De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Liefdesverdriet en vastlopende relaties, het blijft een geijkt thema voor minstreels. Doorgaans verveelt het, maar Low weet er een niet onaardig nummer uit te slepen. Dat komt vooral door de baslijn en melodie, die een gevoel van mistroostigheid aanjagen.
Van hun album ‘Ones and Sixes’ uit 2015.
Ooit op TV gezien: een gesprek waarin Herman Brood en iemand van het Concertgebouworkest spraken over de verschillen tussen klassieke en popmuziek. Misschien hadden de TV-makers gehoopt op ruzie, maar de twee bleken het eens. Brood zei dat een symfonie discipline van alle betrokkenen eiste en dan iets geweldigs opleverde, terwijl zijn gesprekspartner vertelde dat popmuziek méér was dan alleen muziek: er kwam theater bij kijken.
Theater: Nina Hagen, in die tijd Broods echtgenote, wist van meepraten. Professioneel geschoold als operazangeres bracht ze eind jaren zeventig twee fantastische LPs uit, Nina Hagen Band (1978) en Unbehagen (1979). Met liedjes over abortus (“Unbeschreiblich Weiblich”), masturbatie (“Heiss”) en lesbische seks in een toilet (“Auf ’m Bahnhof Zoo”) wist ze de aandacht wel te trekken, en anders gebeurde dat wel met opzienbare optredens. Ondertussen sloot alle theatraliteit natuurlyriek niet uit, zoals in “Naturträne”, waar Hagens achtergrond in de opera duidelijk blijkt.
Iyeoka Okoawo is een Amerikaans-Nigeriaanse dichteres/zangeres, die met gemak van het ene genre naar het andere meandert. Hierboven een staaltje uptempo jazz, dat vaaglijk aan Sade doet denken, maar dan met meer pit.
María Nieves Rebolledo Vila, beter bekend als Bebe, is een Spaanse singer-songwriter die in 2005 de Latin Emmy Award won als beste nieuwe act. Meteen daarna nam ze een pauze van vijf jaar. Sindsdien laat ze af en toe wat van zich horen, als zangeres of als actrice.
Tiësto heeft inmiddels waarschijnlijk een stuk of duizend remixes gemaakt, maar bovenstaande remix van het nummer Innocente van Delerium vind ik toch een van de meer geslaagde, niet in het minst omdat de clip opgenomen is in Toronto, om de hoek waar ik destijds verbleef. Dus bij voorbaat excuses voor mijn guilty pleasure.
Ondatrópica is een uitgebreid gezelschap uit Bogotá. Señoras y señores, dansamos la cumbia!
Amanda Palmer is sinds haar tijd bij de Dresden Dolls een van mijn favoriete artiesten. Cabaret op muziek, een beetje zoals Acda en de Munnik, waarbij die laatsten dan wel de iets minder getalenteerde achterlijke broertjes zijn. Voor verder luisterplezier verwijs ik u graag naar spotify en youtube. Hier alvast een beginnetje waarin ze een soort van ode brengt aan, eh, lichaamsbeharing.
Kate Tempest, volgens haar wikipedia woordkunsternaar, dichter en toneelschrijver maakte hier een nummer dat vertwijfeling in de liefde combineert met de problemen die jongeren in de huidige economie tegenkomen.
Zelfs op de site van hun label blijft duister wie er achter Urban Country zitten. Maar topmuzikanten zijn het, gezien de volkomen vanzelfsprekende manier waarop ze hier hiphop en country door elkaar heen vlechten.
Lusine maakte met “Two Dots” een aanstekelijk liedje, dat ondanks de beperkte tekst ook nog eens ergens over gaat.
]
Aan het einde van de negentiende eeuw schreven Gilbert & Sullivan, ofwel librettist W. S. Gilbert (1836–1911) en componist Arthur Sullivan (1842–1900) veertien komische opera’s, waarmee ze de grondslag legden voor wat nu een “musical” heet. Om de waarheid te zeggen: het is niet de muziek waar ik zelf heel enthousiast van word, maar dat wil niet zeggen dat ik niet soms verbluft luister naar hoe knap sommige zangers zijn.