De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Crossovers zijn vaak leuk. Zo ook Tarja Turunen, de originele zanger van Nightwish*, die een nummertje heeft opgenomen met Dani van Cradle of Filth.
*ik wou hier een linkje plaatsen naar nummers van Nightwish in de Closing Time, maar die hebben we blijkbaar nog niet.
Endless Energy van Am I Blood is vrij typische jaren ’90 thrash. Ze zijn nooit doorgebroken, maar dit is toch wel een aardig nummer.
Donderdag en vrijdag is in de binnenstad van Nijmegen het Novio Magica fantasyfestival. Ook filmhuis Lux doet mee, en laat voor de gelegenheid een aantal klassiekers uit het fantasygenre zien. Waaronder Labyrinth, met een glansrol van David Bowie als de goblinkoning. Underground werd door Bowie geschreven voor de soundtrack.
In de categorie “hebben we hier echt nog nooit…?” hebben we vandaag Manowar. En neen, die hebben we hier echt nog nooit laten horen, als Closing Time. Manowar maakt, vanaf het begin in de jaren 80, traditionele, klassieke heavy metal. Tekstueel en qua uitstraling zo over de top dat het een parodie zou kunnen zijn… maar dat is het niet. Daar kun je van alles van vinden, maar muzikaal valt er niet zo veel op af te dingen, als je een beetje van het genre houdt. En om het een beetje goed te maken, doen we er gewoon een bonusliedje bij:
Sepultura neemt, een paar jaar lang, uitgebreid de tijd voor hun afscheidstournee genaamd ‘Celebrating Life Through Death’. Tussen het spelen door, en om hun nieuwe drummer Greyson Nekrutman de kans te geven wat nieuwe muziek met de band te maken, heeft de band een E.P.-tje gemaakt: The Cloud of Unknowing. En jajaja, ik snap heus wel de logica van ‘op je hoogtepunt stoppen’* enzo, maar na het fantastische Quadra, en nu dit, vraag je je toch af hoeveel mooie muziek er nog in het vat had gezeten als ze nog een paar jaar door waren gegaan.
In je eentje een hele band zijn – best lastig, maar toch zijn er de nodige artiesten die het kunnen en doen. Zo ook de Schot James McBain, die in zijn eentje Hellripper vormt. Kun je wel lekker je eigen ding doen, en hoef je geen rekening te houden met anderen, enzo. De kwaliteit van de muziek hoeft er niet onder te lijden, blijkt wel weer.
Dispossessed was een Australische extreme metalband, die actief waren tussen 2015 en 2019. Naar ik begrepen heb, hebben de bandleden een Aboriginal-achtergrond, en zingen ze onder andere over hoe ellendig kolonialisme en racisme zijn, en dat hun land gestolen is. De pissigheid daarover klinkt door in de muziek, zullen we maar zeggen.
Oké, het is een beetje repetitief, maar het werkt wel aanstekelijk! Rachid Taha was trouwens meer dan een rai-zanger: hij experimenteerde in zijn jonge jaren ook met funk en rock.
Koningsdag in een land vol wantrouwen. Ik hoef hopelijk niet uit te tekenen waarom dit liedje van The King (of Rock & Roll) toepasselijk is, toch?
Het videoclipje is nog leuk gedaan ook.
Jennah Bell maakt indruk met deze ingetogen versie van Soundgardens ‘Black Hole Sun’. Haar eerste EP dateert alweer van 2017. Vijf lieve luisterliedjes, beetje soulful.
Geen idee of ze het nog probeert te maken als professioneel artiest nu. Niemand is graag permanent blut. Ze kan in elk geval zeggen dat het serieus heeft geprobeerd.
Er is een nieuwe biopic uit over het leven van Michael Jackson, en de recensies zijn… nogal lauw. Alleen de Telegraaf is onverdeeld positief.
Hoe het ook zij: wie wel eens een liedje van Toto heeft gehoord, hoort in bovenstaand nummer de invloed van toetsenist/componist Steve Porcaro. Ook diens broer Jeff (drums), David Paich (synthesizer) en Steve Lukather (gitaar) speelden mee.
Ook in Closing Time volgen we dagelijks het nieuws.
En dan wel ‘op de muziek van….’, waarbij soms er een liedje te binnen schiet dat past bij het nieuws van vandaag.
De Britse percussiegroep Stomp leest ook de krant. Dat gaat gepaard met wat human beatbox: de mens als trommel en de krant als gerommel.
Wie deze groep wil zien moet wachten tot november om naar het dichtsbijzijnde theater te gaan (Brussel, Koninklijk Circus).