De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Lo Air is een producersduo uit Galati, een provinciestadje in het oosten van Roemenië. Deep house met een vleugje nostalgie. In de zangeres meen ik Melody Gardot te herkennen, maar ik zou niet weten welk nummer.
Hoe schrijf je een parodie op de teksten van een zanger wiens teksten al knap surrealistisch zijn? Weird Al Yankovic koos voor een verzameling palindromen – wat met de naam “Bob” natuurlijk niet zo vreemd is – en eigenlijk is het resultaat niet ontoegankelijker dan de Tombstone Blues van de grootmeester zelf.
Geestig gemaakt videoclipje trouwens. Had eigenlijk ook wel een Nobelprijs mogen krijgen.
‘Death Cab for Cutie’ was tot nu toe aan mijn radar ontsnapt, maar een kritisch liedje over hoe Donald Trump rijk is geworden (met geld van zijn vader) doet het natuurlijk altijd goed. Wie heeft er inmiddels geen hekel aan Donald Trump?
Dit nummer is beter.
]
De verhoudingen tussen Rusland en de Verenigde Staten verslechteren en het is niet moeilijk weer aan de Koude Oorlog te denken. Het bovenstaande nummer van Franky Goes to Hollywood was een dijk van een hit in de nadagen van dat conflict, kort voordat Gorbatsjov aan de macht kwam en de dynamiek van de internationale diplomatie totaal op z’n kop zette.
Persoonlijke herinnering: opkomen voor militaire dienst en op mijn eerste dag in ’s konings wapenrok eindeloos wachten tot een vrachtwagen ons kwam ophalen voor vervoer naar een andere kazerne. Een lefgozer uit Rotterdam had een enorme ghettoblaster bij zich en speelde “Two Tribes”, in een versie die begon met het geluid van luchtarm. Mijn maten vonden dat heel, heel stoer en ik wist dat, als dit het niveau van de humor bleef, de komende veertien maanden nog heel, heel lang zouden duren.
De eerste viool van Canray Fontenot was een sigarendoos overspannen met ijzerdraad. Vanaf zijn twaalfde trad hij op en groeide uit tot een van de grootste violisten uit de creoolse muziek van Louisiana. Bovenstaande opname is afkomstig uit de schatkamer van Alan Lomax.
Mahmut Orhan is een Turkse producer die niet vies is van een portie commerciële dance. Hierboven in gezelschap van Sena Sener, die ook in haar eentje weet hoe je een liedje maakt.
Sixfingerz is weer zo’n producer die zich verschuilt achter zijn pseudoniem. Hij komt uit Antwerpen, maar daar houdt de biografie wel op. Bovenstaand nummer mixt van alles door elkaar: een jazzy shuffle, oriëntaalse melodielijnen, flarden van gesprekken.
Ok, dit heb ik gevonden op Youtube. ‘Volga Nehri (Turkish Disco Folk)’ staat erbij. Ik kan googlen wat ik wil, het levert niks op behalve dat het nummer uit 2012 dateert. Maar het swingt te lekker om het niet door te geven.
Laten we eerlijk zijn: Boogie Belgique klinkt beter dan Oswald Cromheecke. De producer knipt en plakt uit jazz, swing en andere jarendertigmuziek nieuwe nummers bij elkaar. Voor degenen die dat maar niks vinden: live heeft hij een band bij zich.
Marillion heeft een nieuw album uit: F.E.A.R., een acronym voor Fuck everyone and run, tevens het refrein van hun recent uitgebrachte single ‘The New Kings’: een variatie op het overbekende liedje over de 1%, de bankiers en rijke investeerders, de snelle jongens in de City die als piraten de wereld plunderen, de Chinezen en Saoedi’s die real estate in Londen opkopen, etcetera, en dat dan in een jasje van epische synthrock.
De Voice heeft vreemde kostgangers. Neem nu de in Rusland populaire feeks Nargiz Zakirova. Een natuurkracht op zichzelf, denk: Trijntje Oosterhuis in het lichaam van Nina Hagen.
Geboren in Oezbekistan uit een familie van artiesten en muzikanten, heeft deze charismatische veertiger jarenlang moeten knokken voor een plekje in de schijnwerpers.
Ze deed zelfs mee aan voorronden voor de Amerikaanse talentenjacht X-Factor, maar verliet New York weer omdat ze het idee had aan het lijntje te worden gehouden.
Stary Olsa is een Wit-Russische band die al sinds eind jaren negentig Middeleeuwse muziek tot leven brengt.
Hun vertolkingen van moderne rocknummers zijn echter ook populair. Het laat zich licht raden waarom.