De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Beirut brak tien jaar geleden door met Gulag Orkestar, een album vol melancholische Balkan-folk.
Ergens jammer dat frontman Zach Condon altijd ongeveer dezelfde muziek is blijven maken, zoals dit nummer van de gelijknamige plaat uit 2011, The Rip Tide.
De wonderschone clip, waarin de regisseur letterlijk schildert met kleur, is van Houmam Abdallah.
CBC Band is de prominentste vertegenwoordiger van de Saigon rockscene, in de tijd dat de Amerikanen er nog de scepter zwaaiden. Gewoon arme jongeren die ontdekten dat ze wat dollars konden verdienen door de favoriete muziek van GI Joe te spelen in de CBC Bar. De leden kregen in 1975 asiel in de VS.
Lilium is een project van de Fransman Pascal Humbert, die vooral bekendheid geniet als bassist van 16 Horsepower. Stemmig is het woord dat voor deze muziek is uitgevonden.
Hiphop, jaren dertig swing en een smekende viool die zo uit een Oost-Europees ghetto lijkt te komen – gooi het allemaal door elkaar en je hebt bovenstaand nummer van Smokey Joe & The Kid (uit Bordeaux), dat ondanks de titel helemaal niks met blues te maken heeft.
Kai is een zangvorm die beoefend wordt op de hoogvlakte van de Altai. Het gezelschap hierboven heeft helaas alleen een site in het Russisch, maar de muziek spreekt voor zich. Let ook op de fluit, die de nabijheid van China verraadt, in melodielijnen die door de Turken tot aan de Balkan gebracht zijn.
Sinds Gangnam Style weet de hele wereld dat popmuziek in Korea eerder als een ironische dan serieuze kunstvorm gezien wordt. We meldden het al eerder. Vandaag in dat kader een clip van gelegenheidsformatie Big Byung (Grote Fles). Gangsterrap over het wrede lot van de moderne kantoormens.
Maak kennis met The Leopards, een rockabilly band uit Finland. Het klinkt goed, de accordeon is een leuke aanvulling op bas en gitaar, maar scheuren over de boulevard van Helsinki blijft toch iets anders dan Santa Monica en Venice Beach.
Eerder dit jaar programmeerde ik Poldoore, die een nummer van O.V. Wright onder handen had genomen. Gewoon een vergeten soulzanger dacht ik toen. Linkje naar het origineel erbij en klaar.
Een vriend corrigeerde me. Niet zomaar een zanger. Volgens sommige kenners was hij beter dan Otis. Dat vergeten klopte wel. Mijn vriend had nog meebetaald aan O.V.’s grafsteen in Memphis, omdat de man berooid (want verslaafd) gestorven was. Vanavond alsnog een waardiger eerbetoon, in de vorm van ‘Motherless Child’, een lied voor wie door God en mens verlaten is.
Triphop heeft de neiging voorspelbaar te zijn. Eerst wat gekraak onder een lome beat, dan de uptempo beat met slepende melodie en tot slot het zuchtmeisje dat een melancholiek deuntje fluisterzingt. Port Electric, waarachter de Deense producer Rasmus Klitgaard en zangeres Maria Hvid Stenalt schuil gaan, houdt zich netjes aan de formule. Maar het past wonderwel aan het eind van een regenachtige dag.
Orange Blossom is een Franse band die een mix maakt tussen traditionele en electronische muziek met veel klassieke elementen. De inspiratie world vooral gehaald uit het Midden Oosten, maar ook veel andere gebieden op aarde passeren de revue.
Dat laatste is goed te horen op het nummer Mexico, met de opvallende blazers.
Fire! Orchestra is een Noorse experimentele supergroep rond saxofonist Mats Gustafsson, een man die z’n sporen al ruim verdiend heeft in de experimentele en geimproviseerde jazz.
Het begin dit jaar verschenen album Ritual is een behoorlijk hectische kruising tussen Big Band, rock en geimproviseerde jazz. Het is een album dat barst van de energie, en zich kenmerkt door een groots geluid dat heen en weer meandert tussen chaos en georganiseerde repetitiviteit, met onder andere twee drummers, krijsende saxofoons, manische klarinetten, en uithalende hoorns.
Deaf Center is het muzikale project van de Noren Otto Totland en Erik Skodvin. De laatste geeft ook platen uit onder de naam Svarte Greiner. Het zit allemaal een beetje in de richting van Dark Ambient en “Acoustic Doom”: duistere, rustige muziek die meestal een niet al te optimistische kijk op het leven etaleert. Als Deaf Center zijn ze dan weer vrij toegankelijk.