Overzicht

serie

Closing Time

De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders


Closing Time | Bar Italia

, door

Anders dan de bandnaam misschien doet vermoeden klinkt Bar Italia ontzettend Engels. De Italiaanse zangers en de Velvet Underground invloed die ik erin meen te horen veranderen daar ook niks aan. De drie vaste bandleden doen afwisselend de leadzang. Er zijn natuurlijk wel meer bands met drie zangers, maar Bar Italia maakt er een gewoonte van om in elk nummer alle drie de bandleden aan het woord te laten.

Closing Time | Kiwi Jr.

, door

Waar zou een band die zich Kiwi Jr. noemt nou vandaan komen? Dat leek me een (te?) voor de hand liggende openingszin voor deze Closing Time. Voor de zekerheid zocht ik het toch nog even op. Canada.

Maar wat maakt het ook uit. Het is gewoon een sympathiek, opgewekt liedje om goedgemust het weekend in te gaan, mede dankzij die vrolijk rinkelende twaalfsnarige gitaar.

Closing Time | Majesties

, door

In de categorie “János dit moet je echt luisteren dit vind je vet!” hebben we vandaag Majesties. Ze hebben één album uit, Vast Reaches Unclaimed, uit 2023, maar de band bestaat al sinds 2016. Ze nemen er de tijd voor, zullen we maar zeggen. De kwaliteit is er ook naar. Majesties zit qua stijl helemaal in de midden-jaren-negentig melodische death metal, die je vooral in Gotenburg en omstreken aantrof.

Closing Time | Walk of the Earth covered Goteye

, door

One-man bands kennen wel wel. Je hebt ze in alle soorten soorten en maten.

Eén instrument bespeeld door meerdere muzikanten / musici is de andere categorie. U kent wel: quatre-mains, de vier handen op één piano. Wat natuurlijk altijd beter kan, maar voor 88 pianisten op één vleugel is wel wat kunst nodig.

De Canadese complete band ‘Walk off the Earth’ covered hier ‘Somebody That I Used to Know’ van Goteye. Dus met hun vijven, op één gitaar.

Closing Time | Alex Roeka

, door

Dit schijnt kleinkunst te zijn. Van mij mag je Alex Roeka ook een singer-songwriter noemen, of zanger-liedschrijver, want dat zal hij zelf waarschijnlijk prefereren. Hij vertelt tussendoor wel wat verhaaltjes op het podium, maar het draait toch vooral om de muziek en liedteksten. En er zijn ook ander grote zanger-liedschrijvers die ook de nodige aandacht besteden aan hun bindteksten. Tom Waits bijvoorbeeld, of Loudon Wainwright. Nou ja, Wikipedia rekent Boudewijn de Groot ook tot de kleinkunst, dus dan klopt het wel weer.

Closing Time | Laatste Dag – De Mis

, door

De Mis komt uit Nijmegen. Ze hebben iets gemeen met hun stadgenoot Frank Boeijen: ze zingen in een soms wat lastig verstaanbaar  Nederlands. Niet dat dat een probleem hoeft te zijn. Ik ken Nederlandstalige bands die wel wat meer onverstaanbaarheid zouden kunnen gebruiken. Bovendien moeten er nu eenmaal keuzes worden gemaakt bij het mixen van geluidsopnames: meer nadruk op het een gaat altijd ten koste van iets anders. En deze mix klinkt absoluut lekker, met de power die hoort bij punk en postpunk. Alleen kan het onderwerp van de tekst daardoor wel aan de aandacht ontsnappen: het gevaar dat vrouwen lopen op straat.

Closing Time | Keurslijf – Collectief Ram

, door

Sargasso’s Closing Time staat bepaald niet bol van de ‘folk’, anders gezegd: volksmuziek. Met die benamingen is het oppassen want folk mag dan schatplichtig aan volksmuziek zijn, het klinkt beduidend anders dan de originele volksmuziek.

Folk klinkt meer van deze tijd, volskmuziek klinkt oud. Wellicht kunnen we dat goed uitleggen aan de hand van hoe het Arhemse Collectief Ram tot haar reprtoire is gekomen.

Rosa Berman (zang, viool, contrabas), Mette Oskamp (zang, bastrombone, slagwerk) en Mijn Sluijs (zang, toetsen, accordeon, glockenspiel) vormen samen Collectief RAM. Eind 2023 brengen ze bij een makersavond in Arnhem het idee in om op zoek te gaan naar Nederlandse volksliedjes.

Closing Time | Dolly Parton

, door

Ik las zojuist dat Dolly Parton vandaag is overleden. Ik had deze video willen plaatsen, waarin ze op vakantie in Ierland in een pub wordt gevraagd om Coat of Many Colors te zingen, maar embedden van die video blijkt niet toegestaan. Jammer, omdat die video de superster en het Amerikaanse icoon dat ze was toont als een gewoon sympathiek persoon. Het is niet anders. En deze samenzang met Emmylou Harris en Linda Ronstadt is ook heel mooi.

Closing Time | The Family Acid

, door

Toen in 1990 Barefoot and Pregnant van The Serenes uitkwam waren alle kenners het eens: deze band zou groot worden. Heel groot. Het liep anders. Paul Dokter en Theo de Jong, de oprichters, songschrijvers, zangers en gitaristen van de band, kregen al snel een flinke afkeer van vrijwel alles wat er van ze werd verwacht als aanvoerders van zo’n grote belofte. De eindeloze reeks optredens bijvoorbeeld, waar ze altijd weer diezelfde nummers moesten spelen, want de plaat moest ook in het buitenland gepromoot worden. Of de promopraatjes en interviews, die veel te veel over de muzikanten gingen in plaats van over de muziek. Ze wilden niet over zichzelf praten, want alleen de kunst doet ertoe, niet de kunstenaar. Een kleine flard van het ongemak dat dat opleverde is hier te zien, in een documentaire over de band van Omroep Friesland die ook in zijn geheel het bekijken waard is.

Closing Time | Lambchop

, door

Luie zomerzondagavondmuziek, van de band van Kurt Wagner. Collectief is eigenlijk een beter woord, afgaand op de indrukwekkend lange lijst van muzikanten die ooit met Wagner hebben meegespeeld, in de veertig jaar dat die actief is. Uit Nashville, dus het moet wel country zijn, niet? Het valt niet te ontkennen dat duidelijk te horen is dat Wagner vertrekt vanuit die traditie, maar hij is er de muzikant niet naar om zich iets aan te trekken van de conventies van welk genre dan ook. Een pedal steel kan prima samengaan met elektronica of een saxofoon. En een koor, geïnspireerd op een oorspronkelijk Britse vorm van kerkzang die zo hier en daar nog in gebruik is in de VS, vult een simpel liedje met banjo en gitaar aan, zoals in dit nummer van de nieuwe plaat van Lambchop. Het is nog americana te noemen, denk ik, maar zeker geen clichématige americana. En Kurt Wagner is een prettige zanger, die inmiddels een leeftijd heeft bereikt die overeenstemt met hoe hij altijd al klonk.

Closing Time | Absu

, door

De VS is in principe niet het land van de black metal, en was dat zeker niet in de jaren 90. Niettemin is dit pareltje, Highland Tyrant Attack, uit 1997 van het uit Texas afkomstige Absu.

Volgende