Wie anno 2008 aan Sinterklaas denkt, die kan niet langer ontkomen aan de politiek veronderstelde dreigingen die uitgaan van het Suikerfeest. Beide ingebed in mierzoete tradities, maar nu beide ook politiek omstreden geraakt sinds Trots Op Nederland de Sint als nationaal cultureel symbool heeft verheven. Wie kan de intocht in Almere nog aanzien, zonder deze bebaarde en bejaarde man nog te verwelkomen als ambassadeur van het Verdonkverpieterde Nederland?
Is pakjesavond niet feitelijk verworden tot een steunbetuiging aan de partij, die de meest perversieve uiting van collectieve hebberigheid tot symbool van de oud-Nederlandse cultuur heeft verheven? Het feest, dat alle pogingen om de toenemende obesitas bij kinderen én volwassenen gedurende drie seizoenen in te dammen, in één klap weer ongedaan maakt.
Het feest dat bovendien de trend zet voor een decembermaand, waarin de Kerstman het boulimia-stokje overneemt, zodat we ons in het licht van ‘vrede op aarde’ opnieuw kunnen overgeven aan legitieme schranspartijen. Islamieten moeten tenminste nog eerst 30 dagen vasten in deemoed, voordat het suikergoed feestelijk wordt opgedist.
Alle andere Nederlanders lopen nu gewild of ongewild aan achter een semi-nationalistische beweging, die het volk met sprookjes voedt en met een mega-operatie van Sinterklaasmarketing. 5 december is de nationaliteitsdag geworden, de dag waarop iedere Nederlander trots moet zijn op het slagroomblanke Nederland. Pakjesavond als de eigentijdse kristalsuikernacht.