De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Jon Hassell is een Amerikaans trompettist die in de jaren 70 bekend werd vanwege z’n werk met Brian Eno – en natuurlijk vanwege z’n eigen werk. Kenmerkend is de eigenzinnige, unieke manier van trompet spelen: maar net aanblazen, waardoor een vervreemdend geluid ontstaat.
Hij bestaat nog steeds, en maakt nog steeds muziek. Hier een van z’n betere werkjes, uit 1983.
Latijns-Amerika is nogal vatbaar voor uptempo smartlappen. De reggae draai die de Argentijnse rastaman Dread Mar-I eraan geeft, is echter wel een leuke variant – vindt men ter plekke ook, getuige de vijftig miljoen views op Youtube.
Alleen al voor het geweldige hoesje is het de moeite waard om kennis te maken met de World Wonders of Birmingham, Alabama, die daarnaast ook nog eens fijne funk gospel brengen op deze zonnige middag.
Will Magid is een trompettist uit San Francisco. Hij reist de halve wereld over met zijn instrument om het in te bedden in de lokale muziek. Bovenstaand nummer heeft Cubaanse roots – maar dat had u uit de titel afgeleid.
Veel gekker dan Igorr gaat u het deze week niet krijgen. Ik ben benieuwd of het u lukt deze muziek van de Franse multi-instrumentalis, die in het echt Gautier Serre heet, te omschrijven in minder dan vijf muziekstijlen.
C Cat Trance was in de jaren 80 een band die zwaar leunde op Oosterse muziekinstrumenten en rare maatsoorten. Ze kwamen echter ‘gewoon’ uit Nottingham, Engeland.
Papooz is een tweemans bandje uit Frankrijk, voor de gelegenheid van bovenstaand nummer uitgebreid met een zangeres. Vrolijk en licht verteerbaar.
Ashkhabad is de hoofdstad van Turkmenistan, maar het is ook de naam van de band rond zanger Atabai Charykuliev. In de sovjet tijd werd hij zelf enige tijd weggestopt in een psychiatrische inrichting, omdat hij maar door bleef musciseren ondanks de staatscampagne tegen islamitisch getinte huwelijksmuziek.
Na het uiteenvallen van de Sovjet Unie werd hij in ere hersteld, en zelfs benoemd tot Honorable Traditional Musician of the People.
Dankzij Peter Gabriels inspanning werd de band in het begin van de jaren 90 even ietwat populair in Europa.
Frank London is een joods trompettist uit New York. Hij is het meest bekend van zijn rol bij de Klezmatics, maar heeft ook een veelvoud aan eigen bands en projecten.
Met z’n klezmer brass allstars nam hij in 2005 een carnavalsplaat op. Traditionele klezmer in hoog tempo, met een zeer grote dosis hoempa en springerigheid en waar de levensvreugde vanaf springt, maar zonder dat het stompzinnig of melig wordt. Kortom, echte feestmuziek.
Over de Georgische zangeres Megi Gogitidze heb ik in mij bekende talen niks kunnen vinden. U moet het dus doen met haar krachtige stem.
Kom, we doen weer eens totale gekte uit Korea. Hitchhiker is een producer met twintig jaar ervaring op de teller. Bovenstaande clip ging twee jaar geleden de wereld over, omdat werkelijk niemand wist wat ervan te denken.
]
Het zou beledigend zijn als ik u ging uitleggen wie The Sex Pistols waren. Dus dat doe ik niet. Ik zeg u alleen dat het filmmuseum in Amsterdam, Eye, het feit dat veertig jaar geleden de punk doorbrak (of werd gehypet), heeft aangegrepen voor een filmprogramma FURY! Punk Culture.
Verder is er een expositie met de topstukken uit de verzameling van Bert Broodje. Behoorlijk zeldzaam spul, dus tentoongesteld achter glas. Wie had dat gedacht, dat punk ooit zou worden gepresenteerd als museumstuk?