De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Son Lux is de artiestennaam van Ryan Lott uit New York. Zijn (elektronische) muziek heeft een vrij minimalistisch karakter. Eind deze maand doet hij Nederland aan.
Ook als u wat nerveuzig wordt van hiphop-ritmes moet u deze fascinerend eenvoudige clip van Ibeyi even bekijken. De Frans/Cubaanse tweeling Lisa-Kaindé en Naomi Diaz zingt in het Engels en Yoruba, schaars begeleid op percussie.
Black Rebel Motorcycle Club zijn drie stevig rockende heren uit San Francisco, die zich hierboven van hun gevoelige kant laten zien.
Alleen de Spaanse teksten geven een beetje weg dat Hello Seahorse! niet uit Birmingham of daaromtrent komt. Gewoon een indie gitaarbandje met een vrolijk melancholieke sound, maar dan uit de Big Chilango.
Cotton-Eyed Joe – hier vooral bekend om de boertige Zweedse versie – is een lied dat vermoedelijk al voor de Amerikaanse burgeroorlog op de plantages gezongen werd. Wat cotton-eyed betekent is niet helemaal duidelijk, maar vast staat dat Joe er met het meisje vandoor is – en dat de weemoed heeft toegeslagen, zeker in bovenstaande versie van Nina Simone.
Volgens hun eigen site zijn Tiffy en Seb uit Dresden, het duo achter Hochanständig, onruststokers. Ze maken elektronische muziek met absurdistische trekjes en bijpassende clips. Bovenstaande heeft een vervolg.
Janko Nilovic is een Montenegrijn die al sinds 1960 in Frankrijk woont. Zijn hoogtijdagen beleefde hij in de eerste helft van de jaren zeventig, toen hij een soort funky jazz produceerde die je moeiteloos onder een vroege pornofilm zou kunnen monteren. Een jaar of vijf geleden werd hij herontdekt door hiphopartiesten, die samples in hun nummers begonnen te verwerken.
Sam Maher reist de wereld rond met zijn handpan. Hij gaat ergens zitten met het instrument en de donaties stromen binnen. De muziek wordt na een poosje wat eentonig, maar je blijft gefascineerd kijken hoe Sam een heel synthesizerorkest uit een gedeukte metalen plaat haalt.
Movits!, uit het Zweedse Luleå, combineert swing met rap tot een aanstekelijke potpourri. Stug vasthouden aan Zweedstalige teksten heeft een internationale doorbraak niet in de weg gestaan.
Hugo Kant is een Franse multi-instrumentalist die Quentin le Roux heet. Net als landgenoot St Germain polijst hij zijn muziek zodanig dat je niet meer hoort waar computerbeats en samples overgaan in live instrumentatie.
Mein liebster Feind Peter Breedveld maakte me laast attent op de Pakistaanse-Britse singer-songwriter Nadine Shah.
Doorgaans brengt onze Japanfanaat punkrockbandjes van minderjarige vrouwen in suikerspinkostuums onder de aandacht, dus dit was een welkome afwisseling. En een vrouw die met zoveel nonchalante panache poseurs met Nick Cave uitkleedt, kan sowieso op mijn sympathie rekenen.
Shah’s stijl brengt me vijftien jaar terug in de tijd: donker, grimmig, schijnbaar ongepolijst, met invloeden van postpunk en gothic rock. Kortom, de magere jaren van de alternatieve rockmuziek zijn voorbij. Hallelujah!
In silence we walk across the murdered spring
Through broken homes, through grey-haired heads
Through the green earth and the blackened grass
Through fallen flesh, through great affairs
Through shattered glasses and badges of the Komsomol
Through starving years, through cold snow
In silence we walk across the murdered spring
Over the crucified in dreams and forever forgottenA pile of letters – don’t get bored
A burial – a sticky teaVertaling: Shuherom
Het was Adam Curtis die me een paar jaar geleden op het spoor bracht van Graždanskaja Oborona (‘Civiele Verdediging’), een Russische punkband uit de jaren tachtig onder aanvoering van dichter en zanger Yegor Letov.