Closing Time | We Are Time
Laibach geeft hier een prima nummer om het oude jaar mee af te sluiten, “with a static scream locked on your face…”
De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Laibach geeft hier een prima nummer om het oude jaar mee af te sluiten, “with a static scream locked on your face…”
Singer-songwriter Hannah Fury leerde zichzelf op haar zestiende piano spelen zodat ze de vampierenwals die ze in haar hoofd had ook daadwerkelijk kon uitwerken.
Sindsdien heeft ze de revisionistische roman over de boze heks van het Westen Wicked op muziek gezet (jaren voordat er een zoetsappige musical van werd gemaakt, benadrukken de fans). Ze was volgens eigen zeggen helemaal geobsedeerd met de figuur van Elfaba.
Het genre laat zich omschrijven als romantische gothic: troostmuziek voor pubermeisjes vol teenage angst.
U kent het genre ‘Gothic Country’ al van bands als Sixteen Horsepower en hun opvolger Wovenhand, maar ook Jay Munly verstaat de kunst om grimmige teksten op banjomuziek te zetten.
I found my true love sprawled without breath;
between her bloody thighs was our newborn
who caused her death.
Die grafmars gaat nog zes minuten zo door. Ik kan daar troost uit putten: kennelijk ben ik niet de enige met een gitzwart wereldbeeld.
]
Een veldslag kun je het niet noemen – eerder een bloedbad: Wounded Knee, waar in 1890 zo’n tweehonderd Lakota-Indianen werden gedood door soldaten van het Zevende Regiment Cavalerie. De gebeurtenis markeert niet alleen het einde van de episode van de Ghost Dance maar geldt ook als het einde van de Indiaanse Oorlogen in de Verenigde Staten.
In 1973 was Wounded Knee opnieuw nieuws, toen Indiaanse activisten de plek bezetten om aandacht te vragen voor de slechte omstandigheden in het reservaat. De bezetting duurde ruim tien weken en kostte twee of drie mensen het leven. Later dat jaar bezong Redbone, een band waarvan de leden native Americans waren, het bloedbad.
Kemialliset Ystävät is een Fins muzikaal project onder leiding van Jan Anderzén. Het is een behoorlijk experimenteel gebeuren dat wel eens “psychedelic folk” genoemd wordt, met veel electronica maar ook traditionele instrumenten. Maar in normaal Nederlands: gewoon een stelletje mafklappers wat lekker aan het pielen is. En dat valt te zien op Youtube: 41 views, 2 likes!
]
Wie herinnert zich niet de gebeurtenissen van kerstmis 1988? De Oostduitse terroristen die in Los Angeles Nakatomi Plaza overvielen? Het heldhaftige optreden van één politieman, John McClane, die een ramp wist te vermijden? Graag herinner ik u aan McClane’s onsterfelijke woorden “Don’t you got any Christmas music?” en het antwoord “This is Christmas music.”
De kerstmismuziek van Run-DMC behoeft geen nadere introductie.
]
Op 21 december 2012 had de wereld behoren te vergaan en Beiroet leek me op die dag wel the place to be. Maar het was eigenlijk allemaal wel vreedzaam daar in Libanon. Sterker nog, terwijl mijn reisgenote en ik in café Laziz een waterpijp zaten te roken, hoorden we én van buiten de oproep tot gebed én binnen de muzak van ‘Komt laten wij aanbidden’. Vermoedelijk is Beiroet de enige stad waar je die twee gelijktijdig kunt horen. Het is trouwens ook de enige stad waar ik ooit een kerstboom bij een moskee heb kunnen fotograferen.
Woven Hand weet ook van deze traditionele Christmas Carol weer een naargeestige, spookachtige serenade te maken.
Als je goed naar de tekst luistert, merk je trouwens al snel op dat het lied enkel aan de oppervlakte wat met ’the Lord Jesus’ te maken heeft, en via legenden over bosnimfen en graalridders gedrenkt is in heidense mystiek.
Tied + Tickled Trio is een jazz-georienteerde verschijningsvorm van het muzikantenkliekje uit Weilheim, Duitsland, rond Markus en Micha Acher.
]
“Alle mensen moeten sterven; maar voor ieder mens komt zijn dood als een ongeluk en, zelfs als hij zich er bewust van is en er mee instemt, als een niet te rechtvaardigen, gewelddadige inbreuk,” schrijft Simone de Beauvoir in Een Zeer Zachte Dood (1964), naar aanleiding van het overlijden van haar moeder. Kanker. Morfine.
Datzelfde thema, de onontkoombare dood, heeft ook dit lied van de 17e eeuwse componist Stefano Landi. Een vanitascompositie in muzikale vorm.
]
Dolly Parton, waarom ook niet? Sargasso wordt maar één keer vijftien.
Parton zong “Happy, happy, birthday” al in 1966. In 1982 nam ze de country-klassieker nog eens op, nu als duet met Willie Nelson. Country zijnde country wordt het geheel ingeleid met wat flauwe grappen, maar goed: wie vijftien is behoort zich puberaal te gedragen.
Amanda Palmer, die we op deze plaats al eens eerder mochten beluisteren, werkte aan het begin van het vorige decennium (en daarna af en aan) muzikaal samen met Brian Viglione in wat bekendstond als The Dresden Dolls. Hun muziek typeerden ze als ‘Brechtian punk cabaret’ en dat was natuurlijk een andere manier om te laten merken dat ze niet van de straat waren.
En inderdaad. Voor het geval u mocht denken dat het clipje van The Shores of California (2007) u ergens aan doet denken – ja dat klopt. Er wordt weer eens driftig postmodern geciteerd. Homeros en Aristofanes komen ook nog langs. Maar het is verdraaid leuk om naar te luisteren.