De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
De gangstarap clip is vaker geparodieerd, maar El Guincho, een Spanjaard wiens muziek bestudeerd op het randje van de clichés balanceert, maakt er echt werk van. Alles klopt aan de glad geproduceerde video, op één detail na.
Weilheim in Oberbayern was in de jaren 90 een uiterst hip stadje waar op iedere heuveltop weer een andere band zat te spelen. Althans, zo leek het, want al die bandjes (Lali Puna, Notwist, Tied & Tickled Trio, etc) bleken uiteindelijke weer neer te komen op het kliekje muzikanten dat zich verzamelde rond de broers Markus & Micha Acher.
De band Notwist was een van de belangrijkste vlaggeschepen: duitse indie-rock met het ene been stevig in de electronica, en het andere stevig in de jazz. De band bestaat nog steeds, maar Shrink uit 1998 wordt vaak als hun beste werkje beschouwd.
Hasna el Becharia is een Algerijnse zangeres die weinig bekendheid geniet buiten de Maghreb. Haar favoriete instrument is de gimbri, een tokkelinstrument met een klankkast die overspannen is met kamelenleer – een van de voorouders van de banjo.
Bob Brozman was een bijna legendarische Amerikaanse blues-gitarist en ethno-musicologist. Hij reisde de hele wereld over, en nam onder andere muziek op van Hawaii en Papua Nieuw Guinea. Hij werd beschouwd als een lopende muziek-encyclopedie. Hij was gespecialiseerd in de slide gitaar.
Hij is helaas in 2013 overleden.
Wegens positieve recensies gisteren vandaag nog een potje hill country blues. R.L. Burnside werd geboren in een afgelegen deel van Mississipi en zat als jongeman kort vast voor moord. Daarna pachtte hij een stuk land, verkocht vis van deur tot deur en werkte als vrachtwagenchauffeur. Tussendoor speelde hij gitaar. Hij was de veertig al gepasseerd toen hij zijn eerste plaat maakte. Pas op zijn 64ste werd hij beroepsmuzikant. Hij overleed, bijna tachtig, in 2005.
Twaalf jaar geleden besteedde Sargasso voor het laatst aandacht aan Mississippi Fred McDowell, dus het mag wel weer eens. McDowell speelt hill blues, een variant die wat dichter bij de Afrikaanse roots blijft. You gotta move is een gospel van onbekende oorsprong. McDowell was niet de eerste die het opnam, maar zijn versie is wel de basis voor latere opnames, onder andere door de Rolling Stones.
Aangezien ik er recentelijk nog van werd beschuldigd een ‘religieverdediger’ te zijn, vond ik het de hoogste tijd worden om er nog een paar schepjes bovenop te doen. Vandaar dus ‘People Get Ready’, hier uitgevoerd door Al Green:
De oorspronkelijke versie uit 1965 is echter van The Impressions, onder leiding van Curtis Mayfield, die op Curtis Live! ook nog een heel aardige versie had staan.
Maar Aretha Franklin deed ‘m natuurlijk ook.
Met het clipje erbij is het moeilijk om Tonino Carotone (die net zo min Italiaan is als u en ik) serieus te nemen. Je denkt toch steeds dat het een rol van Michael Palin is. Maar doe de ogen dicht en er kruipt zowaar een melancholische chansonnier tevoorschijn.
Soms weten artiesten kennelijk van gekkigheid niet wat voor bandnamen ze moeten verzinnen. Sleepytime Gorilla Museum is een experimentele Amerikaanse rockband uit Californie. Ze gebruiken veel zelfgemaakte instrumenten, zoals een soort grote slagpiano en allerlei keukengerei.
Hier van hun plaat uit 2004.
Closing Time vandaag wat later dan normaal. Met Ben Sollee, cellist, songwriter.
Settle down
settle down
take it
take it easy on me
I’m not willing to lose,
but I’m willing to admit I’m wrong
because there is only so much time in a day
and there is only so much I can say
learn to listen
learn to listen
learn to listen
there is a picture in your mind of what you use to be
and the hum of the highway is a decent speed
Ik blijf nog even Griekse dj’s bij u pluggen, gewoon omdat daar interessante dingen gebeuren. Konstantinos Sakkas aka Saccao maakt deep house. De sample, It’s over, waar bovenstaand nummer op gebaseerd is, heb ik niet kunnen vinden, dus dat is dan de kijkersvraag van vanavond.
Manorexia is niemand minder dan Jim Thirlwell. Deze Australier genoot in de jaren 80 enige faam in kringen van alternatieve radicalen, onder een hele serie van namen waarin de term Foetus een centrale rol speelde. Foetus was berucht vanwege zijn niet aflatende reeks aan volstrekt compromisloze experimentele post-punk albums die anti-alles waren, maar vooral anti-rock, anti-conventies en anti-braaf. Elke plaat had een titel die bestond uit een vier-letterig woord (Nail, Hole, Gash, Thaw, etc etc), en de hoezen stonden bomvol van totalitaire symboliek.
En de beste meneer bestaat nog steeds, want om de zoveel tijd ziet nog steeds een nieuw Foetus-album het levenslicht (de laatste, Soak, verscheen in 2013). Maar da’s een ander verhaal.
Al wat niet in het Foetus-concept past verschijnt onder een aantal andere namen, want het bloed kruipt waar het niet gaan kan. De schreeuwlelijk van weleer levert nu filmmuziek af, en dirigeert zelfs bij tijd en wijle een orkest.
Ook zijn werk als Manorexia staat in schril contrast met het vroegere Foetus-werk.