Er ligt een wetsvoorstel in de Kamer waarmee ambtenaren zich toegang kunnen verschaffen tot het huis van een ieder die een vorm van uitkering krijgt, van AOW, WAO, studiefinanciering, kinderbijslag, etc. Het voorstel is overbodig, want handhaven achter de voordeur is populair en gebeurt al lang, vooral door gemeenten.
In Den Haag is sinds 2005 de Haagse Pandbrigade actief. De brigades zijn ’tijdelijke integrale handhavingteams’ die huisbezoeken afleggen op zoek naar, nou ja, iets. Maar hoe effectief zijn dit soort teams? Uit de cijfers blijkt dat de huisbezoeken een schot hagel zijn, waarbij af en toe daadwerkelijk iets wordt geraakt.
Wie in de Haagse wijken Rustenburg/Oostbroek, Regentesse-/Valkenboskwartier of in het Laakkwartier woont, staat in een apart systeem, het zogenoemde Gegevens Verwerkingssysteem Handhavingsteams. Dit systeem koppelt allerlei gemeentelijke databanken op adresniveau en poept risicoscores uit per adres. Inmiddels gaat dit geheel geautomatiseerd, tenminste als het goed is, want de gemeente heeft uiteraard de nodige problemen gehad om de ICT goed werkend te krijgen.
In de eerste lichting werden bijna 24.000 adressen aan zo’n ‘digitale schouw’ onderworpen’ waarbij 8000 adressen als verdacht uit de bus kwamen. In de tweede lichting (12.000 adressen in het Laakkwartier) werden eveneens 8000 adressen tot verdacht bestempeld. Kortom, op 2/3 van de adressen zou iets mis zijn. Wat, dat wist men niet echt. Daarvoor moest de Pandbrigade uitrukken, die achter de voordeur op zoek ging naar dat ‘iets’. Op dat moment bestond de brigade overigens grotendeels uit tijdelijke krachten en uitzendkrachten (en kostte 3,6 miljoen euro per jaar).