De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
In beperking toont zich de meester, dat gezegde is niet van toepassing op La Monte Young, althans niet als je de lengte van z’n opus magnum in ogenschouw neemt: The Well-Tuned Piano duurt tot over de 5 uur. Maar afijn, het is zondag en mensen zijn vrij, dus als er een dag is waarop dit hier gepost kan worden dan is het wel vandaag. Gaat u er maar even voor zitten…
]
Een stevige economische crisis aan het begin van de jaren tachtig, dieper maar ook korter dan de recente malaise, leidde tot grote werkloosheid. Voor de Limburgse Janse Bagge Bend aanleiding om Gimme Some Lovin’ van The Spencer Davis Group onherstelbaar te verbeteren. Het clipje is, vergeleken met wat we tegenwoordig mogen zien, van een welhaast ontroerend amateurisme.
Pit Baumgartner is een Duits dj die het meest bekend is van jazz-ensemble De-phazz. In 2008 bracht hij een solo-plaat uit, getiteld Tales of Trust.
Julia Kent is een Canadees celliste/componiste. Ze begon als lid van het cello-rock ’n Roll trio Rasputina, maar is tegenwoordig voor zichzelf begonnen.
David Van Tieghem is een Amerikaans percussionist/componist/toetsenist, die bekend staat om z’n filosofie dat er werkelijk op alles muziek te maken is. Het gebruikelijke instrumentarium van z’n platen behelst dan ook instrumenten als pannen en potten, ballonnen, zakkammen, asbakken, vuilnisvaten, lampenkappen tot aan condooms toe.Hij werd ooit bekend met het bespelen van de straten van New York als muziekinstrument. Hij is een veelgevraagd sessiemuzikant die bij veel bekende artiesten meedoet op albums (Laurie Andersson, Brian Eno, Talking Heads, Blondie, Duran Duran, Pink Floyd, John Zorn, etc etc).
Material is de band van bassist/producer Bill Laswell. Als solo-artiest heeft deze man een kleine honderd albums op z’n naam staan, en het aantal albums waarop hij meewerkt en een aardige vinger in de pap heeft moeten inmiddels al in de honderden lopen.
Material zelf bestaat sinds eind jaren 70, en omdat Laswell zelf zo’n druk baasjes is verschijnen de platen van Material op onregelmatige tijden en met grote tussenpozen. De muziek is een mix tussen jazz, funk, wereldmuziek, hiphop en nog wat meer genres, maar altijd is Laswells eigen bas er duidelijk in te herkennen.
Getatchew Mekuria was een Ethiopische saxofonist die in het eerste decennium van deze eeuw de samenwerking opzocht met het Nederlandse anarchistische ex-punk-gezelschap The Ex. Het resultaat was een bijzonder bruisende mix waarin de freejazz van Mekuria subliem ingebed werd in de strakke ritmiek van The Ex. Mekuria is ten tijde van deze opname al over de 70, maar de muziek heeft desondanks een enorme energie. Ze zouden samen meer dan 100 concerten geven.
De Nigeriaanse Goumour Almoctar (alias Omara “Bombino” Moctar) leerde guitaar spelen in Agadez en later in Libië, waar hij inspiratie haalde uit videos van Jimi Hendrix en Mark Knopfler.
Wat wel opvallend is, aangezien Almoctar is geboren in 1980. Zelf opereert ‘ie in een genre dat bekend staat als Touareg-blues. En dat doet ‘ie goed.
George Edward Smith, die nog de eer had Bob Dylan te begeleiden en tien jaar lang de muzikale omlijsting van Saturday Night Live verzorgde, tokkelt hier een aardig partijtje blues weg.
Wanneer een snaar uit de topkam springt, speelt ‘ie gewoon door alsof er niks aan de hand is. Op de vraag wat hij hoopt te bereiken, antwoordt hij:
“Dat een of andere knul over honderd jaar de globale database doorzoekt, een oude foto van ons tegenkomt, en bij zichzelf denkt: dat waren echt coole gasten, toen.”
OK Go maakt aanstekelijke, zij het niet heel erg bijzondere muziek. Toch zijn ze de moeite waard, door hun meer dan originele clips. Alledaagse dingen als een loopband, een uit de hand gelopen knikkerbaan en – ok wat minder alledaags – een clip die opgenomen is in gewichtsloze toestand, blijven eindeloos fascineren. De laatste clip duurt 4,2 seconden, maar verwacht niet dat je er dan ook vanaf bent.
De Black Angels maken rock zoals rock bedoeld is: met ballen.