De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Ganjaman 2015 is een volstrekt onwaarschijnlijke hit van de Zweedse producer Alfons, die grossiert in melige house. Kortom, het is vrijdagavond en u zult het ermee moeten doen.
Zaz is de artiestennaam van singer-songwriter Isabelle Geffroy, die laveert tussen jazz, folk en Franse chansons. Bovenstaande is haar grootste hit.
Highlonesome is een bluegrass band uit Milwaukee. Na de vrolijkheid van gisteren klinkt dit wat duisterder (en, ok, ook volwassener).
Stephen Brunner, aka Thundercat, is een bassist uit Los Angeles. Nou is de bas altijd al prominent aanwezig in de funk, maar Thundercat laat er helemaal geen twijfel over bestaan welk instrument het belangrijkste is voor de groove.
Op 24-jarige leeftijd was Charles-Marie Widor de assistent van Camille Saint-Saëns in La Madeleine, een van de grote kerken van Parijs. Hij was lang zo productief niet als zijn meester, maar schreef toch tientallen werken voor symfonie-orkest, piano en koor.
Het bekendst werd hij echter om zijn orgelwerken (hij kwam uit een familie van orgelbouwers). Van die orgelwerken is de vijfde symfonie het bekendste, waarvan hierboven het slot, een toccata, te beluisteren valt.
Dat moeilijke albums die menigeen zou kwalificeren als “freakerig gepiel” het kunnen schoppen tot (bijna) mainstream succes bewijst Frank Zappa’s Jazz From Hell uit 1986. Het is het eerste Zappa-album dat (bijna) volledig gemaakt is op een synthesizer, de synclavier, een apparaat dat het mogelijk maakt geluiden te samplen, te manipuleren, en vervolgens toe te wijzen aan toetsen op een piano-keyboard. Een techniek die al langer bestond, maar volgens Zappa zelf had hij dit soort instrumenten nog niet eerder gebruikt omdat de techniek tot dan toe nog niet volwassen genoeg was.
Boom Bip is de Amerikaan Bryan Hollon. Ooit begonnen als hiphop producent, is zijn muzikale aanpak in de loop der jaren uitgewaaierd tot een breed scala aan stijlen.
Zoals in dit stuk, uit 2005, waarin hij de samples zelfs helemaal afgezworen heeft.
Not Drowning, Waving was in de jaren 80 een Australische band die rock/pop maakte met elementen van wereldmuziek en af en toe een vleugje ambient.
In 1990 togen ze naar Papua Nieuw-Guinea, om daar samen met locale musici een plaat op te nemen. Daarvan is dit het titelstuk.
Lekker triphop lounge van Neroche. Vermoedelijk een Britse producer, maar zeker weten doe ik het niet.
Jules Shungu Wembadio Pene Kikumba, kortheidshalve Papa Wemba, is niet langer onder ons. Hij stortte gisteren in tijdens een optreden en stond niet meer op. Papa Wemba was van de groten die Afrikaanse muziek naar Europa en verder bracht, met een geluid dat zo vaak geïmiteerd is dat het bijna clichématig aandoet.
Prince Rogers Nelson maakt alweer drie dagen geen muziek meer, en wij van Sargasso hebben daar nog geen aandacht aan besteed.
Ernstig, dat moet dus onmiddellijk worden rechtgezet.
White Lung is een recht-toe-recht-aan punkrockbandje uit Vancouver. Bovenstaand clipje is de single die hoort bij hun nieuwe album Paradise, dat over een week of wat uitkomt.