Voor een dubbeltje op de eerste rang willen zitten, wie is er niet gevoelig voor? Zelf ging ik 15 jaar geleden het schip in. Verantwoordelijk voor mijn eigen financiën, zou ik het héél anders aanpakken dan mijn werkende ouders. Ik ging in aandelen. Zonder enig verstand, noch kapitaal, maar dat leken me geen noemenswaardige bezwaren. Er was namelijk een soort geldvermeerderingsmachine: aandelenlease. Het principe begreep ik amper, maar het kwam er op neer dat je gratis rijk werd door de tot in het oneindige stijgende beurskoersen. Of zoiets. Wie niet in aandelen zat, was een dief van zijn eigen portemonnee. Een loser. Hoe het verhaal eindigde is bekend.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Sargasso heeft onlangs twee nieuwe bloggers verwelkomd: Eetschrijver en Dimitri Tokmetzis. Bij deze stellen zij zich aan u voor:
Dimitri Tokmetzis
Ik ben een freelance journalist en woon in New York. Ik schrijf veel over privacy en probeer dat onderwerp zo breed mogelijk op te pakken. Ik kijk niet alleen naar wat voor persoonsgegevens worden verzameld, maar vooral waarom we dat doen, wat met die gegevens gebeurt en wat voor gevolgen dat heeft voor mens en maatschappij. Daarover – en over alles wat me verder voor de voeten geworpen wordt – zal ik op Sargasso schrijven. Verder, ik ben 34, half-Grieks (als het op eten aan komt), half-Nederlands (als het op schaatsen aan komt), groot fan van de Amerikaanse kwaliteitsjournalistiek, gelukkig getrouwd en blij met al het geklaag, geblunder en geneuzel in Nederland, Europa en de VS: dat is een onuitputtelijke bron van stukjes.
Eetschrijver
Eetschrijver is van beroep eetschrijver, een woord dat overigens nog niet bestond toen hij besloot zich zo te noemen. Zijn eerzuchtige kant heeft de stille hoop dat het ooit de Van Dale haalt, maar dat terzijde. Veel eetschrijvers bespreken restaurants of schrijven recepten. Dat doet Eetschrijver sporadisch ook, maar meer nog houdt hij zich bezig met kritische beschouwingen van fenomenen uit de wereld van ons dagelijks voedsel. Omdat grote adverteerders dat meestal niet leuk vinden, is hij nooit te vinden in grote eetbladen. Wel elke werkdag op zijn eigen blog Eetschrijven.
Vorige week toverde Peter R. de Vries een glimlach op het gezicht van menig Wilders-criticus, door uit onverwachte hoek te roepen dat Geert Wilders een gevaarlijk man, een demagoog met de potentie van een volksmenner en ronduit kwaadaardig is.
Daarbij deed hij nog iets opvallends. Hij viel de advocaat van Wilders, Abraham Moszkowicz, aan. De Vries vindt wel dat Wilders recht heeft op een uitstekende advocaat, maar noemt het onbegrijpelijk dat Moszkowicz Wilders wilde verdedigen.
Voor mijn gevoel een psychologische spagaat, en een gevaarlijke. Je kan niet aan de ene kant zeggen dat iemand recht heeft op een advocaat, en tegelijkertijd een moreel appel op die advocaat doen om iemand niet te verdedigen als je vindt dat hij schuldig is, of ‘fout’, zoals De Vries het omschreef.
Sterker nog, dat kan zelfs niet als je wéét dat iemand schuldig is. Een advocaat waakt niet alleen over de schuld of onschuld, maar ook over de strafmaat. Hij of zij houdt in de gaten of de schuldige een redelijke straf krijgt, en maakt zo een onmisbaar deel uit van de checks & balances in ons rechtsysteem.
Wat De Vries nu doet is een stuk van de (potentiële) schuld van een verdachte verplaatsen naar de persoon die hem verdedigt. Je hoeft alleen maar te kijken naar de zaken van mensen die worden beschuldigd van (kinder)verkrachting om je te realiseren dat dit gevaarlijk is, zeker als je dit in het openbaar uit.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Balkenende niet gecharmeerd van radiospot.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Bedreigers Peter R. de Vries… bedreigd
Zeldzaam gevalletje droste-effect per email.
Betrokkenen weigeren commentaar over transfersom
Sympathiek slowfoodproject.
