De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
De Leftover Cuties, fijne americana uit Los Angeles. Het bandje geniet enige bekendheid omdat het de titelsong van de televisieserie The Big C mocht verzorgen.
‘Het zwarte Woodstock’ zou het later worden genoemd: meer dan honderdduizend mensen bezochten Wattstacks in 1972, in het Los Angeles Memorial Coliseum.
Platenmaatschappij Stax organiseerde het soul & funk-festival ter herdenking van de rellen van 1965 in de zwarte wijk Watts, Los Angeles.
Van het concert werd nog een voor een Golden Globe genomineerde festivaldocumentaire gemaakt.
De funky opa in z’n roze outfit hierboven is oudgediende Rufus Thomas.
U denkt bij de harp allicht niet direct aan jazz, maar Dorothy Ashby deed dat wel. Het kostte haar nogal wat moeite om haar mede-jazzers ervan te overtuigen dat de harp een plek had in hun muziek, maar uiteindelijk gingen ze overstag. Het hoogtepunt van haar carrière was in de jaren zestig van de vorige eeuw, toen ze in Detroit een eigen radioshow had.
Mighty Sam McClain neemt even de tijd om op gang te komen in bovenstaande klaagzang. Blues zoals het bedoeld is. Sam overleed vorig jaar na een carrière die op vijfjarige leeftijd in de kerk begon en eindigde na zestig jaar van afwisselend optreden en hard werken in baantjes die niets met zijn talent van doen hadden.
De Glass Animals, gewoon een leuk indiepop bandje uit Oxford. Op 4 november te zien in Paradiso.
Reggae uit Italië, het is toch een beetje verdacht, maar Mellow Mood klinkt lekker loom en krijgt hier bovendien ondersteuning van Hempress Sativa, die ook een fijne Fugees-cover in de keel heeft.
Hierboven ziet u singer/songwriter Denise Ho een poging doen dit zoetsappige liedje een live uitvoering te geven, terwijl ze uit alle macht probeert de slappe lach te bedwingen.
De Chinese autoriteiten zouden willen dat het daarbij gebleven was, want sinds twee jaar is de populaire zangeres politiek activist voor de democratie in Hong Kong geworden. Het kostte haar onder andere een contract met Lancôme.
]
Je debuteert met een CD die ‘The Liverpool Sessions’ heet en ook al wil je daaraan later niet worden herinnerd, het maakt je naam en je mag overstappen naar een groot label. Een violiste die grunge speelt, dat is interessant. Je single ‘Mother mother’ is een internationale hit, je CD ‘The burdens of being upright’ verkoopt fantastisch, je gaat op tournee door Europa en ontmoet een leuke man. Je maakt je volgende CD. De wereld ligt aan je voeten. Het is 1996.
De gitarist (na ongeveer 30 seconden in het filmpje). Mozes kriebel!
Dit was op Woodstock, uiteraard.
Los van het zingen (wat ze vanzelfsprekend erg goed doet), is het natuurlijk ook geen straf om naar zangeres Grace Slick te moeten kijken.
Nog wat meer ouwe hippiemuziek van Jefferson Airplane – deze keer met vloeistofdia’s en bonushumor over bananen (Holy Hell Batman!):
Ondanks alles klinkt het toch erg goed.
Begin jaren tachtig was het geen vrolijke boel in Nederland. De werkloosheid lag in zowel 1983 als 1984 boven de tien procent: nog flink wat hoger dus dan tijdens de laatste crisis.
Misschien dat het dus niet helemaal verrassend was dat de Limburgse formatie Janse Bagge Bend begin 1983 een aardig hitje scoorde met Sollicitere (de muziek is natuurlijk schaamteloos gejat van de Spencer Davis Group).
Het nummer bereikte nummer 8 in de Nederlandse hitlijsten: een primeur voor een Limburgstalig lied. In mei 1983 speelde de Janse Bagge Bend zelfs op Pinkpop.
Nadat we gisteren al de Koude Oorlog en de Afrikaanse Bush Wars hebben gehad, schakelen we nu wat verder terug; naar de Ierse Hongersnood van 1845 (en daaropvolgende jaren).
De hongersnood werd veroorzaakt door een dodelijke combinatie van de aardappelziekte en een systematische politieke en economische onderdrukking die de Ierse boeren in voorafgaande jaren van de beste stukken land had verdreven.
De reactie van de Britse regering op de toenemende noodsituatie was volstrekt inadequaat. Een hoge Britse ambtenaar (en tevens vurig aanhanger van het principe van laissez faire), Sir Charles Trevelyan, beschreef de hongersnood bijvoorbeeld als “an effective mechanism for reducing surplus population” en “the judgement of God”.
Als je als Ier niet wilde verhongeren, kon je natuurlijk proberen eten te stelen om in leven te blijven. Maar de Engelsen hadden zo hun manieren om dat te ontmoedigen, onder andere door deportatie naar een Australische strafkolonie. En dat betekende doorgaans jarenlange dwangarbeid en – als je pech had – onmenselijke ranselpartijen door sadistische opzichters.
Muzikaal is het allemaal niet echt verrassend, maar het zwarte gevoel voor humor van Warren Zevon kan ik desondanks altijd wel waarderen.
Zoals in de klassieker Lawyers, Guns and Money:
Well, I went home with the waitress
[…]
The way I always do
How was I to know
She was with the Russians, tooNow I’m hiding in Honduras
I’m a desperate man
Send lawyers, guns and money
The shit has hit the fan