Overzicht

serie

Closing Time

De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders


Closing Time | Psycroptic

, door

Psycroptic zijn een soort legendes in de Australische technische death metal scene. Ze bestaan al sinds 1999, en The Pulse of Annihilation is al hun 9e album. Shame on me dat ik er tot recent nog nooit van gehoord had. Maar hee, je kunt niet in elke muzikale niche duiken, toch? Blij dat ik ze nu toch ergens tegenkwam, want dit is werkelijk alleraardigst! Bij deze ook het hele album in de Closing Time, zodat jullie er ook allemaal extra lang van kunnen genieten.

Closing Time | Dirty Three

, door

Dirty Three is de band van Warren Ellis, die vooral bekend is als een Bad Seed. Meer dan een gewone Bad Seed zelfs, want Nick Cave onderneemt al jarenlang heel weinig zonder intensief met Ellis samen te werken. Bij Nick Cave staat hij in dienst van dienst muziek, die in de loop van de tijd toegankelijker is geworden, en meer geïnspireerd op traditionele stijlen en songstructuren. Maar bij de Dirty Three mogen alle demonen los. Bereid u voor op een vol kwartier aan noise en chaos.

Closing Time | Die Anstalt

, door

Die Anstalt komt uit Berlijn. Ik heb het idee dat een band als deze onmogelijk ergens anders vandaan zou kunnen komen. Ze combineren zang, gitaar en bas met electronica, tot een mix van EBM, synthpunk en post-punk. En dat klinkt heel fijn.

Goede bandnaam, trouwens!

Closing Time | Morphine

, door

Deze week was er ineens een nieuwe video van Morphine, de band van de in 1999 overleden zanger en bassist Mark Sandman. Het blijkt een aankondiging te zijn van een album dat eind dit jaar uitkomt. Het zijn opnames uit 1998 voor een nieuwe plaat, die door het overlijden van Sandman nooit is afgemaakt. De overgebleven bandleden hebben dat nu alsnog gedaan. Dit nummer heeft alles wat Morphine zo’n fijne band maakte. Allereerst de stem van Sandman en verder de vrij minimalistische instrumentale invulling met vooral veel laag: een tweesnarige met slide bespeelde basgitaar en een bariton- en tenorsax. Met verder een prima drummer en zo hier en daar een toefje van een ander instrument.

Closing Time | Thundercat – Them changes

, door

Krijg je een lekker stukje relaxte jazzy funk waar je best wel wat vrolijk van kan worden, blijkt het nummer over misère te gaan.

Thundercat (de artiestennaam van Stephen Lee Bruner) zingt hier over de emotionele verwarring en de pijnlijke strijd om te herstellen na het verlies van een geliefde. Hij is even de weg kwijt, weet niet hoe-ie zich moet voelen.

Als je dan ziet hoe hij, nadat het nummer is geëindigd, met een brede lach het applaus ontvangt, valt het allemaal wel mee.

Closing Time | Meriç Artaç – Ouverture to the Sun

, door

(Bewerk) Afgaande op de titel verwacht je misschien een vrolijk, licht zomers stukje muziek. Een beetje ‘Here comes the sun’, een vleugje ‘Het regent zonnestralen’, of als dat al te licht naar uw smaak is: Set the Controls for the Heart of the Sun.

De ‘Ouverture tot he Sun’ is beslist geen lichtvoetig, zonnig deuntje. Dit kamerorkestwerk is geïnspireerd op het boek Klara and the Sun van Kazuo Ishiguro, waarin een ‘kunstmatige vriendin’ in de echte mensenwereld een ziek meisje moet helpen, maar niet alles van echte mensen begrijpt.

Closing Time | Ana Lua Caiano – Um Mais Um

, door

(Bewerk) Multi-instrumentalist en video-artiest Ana Lua Caiano mengt traditionele Portugese muziek met elektronische klanken en hiphop. Haar videoclips zijn, net als haar teksten, verhaaltjes op zich.

‘Um Mais Um’ (Portugees voor ‘één plus één’, lijkt een kinderspelletje (hinkelen?), maar gaat over de onvermijdelijkheid van de dood. Alsof ze wil zeggen: door te leven, graven we vanzelf ons eigen graf.

Um mais um, passou mais um dia
E o pé que anda no chão cava cova
Cada passo afunda um pouco o nosso corpo
E tira o pó da campa

Closing Time | Monsters of Folk

, door

(Bewerk) Een supergroep. Wordt dat woord eigenlijk nog wel eens gebruikt? Ik kan me niet herinneren dat ik het de laatste jaren nog eens heb gehoord of gelezen. Mogelijk was dat anders geweest als ik vaker naar programma’s van of met Leo Blokhuis zou kijken of luisteren. Maar ik dwaal af. Toen de plaat van Monsters of Folk uitkwam was het woord zeker nog wel in gebruik én op zijn plaats. De band bestaat uit singer-songwriter M. Ward, Jim James van My Morning Jacket, en Conor Oberst en Mike Mogis van Bright Eyes. Drie karakteristieke stemmen die heel goed samen blijken te klinken en een multi-instrumentalist. Wat zou je dan verder nog nodig hebben?

Closing Time | Twisted Teens

, door

Twisted Teens uit New Orleans heeft wel iets van de vroege Kings of Leon. Eenvoudige maar pakkende rocksongs, gitaren met een bescheiden dosis overdrive, met een aangename southern feel. Allemaal volgens het oude recept van  de Creedence Clearwater Revival. De steelgitaar is wel een bijzondere toevoeging, al sluit ik niet uit de Creedence er ook wel eens ergens eentje heeft gebruikt. De opname komt uit de podcast Office Hours Live van komiek Tim Heidecker.

Closing Time | Maruja

, door

Weer een saxofoon! Deze is van Joe Caroll van Maruja uit Manchester. Het duurt wel even tot hij los mag. Maruja omschrijft hun muziek als “post-punk meets free jazz, with lyrics, rooted in rap, that are all about the message”. Wikipedia vermeldt ook invloeden van post-rock en daar kan ik me wel in vinden. Hoe ze vanuit bijna-stilte langzaamaan de spanning opbouwen tot ergens een eruptie uitbarst doet denken aan het legendarische Slint.

Closing Time | Schuifsax

, door

Nog een keertje Artvark. Met een instrument waarvan ik niet wist dat het bestond: de schuifsax. Maar het lijkt best logisch: als je op een trombone kunt schuiven, waarom dan niet op een saxofoon? Misschien omdat ze moeilijk te bespelen zijn. Dat was waarschijnlijk waarom Samuel Bowley Barnes (1872-1932), bouwer van deze Swanee schuifsax, er in de jaren twintig van de vorige eeuw snel weer mee ophield. Het is dus, net als de saxofoons in de Closing Time van gisteren, een historisch instrument. En voor een onbespeelbaar ding klinkt het toch best goed. Goede muzikanten kunnen ook overweg met weerbarstige instrumenten, dat blijkt maar weer.

Volgende