De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Ach ja, weer eens wat metacore voor de afwisseling. Dit is van Motionless in White, een Amerikaans gezelschap dat al sinds 2004 aan de weg timmert. Het is niet helemaal mijn genre binnen het brede spectrum van de metalmuziek, maar die afwisseling tussen cleane en vuige vocalen, dat blijf ik ook in deze stijl toch wel erg prettig vinden.
Déjà vu: Het is weer carnaval. Daar is de griep weer. Kabinetten gaan, kabijetten komen. Er is een dolfijn aangespoeld.
Het Onyx Collective en zangeres/celliste Kelsey Lu vragen zich af: de geschiedenis herhaalt zich, maar waar en wanneer?
“Where or When” is een jazzstandard uit de musical Babes in Arms van Rodgers en Hart uit 1937.
It’s midnight in Tokyo, it’s five o’clock in Mali
What time is it in paradise
Amadou & Mariam bezingen samen met Manu Chao de invloed van de westerse cultuur (fastfood) en de ongelijke kansen die migranten hebben in het zogenaamde vrije verkeer tussen het mondiale Noorden en de zuidelijke helft van de wereldbol.
Wij die ons land verlaten,
de kinderen van ons vaderland, mogen ons niet vergeten.
Wij die in deze situatie verkeren,
in een situatie die niemand van ons kan benoemen.
Wij die in verre landen zijn,
de kinderen van ons vaderland, mogen ons niet vergeten.
Ik kende ze nog niet, maar kwam vorige week ergens op de socials Maatkare tegen – een Nederlands/Brits gezelschap. Allemaal dames, wat leuk is want vaak is de death metal toch nog een beetje een mannen-scene – zeker als het op de muzikanten aankomt. Leuk liedje, vrolijk en onderhoudend clipje erbij, wat wil een mens nog meer? Live te aanschouwen op 2 mei, in Den Haag. Gaat dat zien!
Een landschap trekt voorbij. Rotsen, dorre velden en een olijfboomgaard verdwijnen in de achteruitkijkspiegel van een auto. Een wit paard galoppeert door de straten in de video van Al Daw – Nothing Comes Back the Same, een nummer vol melancholie van de Palestijnse muzikant Maya Al Khaldi.
Dit nummer gaat over het collectieve Palestijns verdriet, zowel in Gaza als op de Westbank. Hoe kun je helen als alles wat ooit vertrouwd was, je familie, buren, huis, straat, stad of dorp weg is en jouw land wordt bedreigd ?
Patrick Patrikios zou misschien iets meer na kunnen denken over de titels van zijn muzieknummers én zijn AI filmpies un peu minder cliché kunnen maken máár zeker voor documentaire-makers zit hier wel interessant achtergrond muziek materiaal tussen.
Fijne avond vanuit tropisch Rotterdam 💜
O Brother, Where Art Thou?
26 jaar geleden kwam deze geweldige film uit die zich afspeelt in het landelijke Mississippi in de zomer van 1937. De film volgt drie ontsnapte gevangenen die op zoek zijn naar een verborgen schat, en hun ontmoetingen met tal van uiteenlopende mensen. Het verhaal is een moderne satire die losjes gebaseerd is op Homerus epische Griekse gedicht De Odyssee.
And for all you woke, liberal, treehuggin hippies, just sit back and click them play button.
Het vermaarde Kronos Quartet speelt hier een traditioneel Irakees liedje: ‘O moeder, die knapperd martelt me’. Gearrangeerd inn samenwerking met Lev Zhurbin (a.k.a. Ljove).
Er bestaat een anekdote dat het Kronos Quartet het lied op 22 oktober 2006 speelde tijdens een concert op de George Washington Universiteit als protest tegen de oorlog in Irak (in 2003 door de VS en UK onder valse voorwendselen begonnen):
En toen het Kronos Quartet de vorige avond optrad aan de George Washington University, introduceerde de eerste violist een Iraaks volkslied met een bondige veroordeling van het Amerikaanse beleid (bron).
Elizabeth Zharoff kwam hier vaker langs op Sargasso, omdat ze fantastisch commentaar kan geven over mensen die ze hoort zingen, in alle stijlen. Ze kwam hier zelfs een keer langs waarbij ze zichzelf bekeek en beoordeelde, want de dame was niet-onverdienstelijk operazangeres in een eerder leven.
Momenteel is ze vooral actief op Social Media, hoewel ze ook onderzoek doet naar wat er gebeurt in iemands keel die aan het grunten is – maar heeft ze gelukkig ook nog tijd om af en toe zelf iets te zingen. Omdat ze naast zelfverklaard vocal nerd ook een game nerd is, zingt ze hier een stuk uit het computerspel Final Fantasy VIII. Om op te letten: er zijn geen instrumenten gebruikt, alles wat je hoort is haar stem.
Eh, ik bedoel natuurlijk: I Am The Black Wizards! Van Emperor. Alleen deze keer niet door Emperor, maar door Catherine Fearns.
Met alleen piano dus. Het origineel is, eh, anders. Voor de nieuwsgierigen onder jullie: zie hieronder.
Welke vinden jullie het mooist?
Chill sunday evening, and keep the hope 💜
