Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Afscheidsbrief van een bankier
Een gastbijdrage van Güven Arslan, jurist in opleiding.
Beste Güven,
Afgelopen jaren heb ik je financieel advies mogen geven over jouw lopende zaken bij onze bank. Ik ben altijd van mening geweest dat jij mijn advies waardeerde, hoe ingewikkeld –met kennis van nu- de oplossing ook werd geformuleerd als antwoord op de meest simpele vragen over jouw bankproducten.
Toen ik bij de ING Bank begon, was ik zesentwintig jaar oud. Ik was net klaar met mijn opleiding bedrijfskunde of de headhunters waren niet weg te slaan uit de collegezalen. Wij, de studenten van faculteit bedrijfskunde en economie werden gezien als de kanjers. Ook de vrouwen waren welkom. Wij konden de ING Bank helpen aan hoge groei, hoog rendement en goede beloning enerzijds en anderzijds hoge dividenden aan de aandeelhouders. Wij, studenten uit de faculteit, konden niet wachten tot wij aan de slag konden als de kanjers van ING.
Eenmaal begonnen bij de ING kwamen nieuwe medewerkers niets tekort. Me included. Een goed betaald werk met doorgroeimogelijkheden, een baan van negen tot vijf en de drang om zoveel mogelijk producten aan de klanten te mogen verkopen. Dit werd natuurlijk gekoppeld aan bonussen over het aantal verkochte producten per diensteenheid. Dit heeft geleid tot targets binnen de afdeling waar ik werkzaam was; iedereen wilde de beste zijn, iedereen wilde elke dag meer verdienen. Er was niets mooiers dan de klant met een brede glimlach welkom te heten, op zijn gemak te stellen en de klant te overtuigen van de noodzaak van het verkochte product. Zulke momenten waren niet in woorden uit te drukken; men was in extase, geen belemmeringen om het hoogste rendement uit onze klanten te behalen.
Adrillen
De eerste maandag van november is een belangrijke dag voor het Oldambt. Dan wordt in Winschoten een groot feest gevierd: Adrillen, de grootste Allerheiligenmarkt van ons land.
Mijn verlangen naar Adrillen begon in de tweede klas van de middelbare school. Op een maandagochtend kwam de conrector de klas binnen om ons te waarschuwen: tijdens de middagpauze moesten we op het schoolplein blijven, we mochten er niet even tussenuit piepen om naar de Adrillen te gaan. Nee, we kregen geen vrij, op het gemeentehuis hadden ze het zo besloten. Adrillen, dat was geen feest voor jongelui.
Ik had nog nooit van Adrillen gehoord, ik woonde nog maar net in Winschoten, maar het kon niet anders of het moest iets bijzonders zijn. Niemand kon mij op het schoolplein uitleggen wat het woord precies betekende. Ik probeerde het woord Allerheiligenmarkt een paar keer achter elkaar uit te spreken, en ook al struikelde mijn tong na drie keer, tot Adrillen verhaspelde ik het woord niet.
Na schooltijd fietste ik terug naar huis. Daar zat mijn moeder in haar beste kleren. Ja hoor, zij was er wel geweest. Op maandag had ze altijd vroege dienst, zodat ze om één uur thuis kon zijn. Adrilntje was mooi, zei ze. Er waren kooplui uit het hele land die de vreemdste dingen verkochten. Ze wees naar de dieffenbachia, de laatste vensterbankmode uit Aalsmeer. En ze had vijftig mandarijnen gekocht, alvast voor Sint Maarten. Bij de zakdoekenman had ze van die voetschuursponsjes gevonden. Je weet wel, van die kleine zwarte bokjes die zo stinken naar zwavel. ’s Avonds aten we brood van de bakker uit Drenthe: Zuidlaarderbol en roggewitte stoet.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Adverteerder kijkt mee via webcam
De futiele vragen van Marianne Thieme
Minister Schippers van Volksgezondheid, Welzijn en Sport heeft het te druk om zich bezig te houden met zwerfhonden in de Oekraïne. Marianne Thieme niet. In tijden van Europese ineenstorting en financiële problemen en bezuinigingen in de zorg, is het belangrijkste waar zij zich mee bezig houdt zwerfhonden in de Oekraïne. Zij heeft namelijk gehoord dat die gedood worden om plaats te maken voor het EK voetbal. Nu wil ze van de minister die zich onder andere bezig houdt met sport maar vooral met zorg, weten of dit inderdaad klopt. En als dat klopt, of de minister dan de discussie aan wil gaan met buitenlandse collega’s “om te voorkomen dat de dodingsacties in de aanloop naar sportwedstrijden niet vaker voor gaan komen.”
Deze vragen stelde zij vorige maand. De minister liet gisteren weten nog geen tijd gehad te hebben zich te verdiepen in het wel en wee van Oekraïense zwerfhonden, Marianne moet nog even op haar antwoorden wachten. Hoe zielig Oekraïense zwerfhonden ook mogen zijn, ik ben blij dat de minister zich in tijden van grote problemen in haar portefeuille (zorg) hier niet mee bezig houdt.
Mariannes optredens in de Kamer zorgen ervoor dat ik regelmatig briesend voor de televisie of computer zit. De futiliteiten die zij aanhaalt terwijl er zoveel dingen belangrijker zijn, halen het bloed onder mijn nagels vandaan. Bij de algemene beschouwingen van afgelopen prinsjesdag is het enige waar zij het over heeft de bio-industrie, wanneer de begroting voor de zorg besproken wordt, begint Marianne over alternatieven voor proefdieren. Bij discussies over de euro is Marianne buitengewoon stil.
Wantrouw/vertrouw onderzoeksresultaten
Elke eerstejaarsstudent krijgt op een gegeven moment, meestal al in de eerste maand, uitgelegd waarom de overdracht van wetenschappelijke informatie zo moeilijk is. De onderzoeker doet het namelijk nooit goed.
1. Stemt zijn onderzoeksconclusie overeen met iets wat we al op onze klompen aanvoelden, dan zeggen we dat hij zich de moeite had kunnen besparen.
2. Ontkent de geleerde iets dat volgens ons wel het geval is, dan vinden we hem een dwarsligger.
3. Als hij iets beweert dat we onwaarschijnlijk achten, dan beschouwen we hem als een fantast.
4. Bevestigt een onderzoeker onze mening dat iets niet zo is, dan vragen we wat hem bewoog het te onderzoeken.
Er zijn dus vier manieren om onderzoeksresultaten weg te redeneren. Ondertussen is het onderzoek natuurlijk wel degelijk nuttig. In het eerste en vierde geval is een subjectief vermoeden bevestigd en onze kennis kwalitatief verbeterd. In het tweede en derde geval zijn veronderstelde zekerheden ter discussie gesteld.
Elke wetenschapper weet dit en kent ook de gevolgtrekking: zijn eigen ongeloof over andermans onderzoek zegt op voorhand niet heel veel. Je moet als wetenschapper natuurlijk een zeker wantrouwen behouden, maar als een andere geleerde zijn onderzoek goed uitvoert, moet je je persoonlijke ongeloof opofferen en aanvaarden dat het anders is dan je vermoedde.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
15 vragen en antwoorden over Iran
[video] In een woord: wow
CDA bedient achterban
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.