serie

Closing Time

De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders


Closing Time | Alexandra Bounxouei

Hoe vaak kom je op Youtube een Bulgaars-Laotiaanse zangeres tegen? Alexandra Thidavanh Bounxouei heet ze, de absolute prinses van de Pop Lao. Haar ouders ontmoetten elkaar op het conservatorium in Sofia. Naast zingen en diverse instrumenten bespelen acteert Alexandra, studeert ze in Japan en haalt ze geld op voor zielige kinderen.

Vanuit Zuidoost-Aziatisch perspectief, waar zoete kweelmuziek de boventoon voert, is bovenstaand nummer bovendien behoorlijk progressief. Dat het in onze oren nogal glad geproduceerde r&b is, mag de pret niet drukken.

Closing Time | Andrea Parker

Andrea Parker is een Britse DJ die sinds halverwege de jaren 90 platen maakt. Ze is begonnen als cellist, maar stapte vrij snel over op electronica. De achtergrond als celliste is soms nog duidelijk te horen, zoals hier.

3

Closing Time | Colin Newman

Colin Newman geniet aardig bekendheid als een van de oprichters van postpunkband Wire. Hij heeft echter ook redelijk wat solowerk afgeleverd.

Het album uit 1986, Commercial Suicide was wat een misleidende titel, want het album was redelijk succesvol. Opvallend is het instrumentarium: het is duidelijk een pop-album, maar de drums ontbreken volledig. In plaats daarvan veel blazers, een strijkorkest, en nogal wat electronica.

Closing Time | Nicholas Lens

Nicholas Lens is een Belgisch componist. Hij is vooral bekend vanwege z’n opera’s, vocale muziek en filmmuziek. In 1995 bracht hij Flamma flamma, the fire requiem uit, een muzikale studie die alle nabestaanden van een zojuist gestorvene langs loopt.

Als zichzelf respecterend muzikant uit die tijd kon je natuurlijk niet om het Trio Bulgarka heen, dus die doen mee als de mensen op aarde die in hun frivole bestaan alles bespotten. Daartegenover staan de stemmen van de professionele operazangers, die de Goden vertolken die alles bloedserieus nemen, en die dus in het latijn zingen.

https://www.youtube.com/watch?v=h_8O57J8Hyg[/embed

Closing Time | Modena City Ramblers

]

Op 19 juli 1943 bombardeerden Amerikaanse B17s de buurt rond de San Lorenzo in Rome. Voort het eerst tijdens de Tweede Wereldoorlog begreep men in de hoofdstad van Italië dat de oorlog niet vér was, maar dat de verwoestingen heel dichtbij waren. Zes dagen later was Mussolini ontslagen en had een nieuwe, niet-fascistische regering onderhandelingen aangeknoopt met de Geallieerden. De Duitse troepen die al in Italië waren, veranderden zo ineens van bondgenoot in bezetter en Italië werd verscheurd door een burgeroorlog tussen pro-Geallieerde partizanen en pro-Duitse fascisten. De scheidslijnen liepen dwars door de families: ooit zag ik een monumentje voor vier gesneuvelde broers die in een vuurgevecht elkaar hadden gedood.

https://www.youtube.com/watch?v=Kp7jX9EJCfo[/embed

Closing Time | Alex Sparrow

]

Vorig jaar was ik voor mijn werk in Oezbekistan. Het land heeft zijn communistische verleden achter zich gelaten, soms op bijna gênante wijze, zoals wanneer je ziet dat men een monument voor de gesneuvelden uit de Tweede Wereldoorlog maar laat instorten. De Russen zijn daarentegen nog volop aanwezig – nergens dronk ik zo veel zulke lekkere wodka als in de door Russen geëxploiteerde restaurants.

En in elk café, elk restaurant hoorde ik het bovenstaande liedje van de Russische zanger Alex Sparrow, soms in het Russisch en soms in Engels. Het zal nooit meer zijn dan een voetnoot in de annalen der muziek, maar het is vrolijk, het clipje is grappig en het had evengoed in West-Europa een dijk van een zomerhit kunnen zijn.

https://www.youtube.com/watch?v=br01VDo2Ypg[/embed

Closing Time | 883

]

“883” is een model Harley-Davidson, zo’n motor waarop je uren kunt toeren over de eindeloze Po-vlakte: de definitie van geluk van zanger Max Pezzali uit Pavia. Hij noemde zijn bandje naar zijn motor en ging, toen hij eenmaal zijn schaapjes op het droge had, Harleys verkopen in zijn geboortestad.

Aan het begin van de jaren negentig had 883 een paar geweldige hits, zoals “Hanno ucciso l’Uomo Ragno”. De laatste twee woorden zijn de Italiaanse naam van de held die wij kennen als Spiderman en de songtekst is, ondanks het vrolijke melodietje, een stuk melancholieker dan je zou denken.

https://www.youtube.com/watch?v=mIWOhisqrP8[/embed

Closing Time | Housemartins

]

Weinig mensen hebben zo’n goede pen, zo’n goed oor voor melodie en zo’n scherpe blik op de samenleving als Paul Heaton, die de liedjes schreef voor de Housemartins en The Beautiful South. Dat hij een onversneden marxistische boodschap heeft, belette niet dat David Cameron het debuutalbum van de Housemartins prees – waarop Heaton de vraag rondtwitterde welk deel van zijn aanval op het conservatieve beleid en Camerons rijke vriendjes de minister-president het geslaagdst had gevonden.

https://www.youtube.com/watch?v=MPYcLSJIu90[/embed

Closing Time | Inno di Garibaldi

]

Heldendom heeft de nare eigenschap dat het slijt: wat ooit doorging voor bewonderenswaardig zal na verloop van tijd, als de waarden van een cultuur zijn veranderd, minder bewonderenswaardig zijn. Meestal is er dan al informatie opgedoken waaruit blijkt dat de held enkele minder prettige kanten had. Eigenlijk is Garibaldi een van de weinigen wiens reputatie na ruim een eeuw nog onaangetast is.

Eh, Garibaldi – wie was dat ook alweer? Zijn carrière begon als marine-officier in het koninkrijk Piëmont maar kwam ten einde toen hij deelnam aan een nationalistische opstand, waarop hij in ballingschap moest. Zo belandde hij in Latijns-Amerika, waar hij streed in diverse oorlogen en de aandacht trok door ongebruikelijk netjes om te gaan met krijgsgevangenen.

Vorige Volgende