Overzicht

serie

Closing Time

De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders


Closing Time | Schuifsax

, door

Nog een keertje Artvark. Met een instrument waarvan ik niet wist dat het bestond: de schuifsax. Maar het lijkt best logisch: als je op een trombone kunt schuiven, waarom dan niet op een saxofoon? Misschien omdat ze moeilijk te bespelen zijn. Dat was waarschijnlijk waarom Samuel Bowley Barnes (1872-1932), bouwer van deze Swanee schuifsax, er in de jaren twintig van de vorige eeuw snel weer mee ophield. Het is dus, net als de saxofoons in de Closing Time van gisteren, een historisch instrument. En voor een onbespeelbaar ding klinkt het toch best goed. Goede muzikanten kunnen ook overweg met weerbarstige instrumenten, dat blijkt maar weer.

Closing Time | Saxen van Sax

, door

Ik heb niet zoveel met saxofoons. Niet met hoe die meestal worden gebruikt in de rock- en popmuziek, tenminste. Want daar zijn er meestal maar twee opties: scheurende solo’s of zwoel gedoe met veel valse lucht. Maar het kan ook anders. Dat bewijst saxofoonkwartet Artvark hier. Ze spelen een eigen compositie op vier door Adolphe Sax zelf gebouwde saxofoons uit de periode 1861 – 1866. De instrumenten komen uit de collectie van saxofonist en saxofoonverzamelaar Leo van Oostrom.

Closing Time | Grândola Vila Morena – Tava durumindo

, door

Kátya Teixeira en Luiz Salgado onderzoeken en verspreiden de unieke gemengde Braziliaanse cultuur. Je ziet en hoort hun versies van de Portugese ‘Grandola Vila Morena’, origineel van José Afonso (1929 – 1987) en symbool geworden van de Anjerrevolutie (1974) waarbij de militaire dictatuur werd verdreven. Tot op heden wordt op elke herdenking van deze revolutie het lied massaal gezongen door het Portugese volk.

Het wordt meteen gevolgd door ‘Tava durumindo’, een traditioneel Afro-Braziliaans lied,  over bevrijding van en verzet tegen slavernij. Het lied kreeg bekendheid door de Braziliaanse samba zangeres Clementina de Jesus (1901 – July 19, 1987).

Closing Time | Beasts of Bourbon

, door

Er zijn wel meer plekken op aarde waar ze vuige rock’n’roll maken, maar zo vuig als in Australië kunnen ze het nergens anders. En de Beasts of Bourbon horen bij de grootmeesters van het genre. Zo te zien aan het drumstel achter ze, spelen ze hier in het voorprogramma van Iggy and the Stooges. Ik betwijfel of die het voor elkaar kregen om de Raw Power van hun voorprogramma te overtreffen.

Closing Time | Blue Murder

, door

Blue Murder maakte in de jaren ’80 deel uit van wat toen de Amsterdamse gitaarschool werd genoemd, samen met onder meer Claw Boys Claw en Fatal Flowers. Ze hebben nooit de status bereikt van die laatste twee. Dat zal vooral zo zijn omdat de band niet zo lang bestond. Maar waarschijnlijk waren ze ook wat te poppy voor veel gitaarliefhebbers. Zo poppy dat ze mochten komen playbacken in Countdown. Ik dacht niet dat Claw Boys Claw of Fatal Flowers dat ooit voor elkaar hebben gekregen. [Correctie: het blijkt dat ik dat verkeerd dacht. Op het Youtube-kanaal van Countdown zijn ook filmpjes van die bands te vinden.] De alternatieve muziekliefhebber zal wat meer onder de indruk zijn van het feit dat Jools Holland Blue Murder uitnodigde voor een optreden in zijn BBC-programma The Tube. Ook speelden ze op Pinkpop, toen dat nog veel bijzonderder was dan nu – het festival duurde maar een dag en er was maar een in tweeën gesplitst podium – weliswaar als invallers voor The Jesus and Mary Chain, die op het laatste moment hadden afgezegd.

Closing Time | Goddamn, Lizard Man

, door

Man/Woman/Chaisaw bestaat al sinds 2019. Toch is het nog een jonge band: de oprichters waren namelijk piepjonge middelbare scholieren toen ze ermee begonnen. De twee mannen en vier vrouwen zullen nu dus jonge twintigers zijn. (Over de leeftijd van de kettingzaag heb ik geen informatie.) Toch beheersen ze al iets waar veel ervaren muzikanten moeite mee hebben: de kunst van het weglaten. Best belangrijk voor zo’n grote band met drums, bas, twee gitaren, toetsen, viool en meerdere zangstemmen. Het gedoseerd inzetten van alle mogelijkheden die die instrumenten bieden is een sterk punt van deze band. Naast de goede liedjes die ze schrijven, natuurlijk.

Closing Time | Gerrit zingt niet

, door

Nee, hij vertelt een verhaal. En nog een deprimerend verhaal ook. Wellicht niet de beste keuze, want jullie komen hier waarschijnlijk voor een leuk deuntje (of wat teringherrie) voor het slapen gaan. Maar het is wel een belangrijk verhaal, want we moeten gewoon zsm stoppen met het verbranden van meuk. Doen we morgen weer muziek!

Closing Time | Kings of Leon

, door

Kings of Leon maakt typische stadionrock: superstrak getimed, midtempo, meezingbare refreinen, stevig maar niet te hard, u kent het. Maar dat was niet altijd zo. Ze begonnen als prettig rammelend rockbandje. Dichterbij de garage dan het stadion. Het verschil tussen de rammelende en de stadion-uitvoering van deze Kings is goed te horen als je de originele opname van Molly’s Chambers uit 2003 vergelijkt met een live uitvoering van tien jaar later. Ieder zijn voorkeur, zullen we het daar maar op houden?

Closing Time | Bar Italia

, door

Anders dan de bandnaam misschien doet vermoeden klinkt Bar Italia ontzettend Engels. De Italiaanse zangers en de Velvet Underground invloed die ik erin meen te horen veranderen daar ook niks aan. De drie vaste bandleden doen afwisselend de leadzang. Er zijn natuurlijk wel meer bands met drie zangers, maar Bar Italia maakt er een gewoonte van om in elk nummer alle drie de bandleden aan het woord te laten.

Closing Time | Kiwi Jr.

, door

Waar zou een band die zich Kiwi Jr. noemt nou vandaan komen? Dat leek me een (te?) voor de hand liggende openingszin voor deze Closing Time. Voor de zekerheid zocht ik het toch nog even op. Canada.

Maar wat maakt het ook uit. Het is gewoon een sympathiek, opgewekt liedje om goedgemust het weekend in te gaan, mede dankzij die vrolijk rinkelende twaalfsnarige gitaar.

Closing Time | Majesties

, door

In de categorie “János dit moet je echt luisteren dit vind je vet!” hebben we vandaag Majesties. Ze hebben één album uit, Vast Reaches Unclaimed, uit 2023, maar de band bestaat al sinds 2016. Ze nemen er de tijd voor, zullen we maar zeggen. De kwaliteit is er ook naar. Majesties zit qua stijl helemaal in de midden-jaren-negentig melodische death metal, die je vooral in Gotenburg en omstreken aantrof.

Volgende