
Het Turkse Constitutionele Hof heeft gisteren besloten dat het dragen van hoofddoekjes op universiteiten in strijd is met de scheiding van kerk en staat. Begin dit jaar werd dit al lang geldende verbod door de regerende Turkse AK-partij opgeheven. Het constitutioneel hof is tegelijkertijd bezig met een verbod op de regerende AK-partij (AKP). Veel Turken beschouwen die partij als gevaarlijk, omdat ze denken dat premier Erdogan van Turkije, dat sinds 1923 door de vergaande hervormingen van Atatürk strikt seculier is, een moslimstaat wil maken. De AKP komt namelijk voort uit de islamitische Welvaartspartij, maar heeft zich omgevormd tot een gematigd-conservatieve, pro-Europese partij. Veel seculieren geloven echter dat de partij nog steeds een verborgen, islamitische agenda heeft. Gedacht wordt dat het opheffen van die partij door de hoofdoekjes-uitspraak dichterbij komt.
Nu klinkt zo’n hoofddoekjesverbod voor de westerse voorstander van scheiding van kerk en staat misschien best positief. Turkije wapent zichzelf tegen een mogelijk dreigende Islamitische staat, tegen teveel invloed van religie, het houdt zo zicht op aansluiting bij Europa en lijkt de ‘goede’ kant op te gaan.
Maar hoe moet het nu met al die Turkse meisjes die, al dan niet van huis uit gedwongen, een hoofddoek dragen en nu niet meer kunnen studeren? Hoe moeilijk die hoofddoek ook ligt als mogelijk symbool van onderdrukking en hoe vreemd het voor ons misschien ook lijkt is, zulke jonge meisjes zullen zich vaak naar de wil van hun vader schikken en dan maar thuis blijven. De hoofddoek afdoen is niet zo eenvoudig als het klinkt. Is het voor de emancipatie van deze vrouwen niet beter dat ze doorleren en zo de wereld buiten hun familie en de islam leren kennen? Zou niet een (groot) aantal van hen op die manier later beter kunnen beslissen over de rol van de vrouw, de eigen toekomst en hun religie? Het doel van deze maatregel is misschien goed, maar is het middel niet rampzalig voor veel jonge vrouwen en heeft het zo juist niet een tegengesteld effect?