Overzicht

serie

Closing Time

De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders


Closing Time | Het recht om in vrede te leven

, door

Laten we herdenken dat iedereen het recht heeft in vrede te leven….

ons lied is het vuur van pure liefde,
de duif van het duivenhok,
de olijf van de olijfgaard,
het universele lied.
De keten die zal zorgen voor de triomf
van het recht om in vrede te leven.

1969

Die tekst komt uit het oorspronkelijke “El derecho de vivir en paz” (“Het recht om in vrede te leven”), in 1969 geschreven door de Chileense singer-songwriter Víctor Jara. Bedoeld als een internationaal solidariteitslied, een anti-oorlogs- en anti-imperialistisch protest tegen de Vietnamoorlog. Opgedragen aan de Vietnamese communistische leider Ho Chi Minh en het Vietnamese volk dat zich verzette tegen de militaire interventie van de Verenigde Staten. Victor Jara zong over de verwoesting van rijstvelden door “genocide en napalm”.

Closing Time | Witching Hour

, door

Nog even over Venom… blijkbaar heeft ooit, lang geleden, Slayer, in samenwerking van Machine Head, een live-nummertje gedaan van de Venom klassieker Witching Hour. Je hoort hier mooi hoe zowel Venom als Slayer een vleugje punk de metal inbrachten.

Closing Time | Mazzy Star

, door

Als iemand me naar mijn favoriete stem uit de rock en omstreken zou vragen, is er een aanzienlijke kans dat ik Hope Sandoval zou noemen. Al zou het antwoord ook iets anders kunnen zijn, afhankelijk van mijn stemming en de muziek waar ik op dat moment veel naar luisteren. Ik bedoel niet te zeggen dat Mazzy Star zonder haar stem een onbeduidend bandje zou zijn. Daarmee zou ik ze tekort doen. Bovendien weten ze hoe ze de perfecte muzikale omlijsting kunnen creëren voor de zang van Hope Sandoval. Maar dat de zang grotendeels bepalend is voor hoe de band klinkt valt niet te ontkennen. Ook bij live optredens, zoals blijkt uit deze tv-opname uit 1994.

Closing Time | Lamb Eats Wolf

, door

Het is dierendag. Ik zat gisteren na te denken over een toepasselijke Closing Time, maar er schoot me niet veel te binnen. Love is All had gekund, natuurlijk. Of die andere zingende kikker: Being Green. En toen kwam dit nummer zomaar voorbij op de radio. Van Kiki Rockwell uit Nieuw-Zeeland. Je kunt je afvragen of het echt heel veel met dierendag te maken heeft, afgezien van die wolf en dat lam in de  titel. Maar ik vond het een mooi en intrigerend nummer.

Closing Time | Redeemer

, door

Yard Act uit Leeds wordt meestal ingedeeld bij de post-punk. Maar wel met invloeden die je niet zo vaak in dat genre hoort, zoals disco en hiphop. Hun muziek is vaak dansbaar, op het springerige af, dus de link met disco is te begrijpen. En zanger James Smith praat meer dan hij zingt, dus dat heeft wel iets van rappen.

Redeemer is niet springerig, maar wat zwaarder dan eerdere nummers van de band. Wel leunt het sterk op een beat, maar die is meer log dan dansbaar. Niks mis mee, wat mij betreft. En James Smith zingt, met dat typische Yorkshire accent waarin “fun” en “nun” perfect rijmen op “done”.

Closing Time | Ode aan Banksy

, door

Singer-songwriter Jecsa Hoop adoreert op haar manier graffiti- en stencil-artiest Banksy, die ook de gewaardeerde belangstelling van Sargasso geniet.

Jecsa Hoop zingt dat ze , vergeleken met Banksy, niet kan tippen aan de kwaliteiten van zijn muurwerken. Enige jaloezie wellicht, maar vooral bewondering:

You’re so provocative, so underground

Dus moedigt ze Banksy aan door te gaan en vooral zijn ware identiteit niet prijs te geven.

And I never wanna see your face

Closing Time | RIP Cronos

, door

Cronos, oftewel Conrad Lant, is op 63 jarige leeftijd overleden. Als bassist en zanger van Venom was hij een ongelooflijke invloed op de metal, met name op de ontwikkeling van de vroege thrash en extreme metal aan het begin van de jaren 80. Metallica, Slayer, de latere black metal scene – het had er allemaal anders uitgezien zonder Venom, en Cronos. Ik ben heel blij dat ik ze nog een keer in hun originele bezetting heb mogen zien, op Dynamo ’96. Ons rest dank voor de muziek en zijn bijdrage aan al dat moois.

Closing Time | REZN

, door

Psychedelische doom stoner metal. Wie houdt er nou niet van, van psychedelische doom stoner metal? IEDEREEN HOUDT VAN PSYCHEDELISCHE DOOM STONER METAL, TOCH?!?!!? Ahem, dus, eh, lekkere luistermuziek van REZN, uit Chicago. Bijkomende bonus van dit soort bands is dat het artwork op de (tegenwoordig meestal virtuele) albumhoes ook erg vet is. Dit is hun laatste album, Cycles in the Infinite Dream.

Closing Time | Psycroptic

, door

Psycroptic zijn een soort legendes in de Australische technische death metal scene. Ze bestaan al sinds 1999, en The Pulse of Annihilation is al hun 9e album. Shame on me dat ik er tot recent nog nooit van gehoord had. Maar hee, je kunt niet in elke muzikale niche duiken, toch? Blij dat ik ze nu toch ergens tegenkwam, want dit is werkelijk alleraardigst! Bij deze ook het hele album in de Closing Time, zodat jullie er ook allemaal extra lang van kunnen genieten.

Closing Time | Dirty Three

, door

Dirty Three is de band van Warren Ellis, die vooral bekend is als een Bad Seed. Meer dan een gewone Bad Seed zelfs, want Nick Cave onderneemt al jarenlang heel weinig zonder intensief met Ellis samen te werken. Bij Nick Cave staat hij in dienst van dienst muziek, die in de loop van de tijd toegankelijker is geworden, en meer geïnspireerd op traditionele stijlen en songstructuren. Maar bij de Dirty Three mogen alle demonen los. Bereid u voor op een vol kwartier aan noise en chaos.

Closing Time | Die Anstalt

, door

Die Anstalt komt uit Berlijn. Ik heb het idee dat een band als deze onmogelijk ergens anders vandaan zou kunnen komen. Ze combineren zang, gitaar en bas met electronica, tot een mix van EBM, synthpunk en post-punk. En dat klinkt heel fijn.

Goede bandnaam, trouwens!

Closing Time | Morphine

, door

Deze week was er ineens een nieuwe video van Morphine, de band van de in 1999 overleden zanger en bassist Mark Sandman. Het blijkt een aankondiging te zijn van een album dat eind dit jaar uitkomt. Het zijn opnames uit 1998 voor een nieuwe plaat, die door het overlijden van Sandman nooit is afgemaakt. De overgebleven bandleden hebben dat nu alsnog gedaan. Dit nummer heeft alles wat Morphine zo’n fijne band maakte. Allereerst de stem van Sandman en verder de vrij minimalistische instrumentale invulling met vooral veel laag: een tweesnarige met slide bespeelde basgitaar en een bariton- en tenorsax. Met verder een prima drummer en zo hier en daar een toefje van een ander instrument.

Volgende