De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Symphony X, met Out of the Ashes. Voor het wat betere muzikale vakwerk – mochten er nog mensen denken dat metal altijd en immer ‘herrie’ is.
‘Akhnaten’ is een opera van Philip Glass uit 1983. Hier met countertenor Anthony Roth Costanzo in de hoofdrol als de farao die monotheïsme tot staatsgodsdienst in Egypte probeerde te maken.
De tekst is ontleend aan een werkelijk bestaande hymne aan de (goddelijke) zon waar Achnaton opdracht toe gaf.
Glass was vooral geïnteresseerd in het religieuze genie van een man die zijn stempel op de wereld drukte, zoals Einstein dat deed in de wetenschap en Gandhi in de politiek. Ook over de laatste twee maakte de componist opera’s.
Blijven bewegen, dat natuurlijk hét motto van alledag voor iedereen. Maar daar gaat deze song niet over.
Drummer Budgie “Dit is een van de meer existentiële nummers op ‘Los Angeles’. Het is een hommage aan Koyaanisqatsi van Philip Glass, Ron Fricke en Godfrey Reggio, met tekst van Isaac Brock””.
Producer Jacknife: “Het nummer is absurd. Het geluid is absurd. En het gaat over insecten.”
Drummer Budgie, bassist Steven Severin (beiden van de in 2002 defintief gestopte Siouxsie and the Banshees), Lol Tolhurst (tot 1985 toetsenist bij The Cure) en Isaac Brock (leadzanger/gitarist bij Modest Mouse) gaan olijk te keer in ‘We got to move’.
Toen bekend werd dat New York Hardcore-band Biohazard weer muziek ging maken, was ik daar erg content mee. Nu het nieuwe album Divided We Fall uit is, en ik ‘em een aantal keer heb geluisterd, denk ik dat Warriors het fijnste nummer is. En nu kunnen jullie er ook van genieten. Geen dank!
Een beetje hardrock op zijn tijd doet niemand kwaad, toch? Het naar zangeres Lizzy Hale vernoemde Halestorm maakt prima muziek, en damn wat heeft dat mens een strot zeg…
Wat wordt Donald Trump toch slecht begrepen. De man is een al liefde voor heel de wereld, snap dat dan!
Zeker, op de eerste plaats houdt hij van Amerika. Inclusief de armzalig opgeleide Amerikanen, de Spaanstaligen ingezetenen en wie al niet.
Het is pure liefde die zijn handelen drijft. En zo hield hij in Davos ons allen voor: “I love Europe and I want to see Europe go good”.
In een wereld die vaak overspoeld wordt door lawaai, creëert de Franse singer-songwriter Plumes een symfonie van verbinding die veel verder reikt dan alleen het menselijk publiek. Met zijn roze gitaar heeft Plumes wereldwijd harten veroverd van dieren. Door koeien, paarden, papegaaien, neushoorns en zelfs okapi’s te bezingen met gevoelige melodieën. Zijn video’s, waar dieren zichtbaar emotioneel worden door zijn muziek, hebben een beweging op gang gebracht van waardering voor de gevoeligheid van dieren en de universele taal van zang.
Er komt meer muziek uit dan je bij kan houden. Dat is wellicht een open deur, maar zelfs in een bepaald (sub)genre, zelfs als je het al decennialang volgt, zijn er bands waarvan je wel al vaak de naam voorbij hebt zien komen, waarvan je weet dat veel mensen ze goed vinden, en waarvan je weet dat jij ze waarschijnlijk ook wel vet vindt. Maar waar je toch nooit aan bent toegekomen, die je live nooit toevallig bent tegengekomen, et cetera.
Bij de jarige (*.*) Wikipedia lezen we:
I’m Afraid of Americans is een nummer van de Britse muzikant David Bowie, uitgebracht als de achtste track op zijn album Earthling uit 1997. Het nummer, geschreven door Bowie en Brian Eno.
Bowie beschreef zijn gevoelens over het nummer als volgt: “Het is niet zo vijandig richting Amerikanen als “Born in the U.S.A.”: het is alleen sardonisch. Ik was op reis in Java toen [hun] eerste McDonald’s verscheen: het was als, “verdomme”. De invasie door elke gehomogeniseerde cultuur is zo depressief, de oprichting van nog een Disney World in, laten we zeggen, Umbrië, Italië, en nog meer. Het wurgt de inheemse cultuur en versmalt de uitdrukking van het leven.”
VIDEO - Het moet er toch maar van komen hoor; Madonna zit nou eenmaal pontificaal in mijn collectie. Kom je niet omheen, om die puntige borsten.
Oh nee, dat was bij The Blond Ambition Tour bijna 10 jaar eerder, never mind. Madonna zat bij het maken van Ray of Light in haar kabbala-periode. Net 40 geworden, op zoek naar zichzelf en blijkbaar ook naar God. Daar hebben wel meer mensen last van. Ze kan niet eens heul goed zingen, ze is kitsch, ze is een kreng, maar man, wat kan dat mens muziek maken. En vooral: performen! Ze heeft vast heel goed naar David Bowie gekeken, met al die alter ego’s. Sowieso een Queen of the Gayscene natuurlijk.
Gul L’Abi is een videoclip-project dat de samensmelting van diverse culturen en perspectieven uitdrukt door esthetische overwegingen centraal te stellen. Beïnvloed door de oosterse cultuur, suggereert het project een nieuw concept van een ‘nieuwe wereld’, genaamd ‘Neuland’. De onverwoestbare, door de vrouwelijke personages bestreden, mannelijk gedomineerde culturen.
Acid Arab is a duet from Paris whose goal is to mix all kind of Eastern music (North Africa, Lebanon, Egypt, Turkey or… Mumbai) with electronic sounds, from pioneering acid house to today’s powerful techno.