De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
William Elliot Whitmore is een Amerikaanse blues- en countryzanger. Hoe dicht dat allemaal tegen elkaar aan kan hangen blijkt uit bovenstaand nummer. Neem een bluesschema en speel het op een banjo – het klinkt als bluegrass. Zet er een slepende stem bij op en je sleurt het naar country.
Als we het dan toch over Alphaville-covers hebben, mag deze verstilde versie van ‘Big in Japan’ niet onvernoemd blijven. Was het origineel getoonzet als oppervlakkige, up-tempo meebruller, de Noorse singer-songwriter Ane Brun weet de tekst terug te brengen tot al haar breekbare troosteloosheid.
Want je kunt wel cynisch zeggen dat je dermate megagroot bent in Japan dat ze je geld toegeven om met je te mogen slapen, als je hart op een nare manier gebroken wordt, blijf je natuurlijk achter in een daas van mistroostige leegte.
De eeuwige jeugd, wie droomt daar niet van? Maar zou het eeuwige leven echt wel zo’n zegen zijn? Meer dan één zanger vroeg zich dat af (ik denk natuurlijk aan Freddy Mercury en de soundtrack die hij met Queen schreef voor die B-film over een onsterfelijke buitenaardse ziel verstopt in het lichaam van een Schotse Highlander).
Hartwig Schierbaum, artiestennaam ‘Marian Gold’ – de zanger van Alphaville, dat hierboven wordt gecovered – is er in ieder geval niet jonger op geworden. Als pafferige zestiger, de grijze haren verscholen onder een dikke laag zwarte verf, hijst hij zich nog altijd op podia om zijn beste keelklanken ten gehore te brengen.
Youtube biedt allerlei artiesten de kans om buiten traditionele platenmaatschappijen en radiozenders om hun kunsten te vertonen en een publiek te verwerven.
Zoals singer-songwriter Lauren O’Connell, die weer regelmatig samenwerkt met Nataly Dawn van Pomplamoose; ook zo’n getalenteerd Youtubebandje.
Hier geeft ze een meeslepende en bij vlagen huiveringwekkende weergave van de traditional ‘O Death’, die bekend werd in de uitvoering van de onlangs overleden Ralph Stanley, door de film ‘O Brother where art thou?’ van de gebroeders Coen. Die Stanley is in ieder geval stokoud geworden.
Johannes Faes, beter bekend onder zijn pseudoniem Tourist LeMC, is een Belgische hiphop- en kleinkunstartiest. Hij zingt in Antwerps dialect, wat z’n muziek op de een of andere manier alleen maar beter maakt.
Röyksopp en Robin namen een tijdje geleden een aantal nummers gezamenlijk op, waarvan er twee op het afsluitende album van Röyksopp, “The inevitable end“, terecht kwamen. Dat waren bovenstaande nummer en “Do it again“.
Wye Oak is een indie-rockduo dat doorbrak naar een breder publiek toen de populaire televisieserie The Walking Dead een versie van bovenstaand nummer verwerkte in een van haar afleveringen.
Wanneer je hedendaagse Indie folkbandjes als Weyes Blood hoort, is het net alsof je in een tijdmachine stapt en de klok zes decennia terugdraait.
Maar goed, de naam is een verwijzing naar een roman uit 1952, Wise Blood.
Let’s go living in the past…
De Thee Oh Sees hebben goed naar Jimmy Hendrix en Lynyrd Skynyrd geluisterd. Maakt dit hun muziek nu tot bejaardenrock?
Kenny Anderson, beter bekend als King Creosote, loopt alweer tegen de vijftig. Dat hoor je er niet vanaf. Van het aankomend album Astronaut Meets Appleman.
Morgan Delt doet op zijn aankomende album Phase Zero de psychedelische jaren zeventig nog eens even dunnetjes over. Hoor ik daar nu een kruising tussen Jethro Tull en de Beach Boys?
Joshua Michael Tillman is een Amerikaanse folkzanger. Hij wilde als kind predikant worden. Het theatrale aspect ervan heeft hij bewaard.
Merkt u trouwens ook op dat het verhalende clipje weer aan een terugkeer bezig is?