De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Koningsdag in een land vol wantrouwen. Ik hoef hopelijk niet uit te tekenen waarom dit liedje van The King (of Rock & Roll) toepasselijk is, toch?
Het videoclipje is nog leuk gedaan ook.
Jennah Bell maakt indruk met deze ingetogen versie van Soundgardens ‘Black Hole Sun’. Haar eerste EP dateert alweer van 2017. Vijf lieve luisterliedjes, beetje soulful.
Geen idee of ze het nog probeert te maken als professioneel artiest nu. Niemand is graag permanent blut. Ze kan in elk geval zeggen dat het serieus heeft geprobeerd.
Er is een nieuwe biopic uit over het leven van Michael Jackson, en de recensies zijn… nogal lauw. Alleen de Telegraaf is onverdeeld positief.
Hoe het ook zij: wie wel eens een liedje van Toto heeft gehoord, hoort in bovenstaand nummer de invloed van toetsenist/componist Steve Porcaro. Ook diens broer Jeff (drums), David Paich (synthesizer) en Steve Lukather (gitaar) speelden mee.
Ook in Closing Time volgen we dagelijks het nieuws.
En dan wel ‘op de muziek van….’, waarbij soms er een liedje te binnen schiet dat past bij het nieuws van vandaag.
De Britse percussiegroep Stomp leest ook de krant. Dat gaat gepaard met wat human beatbox: de mens als trommel en de krant als gerommel.
Wie deze groep wil zien moet wachten tot november om naar het dichtsbijzijnde theater te gaan (Brussel, Koninklijk Circus).
We schrijven het jaar 1995. Folk metal bestaat al, als genre, maar nog niet zo lang – slechts een jaar of vier eerder werd het genre uitgevonden (voor zover je daar van kan spreken) door Skyclad. Het Portugese Moonspell brengt zijn debuutalbum Wolfheart uit: een interessante combinatie van meer gothic en death metal, met een klein vleugje folk, die de band wereldwijd op de kaart zet in het genre. Behalve: de ‘special edition’ van het album heeft een bonusnummer, Ataegina, waarbij dat vleugje folk een vrachtlading folk is. In het Portugees gezongen ook nog. Leuk leuk leuk!
Weten jullie nog, die rapper die Minecraft raps maakt? Dan Bull? Die doet blijkbaar ook raps van andere games. Zoals Boltgun, een boomer shooter – oftewel een first person shooter in de stijl van de oude Doom en Quake games. Erg amusant, voor zowel nostalgische boomers die games willen spelen die lijken op die van hun jeugd, als voor liefhebbers van Warhammer 4ok.
When you’re down on the bottom there’s nothing else / But to shout to the top
Pop-soul-jazz band The Style Council (1982 – 1989), opgericht door Paul Weller (ex- rock band The Jam) en Michael Talbot (voorheen o.a. Dexys Midnight Runners), mag gerekend worden tot de bandjes met menig protestsong op hun naam. Het was er in de 80’er jaren ook voor muzikanten eigenlijk geen ontkomen aan om enig geluid tegen het Thatcher-regime te laten horen.
Heerlijke instrumentale hardrock met veel, heel veel gitaarsolo’s. In de traditie van Vai en Satriani. En omdat ik, zomaar, zin had in wat Hongaars. Tamás Szekeres brengt al albums uit sinds ’89. Dreamlake is ook van aan het begin van zijn carrière, uit 1994. Heb dit overigens leren kennen via mijn moeder – ergens is het toch goed gegaan met de opvoeding.
Mijn hypochondrische oom Willem placht bij elke verkiezing te zeggen: ‘Of je nou door de hond of door de kat wordt gebeten….’. Dat was zijn keukentafel-analyse, waarmee hij wilde beweren dat de poppetjes kunnen wisselen, maar het systeem zou hetzelfde blijven.
In Hongarije zullen ze zulke ooms ook wel hebben. Grote vraag daar is nu: krijgen die ooms gelijk of zal een nederlaag van Viktor Orban een nieuwe politiek onder leiding van Peter Magyar Hongarije in de vaart der democratische volkeren doen opstuwen?
Morrissey heeft een nieuw album uit; en als Many Icebergs Ago representatief is voor de rest van deze plaat, dan is het de moeite van het luisteren zeker waard.
Comedian Tim Heidecker herinnert zich hoe zijn vader tijdens de Koude Oorlog voorgelicht werd dat je het beste onder de keukentafel kon schuilen bij een nucleair bombardement.
In de jaren daarna kwam het daar gelukkig niet van. Wel een hoop ellende, onder andere van arme lieden die met busjes, vliegtuigen en vesten bommen lieten ontploffen.
Dat was en is verschrikkelijk, tragisch, maar het was geen paddenstoelwolk. Eigenlijk een wonder dat er al die tijd nooit een atoomoorlog heeft plaats gevonden.
Daar heb je een maniak voor nodig.