Man met bom in kantoor Hillary Clinton
Man met bom in kantoor Hillary Clinton
Developing story.
Communicatie is een breed en belangrijk vakgebied. Vanuit de massamedia, interpersoonlijke communicatie en reclame kunnen we veel verschijnselen en trends in de maatschappij verklaren. Daarom belicht ik elke laatste vrijdag van de maand op GC een nieuwe communicatietrend, waarmee ik hoop bij te dragen aan jouw oordeelsvorming Elke vrijdag staat mijn dag in het teken van de sociale psychologie. Het hele tweede blok van het eerste semester op de opleiding communicatiewetenschap aan de Universiteit van Amsterdam dwaal ik als student-assistent door de gangen van het Bushuis aan de Kloveniersburgwal. Tweemaal twee uur geef ik in werkgroepen les aan eerstejaars over de fascinerende wijze waarop mensen zich ten opzichte van elkaar gedragen. Centraal thema is de macht van de situatie. Wat doen we als we andere opvattingen hebben dan de meerderheid? Hoe gedragen we ons onder druk van een autoriteit? Door de sociale psychologie te bestuderen, wordt het af en toe bizarre gedrag van mensen meer duidelijk.
Man met bom in kantoor Hillary Clinton
Developing story.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
In 2006 zijn er 32.992 abortussen uitgevoerd. Dat is nauwelijks een issue in Nederland. In ons keurige en gematigde Nederland kan zelfs de Christenunie leven met abortus, en stelt de partij alleen wat foldermateriaal voor om het kwaad een beetje in te dammen. Hoe Nederlands, elke misstand kent zijn flyer. Natuurlijk, er zijn wel wat mensen die zich hevig verzetten tegen voortijdige afbreking van de zwangerschap, maar die beschouwen we toch als godsdienstfanaten met een ongezonde hang naar Amerikaanse toestanden. Hier post niemand bij een abortuskliniek, en dat hoort niet in ons liberale landje, waar iedereen maar moet doen waar ie zin in heeft.
Voorstanders van abortus worden in het Nederlanders steevast neergezet als progressieven die door hebben wat voor een vrouw belangrijk is, en met sympathieke leuzen als “Baas in eigen Buik” zich inmiddels bevrijd hebben van religieuze onderdrukking. De tegenstanders hebben het imago van vastgeroeste moraalridders die zich van de werkelijkheid hebben vervreemd.
Maar is dat wel terecht? Laten we voor de verandering eens beschrijven waar we het over hebben. Abortus is een redelijk normale zaak in Nederland. Een ongeboren kleintje tot 24 weken oud mag in Nederland geaborteerd worden, hoewel na 22 weken het eigenlijk niet meer voorkomt.
Eerder vandaag kwamen we met het verontrustende bericht dat GPD-correspondent en GC-gastlogger Olivier van Beemen door een groepje jongeren beroofd en in elkaar geslagen was in een voorstad van Parijs. Dit korte bericht verscheen vandaag ook in de regionale kranten en op geenstijl alwaar men in de comments ontspannen van dik hout planken kon lopen zagen. Ook de website van de Telegraaf berichtte over de roof/mishandeling met even voorspelbare als misselijkmakende reacties zoals dit pareltje van ‘Maria’ uit Rotterdam:
De Linkse Parool journalist ondervindt nu aan den lijve wat voor ‘lieverdjes’ die vreemdelingen zijn. Mischien dat de krant en haar journalisten nu eens tot bezinning komt.
Het is blijkbaar de schuld van die linkse Olivier zelf en zijn nog linksere werkgever. Deze van ene ‘de vries’ uit Amsterdam mag er ook zijn:
Eigen schuld. Nu heeft die linxe journalist eindelijk eens van dichtbij meegemaakt, wat al die moslims in europa betekenen die linx massaal heeft binnen gehaald. Wilders for President!
Olivier zelf schreef vandaag een uitgebreider verslag van de onfortuinlijke dag van gisteren. Het verslag is the day after helder, journalistiek en met humor opgeschreven. Petje af.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Een bezwaar van het Creationisme, de leer dat alles in zeven dagen door God is geschapen, heb ik altijd gevonden, dat het tamelijk fundamentele vragen oproept die ik niet beantwoord kan krijgen. Gelukkig deed zich onlangs een gouden kans voor om eens lekker diepgaand met terzake deskundigen van gedachten te wisselen.
Ik zat in mijn stamkroeg aan mijn maandelijkse biertje toen het toeval zich voordeed dat er vier leden van het christelijk dispuut “In hoc signo vinces” binnenkwamen. Zij gingen vlakbij mij aan de hoek van de bar zitten en spraken geanimeerd over een discussie die zij die middag hadden bijgewoond. Ik spitste mijn oren want het ging over Creationisme. Het was duidelijk dat zij het Creationisme verkozen boven de Evolutieleer.
