Het is een cliché, maar daarom niet minder waar, dat elk onderzoek eindigt met een roep om méér onderzoek. Voor een deel is die roep gewoon terecht. De wetenschap is nooit ‘af’, en dus is het niet meer dan logisch om als onderzoeker na te denken over wat een logisch vervolg zou zijn. Maar soms hebben wetenschappers ook belang bij vervolgonderzoek. Immers, veel geld komt onze hoger onderwijs- en onderzoeksinstellingen binnen door ‘onderzoek in opdracht’. En ja, als je van dat geld afhankelijk bent (voor je voortbestaan als onderzoekseenheid, of als wetenschapper voor je bevordering naar een betere functie of het behouden van je baan), dan is een vervolgopdracht natuurlijk wel erg prettig - niet anders dan bijvoorbeeld in de consultancy. Meer onderzoek: verder met wat er al ligt Dus, het risico nemend dat één of andere cynicus gaat roepen dat ik als onderzoeker natúúrlijk vervolgonderzoek wil, ga ik het hier hebben over mogelijke interessante paden voor méér onderzoek en experimenten naar de bijstand. Want die paden die zijn er, heel veel, zoals ik ook hier al aanstipte. De bijstandsexperimenten van de afgelopen jaren hebben een hoop opgeleverd. Zowel kennis over de bijstand, als over hoe je dit soort experimenten in de toekomst (nog) beter kan houden zodat er nog meer van geleerd kan worden. En op die kennis kan worden voortgebouwd. Eerst de inhoud. Er ligt al een hele stapel data uit de (zes officiële en de niet-officiële) bijstandsexperimenten. Daar kan nog van alles mee gedaan worden. Bijvoorbeeld: uit het Nijmeegse onderzoek kwam onder andere dat juist de meest kwetsbare groepen meer baat hebben bij een minder restrictief bijstandsbeleid. Het soort statistische analyses die daarvoor gedaan zijn, zou zonder al te veel moeite toegepast kunnen worden op de data van de experimenten in andere gemeenten. Dat soort analyses kunnen trouwens ook gedaan worden op andere experimenten die eerder zijn gedaan, bijvoorbeeld gedaan bij het UWV. Is het wellicht in de breedte zo dat ons sociale stelsel het slechts werkt voor de meest kwetsbaren? Niet allen in Nijmegen, maar in heel Nederland? En niet alleen voor de bijstand, maar ook bij de WW, de WIA, en andere sociale regelingen? Dat zijn toch dingen die de moeite van het weten waard zijn, zou ik zeggen. En zo zijn er nog wel meer interessante dingen uit de beschikbare data van de gehouden experimenten te halen. Mits iemand daar tijd voor heeft, of maakt. Of een opdrachtgever zich meldt met een zak geld natuurlijk – vrijwilligers kunnen zich melden in de comments! Meer onderzoek: nieuwe experimenten Maar dat is klein denken. We hadden ook een heleboel geleerd over hoe je dit soort experimenten beter kan doen. Zo zouden experimenten langer moeten duren, om meer nuttige informatie te kunnen verzamelen. Voor een deel gaat het om veranderingen in gedrag die je wil meten, en dat kost nou eenmaal tijd, vaak meer dan de twee jaar die er nu waren. Experimenten zouden ook meer af moeten kunnen wijken van de Participatiewet dan bij de laatste experimenten het geval was. Als je iets ‘nieuws’ wil onderzoeken en vergelijken met het ‘oude’ is het fijn als er een flink verschil tussen die twee zit. Ook, wellicht het belangrijkst, zouden in alle deelnemende gemeenten de experimenten precies hetzelfde moeten zijn, zodat de data samengevoegd kan worden. In de statistiek is het zo dat hoe meer proefpersonen je hebt, hoe makkelijker is om te bepalen of een effect significant is of niet. Dan is het ook de vraag of je meerdere alternatieve behandelingen (treatments) moet onderzoeken, of slechts eentje. Hoe meer treatments, hoe minder deelnemers per treatment immers. Deze keer werd vanuit SZW ook aangedrongen op vooral kijken naar ‘uitstroom uit de uitkering naar werk’, terwijl bijvoorbeeld gezondheid, vertrouwen en participatie minstens zo belangrijk zijn en dezelfde aandacht verdienen. En zou je je de vraag kunnen stellen of je wel moet werken met vragenlijsten, en of een experiment moet worden aangekondigd onder de doelgroep. Alternatief is het gewoon doen, en informatie verzamelen uit alle registraties die de overheid toch al van mensen heeft. Eventueel zou je dan nog informatie die je niet uit registraties kan halen op kunnen halen via een vragenlijst aan het einde van het experiment. Dan heb je geen voormeting, maar ook geen John Henry en Hawthorne effecten. Positief is dat een aantal van bovenstaande al wetswijzigingen voorliggen, mogelijk gemaakt door Carola Schouten in haar ‘Participatiewet in Balans’. Experimenten die in de toekomst worden gehouden mogen langer duren, en de eenzijdige focus op ‘uitstroom naar werk’ is losgelaten. Een hoop andere dingen zijn helaas nog niet geregeld. Het meest teleurstellende aan het voorstel van Schouten is dat er nog steeds niet geëxperimenteerd kan worden met ‘inkomen’. Want ‘inkomenspolitiek is voorbehouden aan het Rijk’, is daar de argumentatie bij. Dat is volgens mij een flauwekulargument, want hoewel de experimenten lokaal worden uitgevoerd, gaat het altijd om het verbeteren van nationale regelgeving (de Participatiewet). Het gaat dus helemaal niet om lokaal inkomstenbeleid. Het lijkt eerder een gelegenheidsargument omdat er geen politiek draagvlak is voor experimenten op het gebied van 'inkomen'. En nu concreet Wat is er nu concreet nodig voor nieuwe experimenten? Op basis van het voorstel Participatiewet in Balans kunnen gemeenten straks al aan de slag met een soortgelijke serie experimenten, alleen dan meer op elkaar afgestemd, en van langere duur. Dat zou al enorm waardevol zijn. Dan kunnen onderzoekers en beleidsmakers met elkaar bedenken wat voor onderzoeksdesign het meest waardevol kan zijn: welke uitkomsten worden geanalyseerd, of gekeken wordt naar alle bijstandsgerechtigden of alleen naar een bepaalde subgroep, en wordt wat voor alternatieve behandeling(en) getest worden. Op basis van de gedane experimenten is genoeg mogelijk, maar ik zou zeggen: kijk in ieder geval naar meer ruimte en vrijheid voor bijstandsgerechtigden, en naar minder dwang en controle. Daarnaast zou ik heel graag zien dat de landelijke politiek nog meer ruimte geeft voor experimenten. Die kans is, gezien de politieke verhoudingen, niet zo groot denk ik. Maar ook aan de rechterkant van het politieke spectrum zouden toch de handen op elkaar moeten kunnen voor een experiment waarbij, bijvoorbeeld, de talloze regelingen en toeslagen die er nu zijn voor mensen met weinig geld vervangen zouden worden voor één inkomen waar iemand van kan leven. Als het niet is vanuit het perspectief van ‘bestaanszekerheid’ waar sommige partijen zich op beroepen, dan wel vanuit een reductie van de bureaucratie. En als je echt wil weten wat werkt, waarom dan niet nog radicaler? Experimenteer een keer met een écht basisinkomen. Als je er van overtuigt bent dat het een waardeloos idee is, dan des te meer reden om een experiment mogelijk te maken. Want als je echt gelooft dat dat de uitkomst dramatisch gaat zijn, wat is er dan beter dan wetenschappelijk bewijs daarvoor? Wat dus echt nodig is: gemeenten die hun nek uit durven te steken om deze experimenten te houden. En een landelijke politiek die daar de ruimte voor geeft. En die als men een beetje fair is het leeuwendeel van de kosten betaalt, want eventuele baten van beter beleid komen met name ten gunste van het Rijk. En bij voorkeur een landelijke politiek die nog een stapje verder durft te gaan dan nu het geval is. Die onderzoekers, dat komt wel goed. Het onderwerp is boeiend en relevant genoeg.
Dat ‘hair metal’ nog niet helemaal dood is, bewijzen de heren van Wings of Steel, een heavy metal-band uit Los Angeles. Het muziekensemble werd in 2019 opgericht door zanger Leo Unnermark en gitarist Parker Halub.
In 2022 brachten ze hun debuut-EP uit en vorig jaar hun eerste langspeelplaat, getiteld ‘Gates of Twilight’.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Vlak voor Kerst 2023 kwamen de Europese Raad en het Europees Parlement tot een akkoord voor een nieuw Europees migratiepact.
“Een overeenkomst die de Europese asielwetgeving voor tientallen jaren zal terugdraaien” (Amnesty International). “Het gevolg? Overvolle vluchtelingenkampen en illegale en gewelddadige push-backs” (Vluchtelingenwerk Nederland). “Het lost problemen niet op zoals het verminderen van de druk op landen van eerste binnenkomst” (IRC – International Rescue Committee).
Maar hoe is het eigenlijk nu, bijvoorbeeld, op Lesbos. Na de brand in kamp Moira, drie jaar geleden, kwam er een nieuwe locatie: kamp Mavrovouni. Net als bij Moira bieden tal van NGO’s en vrijwilligers allerlei hulp, van medische hulp tot taallessen, Van activiteiten voor kinderen tot het uitdelen van winterjassen.
Hieronder een verslag van Nederlandse vrijwilligers die medische bijstand verlenen. Anoniem, want de Griekse autoriteiten doen erg moeilijk tegen organisaties die ook kritische geluiden naar buiten brengen. Naam van de auteur is bij de redactie bekend.
Het kamp is weer overvol, meer dan 5500 vluchtelingen, waarvan 33% kinderen. 60 % Afghanen waaronder veel vrouwen en kinderen, 20 % mensen uit Eritrea , 12 % Arabisch sprekenden vooral uit Palestina en Yemen, overige mensen uit Oost-Afrika en Congo dus Soedan, Ethiopië, Somalië, landen waar veel geweld heerst.
