Mannen vallen op vrouwen die minder seks willen
Mannen vallen op vrouwen die minder seks willen
Kortom, we ze graven een graf voor onszichzelf
Crosspost: Het nu volgende stuk verschijnt simultaan op Sargasso en GeenCommentaar. Eigenlijk zouden in Fiji, het eilandenrijk in de Stille Oceaan dat in 2006 zijn meest recente militaire coup beleefde, uiterlijk dit voorjaar verkiezingen worden gehouden. Deze week ter verantwoording geroepen door enkele landen in de regio, liet sterke man Voreqe (Frank) Bainimarama echter weten nog een jaar of tien nodig te hebben om de hervormingen door te voeren, die eerlijke verkiezingen mogelijk maken. Het is natuurlijk ook een hele klus, zo'n kieswet herschrijven. Bainimarama's grootste probleem is dat zijn eigen etnische groep, de Indo-Fijiërs die ooit door de Britten geïmporteerd werden om op de plantages te werken, demografisch steeds verder in het nadeel raken. Dertig jaar geleden vormden ze meer dan de helft van de bevolking, nu is dat nog maar een derde. Ze wonen grotendeels in de steden, waar ze de handel domineren, terwijl de autochtone Fijiërs nog altijd het grootste deel van het land bezitten. In 2000 waren die de drijvende kracht achter een coup, die een gekozen regering van Indo-Fijise signatuur afzette.
Mannen vallen op vrouwen die minder seks willen
Kortom, we ze graven een graf voor onszichzelf
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Soms staan er berichten in de krant (en vaak zelfs niet eens hele lange berichten) die voldoende stof bieden voor een roman. Ik zelf heb er de tijd niet voor, maar als er een GC-lezer zou zijn die dit verhaal in de New York Times in een boek zou willen verwerken zou dat mooi zijn. Het doet enerzijds denken aan Graham Greene’s Our Man in Havana, anderzijds aan Joseph Conrad’s The Secret Agent.
Het verhaal is als volgt. In 1996 werd een officier in de CIA veroordeeld wegens spionage voor de Russen. Zijn twaalfjarige zoon Nathan wordt opgevoed door zijn grootouders. Tien jaar later vertelt de vader in de gevangenis aan zijn nu tweeëntwintigjarige zoon dat hij nog altijd over kostbare informatie beschikt: of de zoon deze kennis maar namens hem aan de Russen wil verkopen. Twee jaar later wordt Nathan Nicholson ook gearresteerd. Hij zou leden van de Russische geheime dienst hebben ontmoet, en informatie aan hen verkocht hebben.
Het is ook de FBI niet duidelijk wat de waarde van deze informatie zou kunnen zijn. Vader Nicholson kan, na tien jaar, eigenlijk niets meer weten dat van echt, direct belang is. Het is vreemd dat de Russen voor deze kennis toch nog geld hebben willen betalen. “Ze zijn of heel sentimenteel, of heel dom,” merkt een FBI-agent op.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
PVV: Interview Geert Wilders op de Israëlische radio
In een interview met Tamar Yonah, één van Israels meest populaire engelstalige radiopersoonlijkheden, gaat Geert Wilders in op de gevolgen van het besluit om hem te vervolgen vanwege zijn kritiek op de Islam. Het interview werd vanmorgen uitgezonden op de Israëlische nationale radio.
“Als IJsland zich snel aanmeldt en de onderhandelingen vlot verlopen, dan kunnen Kroatië en IJsland tegelijkertijd toetreden. [..] Het is een van de oudste democratieën in de wereld en de strategische en economische posities zijn een aanwinst voor de EU.”
Eurocommissaris Rehn ziet mogelijkheden voor de EU en IJsland.
Hoogleraar verlaat RK wegens holocaust-ontkennende bissschop
Paus rehabiliteert omstreden bisschop.
“Geen wetenschap is het waard om voor te sterven.”
Geen wijsgeer aan het woord maar een simpele bejaarde dorpsbewoner ergens in een Russisch gat in een schrale uithoek van het rijk van Putin en Medvedev: Altai. Bij deze dorpsbewoner hangen de vellen los langs zijn schedel: kanker en onbehandelbaar. In zijn streek wordt door Defensie geëxperimenteerd met raketten. De brokstukken vallen her en der neer in of nabij zijn dorp en inmiddels is kanker in deze streek verantwoordelijk voor vrijwel alle sterfgevallen. Maar de bevolking blijft er gelaten onder. Onderzoek Russian style. Te bizar voor woorden.
Jelle Brandt Corstius, correspondent in Rusland en daar ook wonend, spreekt vloeiend Russisch en dat is te merken. Met het gemak van een bijna-allochtoon beweegt hij zich onder de wodka-slurpende en door het communisme gecomatiseerde Russen en weet hen tot verrassende uitspraken te bewegen.
Op het volgens sommigen hier reeds versleten medium Televisie is gisteren een documentaire-serie gestart onder de titel ‘Van Moskou tot Magadan’, waarin Brandt Corstius verslag doet van het alledaagse leven in alle uithoeken van Rusland. Nou ja ‘alledaags’. Rusland is waanzinnig! Deze doc-serie als ‘feest voor de geest’ mag je gewoonweg niet missen.
Wetsvoorstel om medewerkers van bedrijven die steun krijgen, niet meer dan de President te laten verdienen.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.