Overzicht

serie

Closing Time

De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders


Closing Time | Monsters of Folk

, door

Een supergroep. Wordt dat woord eigenlijk nog wel eens gebruikt? Ik kan me niet herinneren dat ik het de laatste jaren nog eens heb gehoord of gelezen. Mogelijk was dat anders geweest als ik vaker naar programma’s van of met Leo Blokhuis zou kijken of luisteren. Maar ik dwaal af. Toen de plaat van Monsters of Folk uitkwam was het woord zeker nog wel in gebruik én op zijn plaats. De band bestaat uit singer-songwriter M. Ward, Jim James van My Morning Jacket, en Conor Oberst en Mike Mogis van Bright Eyes. Drie karakteristieke stemmen die heel goed samen blijken te klinken en een multi-instrumentalist. Wat zou je dan verder nog nodig hebben?

Closing Time | Twisted Teens

, door

Twisted Teens uit New Orleans heeft wel iets van de vroege Kings of Leon. Eenvoudige maar pakkende rocksongs, gitaren met een bescheiden dosis overdrive, met een aangename southern feel. Allemaal volgens het oude recept van  de Creedence Clearwater Revival. De steelgitaar is wel een bijzondere toevoeging, al sluit ik niet uit de Creedence er ook wel eens ergens eentje heeft gebruikt. De opname komt uit de podcast Office Hours Live van komiek Tim Heidecker.

Closing Time | Maruja

, door

Weer een saxofoon! Deze is van Joe Caroll van Maruja uit Manchester. Het duurt wel even tot hij los mag. Maruja omschrijft hun muziek als “post-punk meets free jazz, with lyrics, rooted in rap, that are all about the message”. Wikipedia vermeldt ook invloeden van post-rock en daar kan ik me wel in vinden. Hoe ze vanuit bijna-stilte langzaamaan de spanning opbouwen tot ergens een eruptie uitbarst doet denken aan het legendarische Slint.

Closing Time | Schuifsax

, door

Nog een keertje Artvark. Met een instrument waarvan ik niet wist dat het bestond: de schuifsax. Maar het lijkt best logisch: als je op een trombone kunt schuiven, waarom dan niet op een saxofoon? Misschien omdat ze moeilijk te bespelen zijn. Dat was waarschijnlijk waarom Samuel Bowley Barnes (1872-1932), bouwer van deze Swanee schuifsax, er in de jaren twintig van de vorige eeuw snel weer mee ophield. Het is dus, net als de saxofoons in de Closing Time van gisteren, een historisch instrument. En voor een onbespeelbaar ding klinkt het toch best goed. Goede muzikanten kunnen ook overweg met weerbarstige instrumenten, dat blijkt maar weer.

Closing Time | Saxen van Sax

, door

Ik heb niet zoveel met saxofoons. Niet met hoe die meestal worden gebruikt in de rock- en popmuziek, tenminste. Want daar zijn er meestal maar twee opties: scheurende solo’s of zwoel gedoe met veel valse lucht. Maar het kan ook anders. Dat bewijst saxofoonkwartet Artvark hier. Ze spelen een eigen compositie op vier door Adolphe Sax zelf gebouwde saxofoons uit de periode 1861 – 1866. De instrumenten komen uit de collectie van saxofonist en saxofoonverzamelaar Leo van Oostrom.

Closing Time | Grândola Vila Morena – Tava durumindo

, door

Kátya Teixeira en Luiz Salgado onderzoeken en verspreiden de unieke gemengde Braziliaanse cultuur. Je ziet en hoort hun versies van de Portugese ‘Grandola Vila Morena’, origineel van José Afonso (1929 – 1987) en symbool geworden van de Anjerrevolutie (1974) waarbij de militaire dictatuur werd verdreven. Tot op heden wordt op elke herdenking van deze revolutie het lied massaal gezongen door het Portugese volk.

Het wordt meteen gevolgd door ‘Tava durumindo’, een traditioneel Afro-Braziliaans lied,  over bevrijding van en verzet tegen slavernij. Het lied kreeg bekendheid door de Braziliaanse samba zangeres Clementina de Jesus (1901 – July 19, 1987).

Closing Time | Beasts of Bourbon

, door

Er zijn wel meer plekken op aarde waar ze vuige rock’n’roll maken, maar zo vuig als in Australië kunnen ze het nergens anders. En de Beasts of Bourbon horen bij de grootmeesters van het genre. Zo te zien aan het drumstel achter ze, spelen ze hier in het voorprogramma van Iggy and the Stooges. Ik betwijfel of die het voor elkaar kregen om de Raw Power van hun voorprogramma te overtreffen.

Closing Time | Blue Murder

, door

Blue Murder maakte in de jaren ’80 deel uit van wat toen de Amsterdamse gitaarschool werd genoemd, samen met onder meer Claw Boys Claw en Fatal Flowers. Ze hebben nooit de status bereikt van die laatste twee. Dat zal vooral zo zijn omdat de band niet zo lang bestond. Maar waarschijnlijk waren ze ook wat te poppy voor veel gitaarliefhebbers. Zo poppy dat ze mochten komen playbacken in Countdown. Ik dacht niet dat Claw Boys Claw of Fatal Flowers dat ooit voor elkaar hebben gekregen. [Correctie: het blijkt dat ik dat verkeerd dacht. Op het Youtube-kanaal van Countdown zijn ook filmpjes van die bands te vinden.] De alternatieve muziekliefhebber zal wat meer onder de indruk zijn van het feit dat Jools Holland Blue Murder uitnodigde voor een optreden in zijn BBC-programma The Tube. Ook speelden ze op Pinkpop, toen dat nog veel bijzonderder was dan nu – het festival duurde maar een dag en er was maar een in tweeën gesplitst podium – weliswaar als invallers voor The Jesus and Mary Chain, die op het laatste moment hadden afgezegd.

Closing Time | Goddamn, Lizard Man

, door

Man/Woman/Chaisaw bestaat al sinds 2019. Toch is het nog een jonge band: de oprichters waren namelijk piepjonge middelbare scholieren toen ze ermee begonnen. De twee mannen en vier vrouwen zullen nu dus jonge twintigers zijn. (Over de leeftijd van de kettingzaag heb ik geen informatie.) Toch beheersen ze al iets waar veel ervaren muzikanten moeite mee hebben: de kunst van het weglaten. Best belangrijk voor zo’n grote band met drums, bas, twee gitaren, toetsen, viool en meerdere zangstemmen. Het gedoseerd inzetten van alle mogelijkheden die die instrumenten bieden is een sterk punt van deze band. Naast de goede liedjes die ze schrijven, natuurlijk.

Closing Time | Gerrit zingt niet

, door

Nee, hij vertelt een verhaal. En nog een deprimerend verhaal ook. Wellicht niet de beste keuze, want jullie komen hier waarschijnlijk voor een leuk deuntje (of wat teringherrie) voor het slapen gaan. Maar het is wel een belangrijk verhaal, want we moeten gewoon zsm stoppen met het verbranden van meuk. Doen we morgen weer muziek!

Closing Time | Kings of Leon

, door

Kings of Leon maakt typische stadionrock: superstrak getimed, midtempo, meezingbare refreinen, stevig maar niet te hard, u kent het. Maar dat was niet altijd zo. Ze begonnen als prettig rammelend rockbandje. Dichterbij de garage dan het stadion. Het verschil tussen de rammelende en de stadion-uitvoering van deze Kings is goed te horen als je de originele opname van Molly’s Chambers uit 2003 vergelijkt met een live uitvoering van tien jaar later. Ieder zijn voorkeur, zullen we het daar maar op houden?

Volgende