OPINIE - een gastbijdrage van Ginny Mooy, eerder verschenen op haar eigen website.
“Je moet erboven staan. Je moet ERBOVEN STAAN!” Ik zie hem nog zo goed voor me, al is het nu meer dan drie decennia geleden. Zijn halflange, rode haar driftig wapperend, zijn knalrode wangen, hoeveel moeite hij moest doen om zijn stem kalm te houden, zijn hete adem in mijn gezicht. Zijn neusvleugels, wijd opengesperd, spraken boekdelen. Kalm was hij zeker niet. Maar ik kwam niet om hem heen, hij hield me vast, versperde me de weg, trok me terug als ik toch dreigde te ontsnappen. “JE MOET ERBOVEN STAAN!”
Daar stonden we, bij het houten bankje naast de zandbak tegenover mijn huis. Zijn kleine pupillen stonden strak op mij gericht, terwijl ik alleen maar naar dat bankje kon blijven staren. ‘Gin’ stond daar in mijn handschrift. Met een grote, dikke streep erdoorheen. En daaronder stond in koeienletters gekalkt: “GA TERUG NAAR JE EIGEN LAND.” Wáár moest ik boven staan? Ik wilde nergens boven staan. Daar verderop liep hij, mijn buurjongen, ik wilde hem vragen waarom, misschien wilde ik hem wel slaan, weet ik veel, gewoon de confrontatie aangaan. Maar ik mocht niet. Ik moest ‘erboven staan’. Nou was ik 12 en had ik geen idee wat dat betekende, maar ik wist genoeg. Meneer ‘erboven staan’ was 14 en mijn buurjongen 15. De angst was gewoon te ruiken en het was niet de mijne.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
Richie Kotzen (wat een naam…) zat in bands als Poison, Mr. Big en hardrockband The Winery Dogs. Hij speelt volgens eigen zeggen zo’n beetje alles tussen rock, jazz en soul.
Het vorige jaar, hoe lang is dat al weer geleden?, bewees: van mensen moet de mensheid het niet hebben. Daarom wordt 2024 het jaar van de dieren.
Om te beginnen met de habitat van menig beestenspul: het bos.
In november 2023 al aangekondigd door stikstofminister Van der Wal en de directeur van Staatsbosbeheer: ter gelegenheid van het 125-jarig bestaan van Staatbosbeheer wordt 2024 het Jaar van het Bos.
Dat is voor sommige mensen misschien wat veel om te behappen. Geen nood: 2024 wordt ook het jaar met de focus op enkele dieren.
Er zijn mensen die er niets van moeten hebben, maar dan ontgaat ze de waarde van de wesp. EIS Kenniscentrum Insecten heeft daarom 2024 uitgeroepen tot het Jaar van de Wesp. In samenwerking met Naturalis Biodiversity Center, de Wespenstichting, de Nederlandse Entomologische Vereniging en de jeugdbonden JNM en NJN.
De Vogelbescherming heeft 2024 bevorderd tot het Jaar van de Huismus. U denkt misschien: maar het gaat toch goed met de mus? Dat is maar schijn, stelt de Vogelbescherming. Sinds de zeventiger jaren zijn ze in aantal gehalveerd.
De teloorgang van de mus lijkt een halt toegeroepen dankzij natuurinclusief bouwen en creëren van nestgelegenheden in steden, maar voor ene goed herstel van de huismuis is meer nodig.
We passeren straks de 365-dagen grens. Voor wat volgt krijgen we één dag meer. Hopelijk zien we u aan die kant van de grens weer. Voor nu, bij wijze van ansichtkaart met onze groet bij de jaarwisseling:
“Wie wil dat de wereld blijft zoals die is, die wil niet dat ze blijft”, citaat van de schrijver/dichter Erich Fried.
Te zien bij de East Side Gallery, een restant van de Berlijnse Muur, een grens die in 1989 aan diggelen ging. Gemaakt in 1990 door graficus/schilder Monika-Elisa Budzinski. In 2009 gerenoveerd door Shamil Gimayev, van wie ook bij de East Side Gallery ‘Wir sind ein Volk’ is te zien.
De muurschildering net het citaat van Fried was eerder te zien bij Kunst op Zondag ‘De muur’, waar behalve de Berlijnse Muur ook de Amerikaanse en Palestijnse muur voorbij kwamen. De wereld was één grens kwijt, maar kreeg er meerdere voor terug.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Feesten en partijen, je moet er van houden. Of niet. Maar voor degene die het eten klaar moet maken en de gasten moet entertainen brengt het een boel corvee met zich mee.
De Zweedse Tommy Johansson is inmiddels misschien wel meer bekend van zijn metalcovers op Youtube dan zijn werk met Sabaton en Majestica.
Fijne feestdagen allemaal!
Als u de HBO-documentaireserie Sonic Highways uit 2014 nog niet heeft gezien, dan kan ik u aanraden dat alsnog te doen. Bandleider Dave Grohl beschreef de onderneming als “een liefdesbrief aan de geschiedenis van de Amerikaanse muziek”.