Het duurde niet lang of ik had het puntje van mijn tong gebeten en dus mengde ik mij in het gesprek. “Neemt u mij niet kwalijk”, zei ik, “maar ik zit al heel lang met vragen aangaande het Creationisme die ik niet beantwoord kan krijgen. Misschien kunt u mij helpen?” Nou, dat was niet aan dovemansoren gezegd. Zij buitelden bijna over elkaar heen om een arme sloeber het licht te wijzen.
“Kijk, ik kan me best inleven in een zevendaagse schepping van het al, God staat tenslotte nergens voor, maar ik begrijp niet waarom Hij er dan al die fossielen en andere aanwijzingen in heeft gebracht, die er op duiden dat er voor de schepping ook al wat was”. “Ah”, riepen zij bijna in koor, “het bekende argument. U moet het zo zien, dat alles wat misleidend of onzuiver is in de schepping, het werk is van de Duivel.”
GeenCommentaar heeft altijd ruimte voor interessante gastloggers. Dit keer een stuk van Eric Beerkens (blog), Research Fellow aan de University of Sydney in Australie. Hij houdt zich daar bezig met mondiale ontwikkelingen op het gebied van hoger onderwijs, wetenschaps- en innovatiebeleid. In dit artikel gaat hij wat dieper in op de THES-ranking, waar we afgelopen woensdag al een artikel over schreven.
Veel universiteiten, en met name die in Oost Azië en de landen van het Gemenebest, kijken elk jaar in november weer vol verwachting uit naar de World University Ranking van het Britse Times Higher Education Supplement. Samen met de Shanghai Jiao Tong ranking is dit waarschijnlijk de meest besproken mondiale ranking in de universitaire wereld. De THES ranking is waarschijnlijk ook de meest omstreden mondiale ranking, met name vanwege de talrijke fouten die de afgelopen jaren in de ranking zijn geslopen en de uitwerking hiervan in sommige landen. Daarnaast is er veelvuldig kritiek op de dynamiek van mondiale rankings in het algemeen.
Maar goed… rankings zijn er nu eenmaal en zijn niet meer weg te denken uit het huidige mondiale hoger onderwijs landschap. En rankings zijn natuurlijk ook leuk om mee te spelen. Ik ben daarom maar eens gaan kijken naar de prestaties per land. En Nederland doet het zo slecht nog niet. Nederland heeft maar liefst 11 universiteiten in de ranglijst. Alleen Australië (12), de VK (32) en de VS (57) hebben er meer, terwijl Japan, Canada en Duitsland op hetzelfde aantal blijven steken. Toegegeven… de Nederlandse universiteiten scoren niet bijzonder hoog, en slechts één universiteit – de Universiteit van Amsterdam ? haalt de top 50. Maar ook als een wegingsfactor wordt toegekend voor de positie in de ranglijst (een factor van 200 voor nummer 1; een score van 1 voor nummer 200, etc.) scoort Nederland nog een respectabele zesde plaats achter de VS, VK, Australie, Canada en Japan.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Kwam fietsenhokschandaal van PvdA?
GeenStijl beweert dat verhaal van partijgenoten kwam
Elke vrijdag laat GeenCommentaar haar licht schijnen op een bekende of minder bekende artiest. Van politiek gedreven zanger(es) tot stevige no-nonsense rock, we bespreken elke week een spraakmakende muzikant.
Waarschijnlijk zegt de naam Wendy McNeill je niets. Deze oorspronkelijk uit Canada afkomstige singer-songwriter heeft over de jaren heen echter een aantal zeer interessante en uiterst onconventionele albums afgeleverd. Tijdens haar tournee door Europa, als voorprogramma van Ane Brun, maakte ze op veel bezoekers indruk met haar “art noir muziek”. Bij McNeill word de gitaar vaak ingeruild voor een accordeon, zonder dat de muziek achterhaald klinkt.
Wendy McNeill valt meteen al op door het gebruik van haar accordeon, hoewel ze de gitaar ook vaak genoeg ter hand neemt voor mensen die zich hier zorgen om maken. Het is gemakkelijk om te denken dat ze haar accordeon gebruikt als een gimmick, maar met die gedachte doe je haar muziek geen recht. Ze weet een uniek, modern -maar zeer duister- geluid neer te zetten dat op geen enkel moment aan Kees, Piet of Jan “met zijn accordeon” doet denken. Aan wie dan wel? Bijvoorbeeld PJ Harvey die besluit voortaan enkel accordeons te gebruiken. Sterke voorbeelden hiervan zijn de nummers ‘Such a Common Bird’, ‘Black Angus’ en het in het bovenstaande youtube filmpje getoonde ‘Restless’.
Wilt u een virtuele of fysieke overheid?
polletje, soort van.
Lubbers dwingt Wikipedia aanpassing af
Waarom het stiekem doen als je advocaten kan inzetten?
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.