De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Gisteren werd bekend dat Jan Pijnenburg is overleden. Vooral bekend van Doe Maar, maar hij speelde in veel meer bands, in uiteenlopende stijlen: van alternatieve rock via meer traditionele rock en rock’n’roll tot en met de theaterband The Magnificent 7. Dit is een tv-opname uit 1989.
De filosofen van Hang Youth vragen zich al jaren kort maar krachtig af waarom zoveel mensen toch maar VVD blijven stemmen. Die vraag is relevanter dan ooit, nu de partij een kabinetscrisis veroorzaakt omdat het niet kan hebben dat mensen met meer dan een miljoen aan aandelen er ietsjepietsje op achteruitgaan.
De partij is namelijk van mening dat de ‘hardwerkende Nederlander’ veel beter kan opdraaien voor tekorten, zoals altijd.
Vandaag weer eens wat langer in de Tweede Kamer vertoefd, toch enigszins aangestoken door het gehype over de relatieproblemen die er in het minderheidskabinet zouden zijn. Mag ik het even voor u samenvatten?
Ik zag en hoorde verrekt bekend geluid….
In juli kon u hier al kennis maken met het Canadese duo Angine De Poitrine. Bij een optreden vorige week in Toronto, draafde er een nieuw bandlid op. Wie die kleine ‘alien’ was, bleef onbekend maar nut en noodzaak van deze uitbreiding bleek al ras bij de opening van een eveneens onbekend gebleven nieuw nummer: een magistrale triangelsolo,. die wat later in het nummer een virtuoos hoogtepunt beleefde.
Gitarist en bassist Khn en drummer Klek vormen sinds 2019 Angine de Poitrine en maken, volgens hun eigen zeggen, ‘Dada Pythago-Cubist Mantra-Rock’.
Eendagsvliegen in de muziek zijn een veel voorkomend verschijnsel, dat zo nu en dan extra aandacht krijgt van programma- en lijstjesmakers.
Er is een top 500 van eendagsvliegen, een top 100 en er was ooit het tv-programma ’Single Luck’ dat in 40 afleveringen een vergeten eendagsvlieg in de spotlights zette.
Een eendagsvlieg die je niet zo snel op een of andere lijst zal tegenkomen is het enige album dat de muzikale comedygroep ‘First National Nothing’ in 1970 uitbracht.
Vorige week kwam er een nieuw nummer uit van Heartworms, artiestennaam van Jojo Orme. Het is zeker niet slecht, maar ik plaats hier toch iets ouders. Vooral vanwege die geweldige gitaarriff, die misschien wel iets te lang is om nog een riff te mogen heten. Waarmee ik absoluut niet bedoel dat het verder een middelmatig nummer is.
De muzikale sfeer doet denken aan de vleermuizen van de jaren ’80, al is de muziek van Heartworms zeker geen kopie van de new wave uit die tijd. Jojo Orme maakt haar muziek namelijk met eenentwintigste-eeuwse middelen. Elektronica dus, die wordt gecombineerd met gitaar, bas en drums.
Working class punk van The Chats uit Australië. Met dat vette Australische accent klinkt dat nog net wat lekkerder. Verder moeten we ze maar met rust laten. Ze hebben rookpauze.
Een nummer over de poedelprijs, dat leek me wel toepasselijk na de week van de Amerikaanse midterms. Al gaat de tekst van Greg Freeman niet over politiek, maar over relationele complicaties. Wikipedia deelt Freeman in bij de alternatieve country, anderen noemen het rock of leggen zelfs een link met punk. Het komt er vooral op neer dat Freeman het niet moeilijker wil maken dan hij nodig vindt, en dat hij expressie verkiest boven virtuositeit of perfectie. Muziek live met band opnemen in de studio past helemaal bij die benadering. Dat heeft Freeman dan ook gedaan met zijn nieuwe plaat, waar Loser’s Prize op staat.
In Frankrijk hebben ze gisteren de juiste toon gevonden waarmee de protesten tegen de miserable staat van het onderwijs, de hoge kosten voor levensonderhoud en tegen het fascisme.
De Nederlandse media konden die toon niet vinden. Verblind als ze waren door hun blik die vooral op de politie was gerichten, want je weet maar nooit wanneer die er op los gaan.
De landelijke protestdag verliep desalnietteminn redelijk rustig. Het rumoer kwam bovenal van vrolijke, dansende en zingende mensen die een voor de gelegenheid opgepimtpe versie brachten van J’ai deux amours (Ik heb twee liefdes: mijn land en Parijs), een chanson uit 1930 van Josephine Baker (1906 – 1975).
Het was best wel een paar drukke dagen. Dagen met drukte, bedoel ik. Met druktemakers. Als we dat zelf niet zijn, zijn het de anderen wel.
Tijd voor een wat rustiger, meer contemplatief muziekje. Kalmerende muziek, met een alarmerende tekst. Voor Brian Eno is het allemaal wel helder:
In deze wereld (…)
Zoveel te verliezen en te redden
En de roos van de liefde zal bloeden
En de dag is vervloekt in schande
Gisteren was er hoop dat ‘Old man Trump’ een pak slaag zou krijgen, vandaag is hoop zekerheid geworden.
We kunnen dan ook, net als gisteren, weer een liedje van gouwe ouwe Woody Guthrie er bij halen. Bij leven was hij een die-hard anti-fascist, met zijn gitaar als wapen:
My big Gibson guitar has got a sign I painted on it, says, “This machine kills fascists” and it means just what it says too.
Hoe het met de ouwe Trump zal aflopen – doen de midterms-verkiezingen hem de das om of niet – weten we op dit moment nog niet. Er zijn tekenen dat steeds meer Amerikanen hem wel zat beginnen te worden.
De midterms zijn geen presidentsverkiezingen. Ook geen referendum over al dan niet aanblijven van de ouwe Donald. Toch menen analisten dat wegens de gevolgen van zijn beleid veel Amerikaanse kiezers tot een ‘anti-Trump’-stem zullen uitbrengen.