De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Kom, we doen weer eens wat electroswing, met AronChupa, een pseudoniem van de Zweed Aron Ekberg. Aan de tegen hiphop aan leunende ritmes in bovenstaand nummer valt te horen dat hij meerdere stijlen beheerst, net als in zijn grootste hit I’m al albatraoz (half miljard views, u bent gewaarschuwd).
Te laat natuurlijk, maar vandaag alsnog een muzikale herdenking van Keith Emerson, een van de helden van de progressive rock.
Het album Ask the Ages van jazzgitarist Sonny Sharrock uit 1991 is een absolute klassieker, vindt
Vorige week gekkigheid uit Rusland, dus vandaag uit de Oekraïne (muziek vanaf 2:00). Dzidzio bestaat uit drie muzikanten en een varken. Mocht u na bovenstaande clip nog niet aan uw maximum dosis meligheid zitten, dan is er een compleet kanaal.
Songhoy Blues is een band uit Timbuktu, vanwaaruit de vier leden moesten vluchten toen hun stad onder jihadistisch bewind kwam en muziek verboden werd. Ze spelen een stevige vorm van desert blues, die heel dicht tegen de Amerikaanse bluesrock aan kruipt.
De jaren tachtig zijn gearriveerd in Mexico City! Ok, dat is een beetje flauw, maar Dapuntobeat slaagt er toch wel erg goed in een nostalgisch sfeertje te creëren, zowel in audio als in video.
Peer Kusiv is een Duitser die hypnotiserende house maakt (trance, zo u wilt, maar daar zal niet iedereen het mee eens zijn). Hierboven met een skateboardfilmpje vol vrouwelijke waaghalzen erbij.
Ghoultown, uit Texas, speelt iets dat gothabilly schijnt te heten, maar dat volgens mij gewoon bluesrock is. Oordeelt u zelf.
London Grammar is een Brits trio, dat uitblinkt in bedachtzame liedjes. Mij doet het denken aan Everything but the Girl, maar dat kan ook zijn omdat er zoveel remixes met beat van in omloop zijn.
Geiten, gepimpte Lada’s en fotomodellen – bij Sargasso weten we wel waar u op de vrijdagavond behoefte aan heeft. Fabrika dus.
Nouvelles Lectures Cosmopolites, ofwel kortweg NLC, is het project van fransman Julien Ash. Hij vergast de wereld sinds begin jaren 90 op een eigen mix van kamermuziek en electronica. En dat al zo’n 20 platen lang.
Uit de beginperiode, van Alegro Vivace, het stuk Psychoplastic Experience.
In zijn jongste stripalbum In the pines verbeeldt Erik Kriek een vijftal murder ballads. Er zit een cd-tje bij, dat u zelf maar moet kopen, want Kriek moet ook ergens van rondkomen. Bovenstaande versie van In the Pines is van blueslegende Lead Belly, die door Nirvana abusievelijk als de auteur werd aangemerkt van hun cover.
Het lied is echter veel ouder, misschien van rond 1870. Er zijn meer dan honderd variaties bekend. Lead Belly nam er in zijn eentje al meerdere op. Altijd zit er een meisje in, een man onthoofd door een trein en die ijzingwekkende pijnbomen. Eigenlijk is het een wonder dat Johnny Cash het nooit heeft opgenomen, al kwam hij in de buurt.