De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Kaitlyn Aurelia Smith componeert warme soundscapes die allesbehalve slaapverwekkend zijn. De klanken op haar laatste album EARS (waar dit nummer niet op staat maar wel bij hoort) komen van een zeldzame Buchla synthesizer, een handvol andere synthesizers, klassieke instrumenten en haar stem.
Gronograph maakt zijn nummers met samples en field recordings. Zo verwerkte hij in het nummer ‘The Tomorrow People’ geluiden van NASA. Het levert fijne muziek op: vrolijke en dromerige melodieën op lekkere en afwisselende ritmes, vaak met een wat nostalgische of magische sfeer die wordt ondersteund door de video’s.
Dat alternatieve gitaarrock nog niet dood is, bewijst Andrew Rineheart wel in dit nummer.
Oké, qua zangmelodieën is het allemaal niet zo spannend, en van dat ijle stemgeluid ben ik ook niet noodzakelijk fan, maar die elektrische gitaren jagen de rillingen over mijn lijf; en dan op een goede manier.
Minder dan drieduizend oogbollen. Je gelooft het niet.
Er zijn tal van remixes en gitaarcovers van deze eenvoudige pianoballade van postpunkband Fugazi uit 1999.
Er bestaat zelfs een mashup met “Cash Rules Everything Around Me” van de Wu Tang Clan (lees er hier alles over).
Op de een of andere manier spreekt deze variant van het in Canada residerende Verpackt me echter het meest aan.
Dat Garbage het nog steeds kan, bewijst de band hier met punkzangeres Brody Dalle, in een rauw nummer over hoe meiden en vrouwen elkaar voortdurend verbaal afbreken.
Over the Rhine is een van die bandjes waar je nauwelijks wat van hoort als je je niet tussen 1990 en 2005 in het christelijke muziekcircuit begaf, terwijl ze wel gewoon steengoed zijn en een broertje dood hebben aan preken.
Dit nummer komt van het in eigen beheer uitgegeven Dog Eat Dog. Misschien wel hun beste plaat.
Oké, dit nummer van The Walkmen doet nogal denken aan Reptilia van The Strokes, vooral qua zang ook, maar het klinkt er niet minder lekker door.
Eivør Pálsdóttir komt van de Faraoër-eilanden. Omdat die tussen IJsland, Noorwegen en Groot-Britannië in liggen, is ze thuis in meerdere talen.
Dat komt handig uit als zangeres; ze is in heel Scandinavië populair.
Dit nogal spookachtige lied bezingt de mist die over de kale heuvels van het landschap trekt, en het gevoel van eenzaamheid die dat oproept.
Guilhem Desq bewijst met wat moderne elektronische hulpmiddelen dat je op een middeleeuws instrument behoorlijk kunt rocken.
Hoe zullen we dit genre eens noemen? Medieval metal? Alhoewel, gooi er een trombone tegenaan en het gaat richting klezmer.
Hij zoekt nog kleine geldschieters voor zijn aankomende album, trouwens.
Het is merkwaardig dat We Barbarians nooit is doorgebroken, want ze maken ongecompliceerde gitaarrock met een kraakhelder geluid.
Je zou toch zeggen dat daar een markt voor is. Nu alleen die ene hit nog.
De Canadese (Leslie) Feist timmert alweer bijna twintig jaar weg, meestal solo, maar soms ook in bandverband. Hierboven een poppy deuntje dat geurt naar de jaren tachtig.
Cabaret Nocturne is een van de aliassen van de Belgische producer Raphael De Sauvage. In deze gedaante heeft hij ergens een oude synthesizer uit de tijd van New Order gevonden. Daar doet hij leuke dingen mee.