Closing Time | Ultra Violet
, door
Eigenlijk zijn The Killers gewoon een retegoede coverband.
“All together now…!”
De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Closing Time | ’97 Bonnie & Clyde
, door
Met deze ingetogen vertolking weet Tori Amos een waar gruwelsprookje van Eminems op zich al grimmige vertelling over een gezinsdrama te maken.
Closing Time | Bob Dylan
, door
]
Tja, het zal de meesten van ons zijn gebeurd: degene op wie je verliefd bent, kiest een ander en jij blijft achter. Onbeantwoorde liefde is voor dichters een standaardmotief en er is wat afgeschreid op de diverse stoepen. Het is doorgaans stomvervelende poëzie. En dan ineens hoor je iemand bekennen dat hij het kind van zijn geliefde zijn speelgoedfluit heeft afgenomen en allerlei verklaringen verzinnen voor de aap uit de mouw komt.
Closing Time | Black
, door
Kari Kimmel is ook zo’n singer-songwriter die bekend is geworden met liedjes die gretig aftrek vinden in televisieseries en films (meer dan honderdvijftig, als ik Wikipedia mag geloven).
Het luistert gemakkelijk weg, dat wel.
Closing Time | Onze God is de beste
, door
VVD-minister Edith Schippers benadrukte in haar H.J. Schoo-lezing nog maar eens dat onze cultuur superieur is en dat we ‘onze’ verlichte waarden moeten verdedigen tegen de intolerantie van immigranten die vasthouden aan minder verdraagzame en liberale ideeën, die hen met de barbaarse paplepel ingegoten zijn.
Cultuursupremacisme is natuurlijk van alle tijden en rijken. Iedere wereldmacht die zichzelf verrijkte aan de onderworpen volkeren en vazalstaten zag zowel daarin het bewijs van haar culturele superioriteit als in haar superioriteit de legitimatie om die volkeren te onderwerpen.
Closing Time | Chris Hadfield
, door
]
De nieuwe Sargasso-columnist Marcel Hulspas verwees eerder vandaag naar ‘Space Oddity‘, het beroemde nummer van David Bowie. Hier is een versie door Chris Hadfield, de eerste Canadese astronaut. De locatie waar hij het liedje opnam is – hoe zeg ik het – even bijzonder als voor de hand liggend.
Closing time | Buzzcocks
, door
]
Er is een fraai verhaal – en het is nog waar ook – dat BBC-diskjockey John Peel, nadat hij “Teenage Kicks” van The Undertones had gedraaid, de single nog een tweede keer draaide, met de historische woorden “It doesn’t get much better than this”. Dat was 1978 en het is makkelijk te begrijpen waarom Peel er zo over dacht. “Teenage Kicks” heeft alles wat een liedje moet hebben.
Closing Time | Truth
, door
Wat krijg je als je een arrangement van New Order kruist met de deprimerende methodistenrock van Sixteen Horsepower, dat tegenwoordig door het leven gaat als Woven Hand?
Een lied dat gekenmerkt wordt door z’n voortjagende percussie en drukkende sfeer, natuurlijk. Niet ieders kopje thee, maar ik houd er wel van.
Closing Time | Gulnara Karimova
, door
]
Eerder vandaag werd het lichaam van president Islam Karimov van Oezbekistan begraven. De man die zijn land leidde in de jaren na de instorting van de Sovjet-Unie, die het communisme afzwoer, die een stalinistisch staatsapparaat handhaafde en die Amerika als bondgenoot kreeg, heeft geen duidelijke opvolger. Dat was ooit wel anders: zijn dochter Gulnara gold een tijd lang als kandidaat, tot deze zakenvrouw, mecenas en VN-diplomate in opspraak raakte wegens het aannemen van steekpenningen.
Closing Time | Osamu Kitajima
, door
Oke mensen, ik kon alleen het volledige album vinden, dus u krijgt de mogelijkheid om veertig minuten te luisteren naar het debuutalbum van Osamu Kitajima. Psychedelische rock met Japanse roots uit de jaren zeventig. Het eerste nummer duurt krap vier minuten.
Closing Time | William Elliot Whitmore
, door
William Elliot Whitmore is een Amerikaanse blues- en countryzanger. Hoe dicht dat allemaal tegen elkaar aan kan hangen blijkt uit bovenstaand nummer. Neem een bluesschema en speel het op een banjo – het klinkt als bluegrass. Zet er een slepende stem bij op en je sleurt het naar country.
Closing Time | Big in Japan
, door
Als we het dan toch over Alphaville-covers hebben, mag deze verstilde versie van ‘Big in Japan’ niet onvernoemd blijven. Was het origineel getoonzet als oppervlakkige, up-tempo meebruller, de Noorse singer-songwriter Ane Brun weet de tekst terug te brengen tot al haar breekbare troosteloosheid.
Want je kunt wel cynisch zeggen dat je dermate megagroot bent in Japan dat ze je geld toegeven om met je te mogen slapen, als je hart op een nare manier gebroken wordt, blijf je natuurlijk achter in een daas van mistroostige leegte.