Anastasis‘ (2012).
De beelden uit Samsara (2011) van Ron Fricke passen er wonderwel bij.
Cornelius is Japanner Keigo Oyamada. Hij maakt experimentele rock met meestal een duidelijke invloed van de jaren 60. En hij heeft een hekel aan haat. Lijkt me een mooie stellingname.
Stoa is een Duitse neo-klassieke gothic band, bestaande uit Olaf Parusel en zangeres/violiste Conny Levrow. In latere jaren verliet ze de band, om vervangen te worden door celliste Christiane Fischer. Sinds 1992 zagen vier verstilde albums het levenslicht.
De tegenstelling met gisteren kan bijna niet groter zijn, met Les Charmeurs. Toch hebben ze een ding gemeen: merkwaardige wensen over het zijn.
Is Sopor het liefst een stukje zeep, de charmeurs zijn het liefst een onderbroek.
Watch Les Charmeurs in Music | View More Free Videos Online at Veoh.com
Een stukje romantiek deze keer – nee, niet het gezwijmel met kaarslicht, maar de echte, onversneden pijnlijke romantiek van doodswensen en zelfmoordneigingen.
Meer gothic/darkwave dan Sopor Aeternus & the ensemble of shadows kunt u het niet krijgen: melancholisch, pessimistisch, een romantische hang naar dood en verderf, gekoppeld aan een instrumentarium dat uit vorige eeuwen lijkt te stammen. Het is het levensproject van Anna-Varney Cantodea. Het leven van deze getormenteerde ziel is een bron van inspiratie voor vele albums vol: doodswensen, zware depressies, een zelfgekozen sociaal isolement en een neiging tot occultisme. Daarbij is ze ook nog transsexueel, en waardt ze rond in bizarre uitdossingen.