In twee opeenvolgende zaken, baby Donna en baby Jayden waarbij een Belgisch kind door Nederlandse pleegouders werd gekocht van respectievelijk een draagmoeder en de biologische ouders heeft een Nederlandse rechter uitspraak gedaan. In het ene geval, Donna, werd besloten dat het kind bij de Nederlandse adoptieouders mag blijven en werd een omgangsregeling met de biologische vader vastgesteld. In het andere geval is de baby onder voogdij van bureau jeugdzorg geplaatst.
Beide gevallen lijken vanaf de buitenkant bezien nogal wat overeenkomsten te kennen. De oorspronkelijke biologische ouders (of althans in het geval van Donna de biologische moeder) lijken geen bijzonder stabiele, sociaal hoogstaande of liefdevolle mensen te zijn. In beide gevallen lijken de adoptieouders (of wellicht beter koopouders) geen hoog moreel besef te bezitten en te weten dat er wetten worden overtreden, daarbij het risico van mogelijke emotionele beschadiging van het kind voor lief nemend. In het geval Donna speelt dan nog mee dat de oorspronkelijke biologische vader graag het kind, zoals oorspronkelijk afgesproken, zou hebben opgevoed. De koopouders waren van dit feit op de hoogte, wat hun gedrag nog kwalijker maakt.
Wanneer ik de reacties op diverse media, waaronder Sargasso, op de vonnissen die inmiddels geveld zijn lees, dan zie ik dat veel mensen de mening zijn toegedaan dat alleen met het belang van het individuele kind rekening moet worden gehouden. In het geval Jayden zou dat volgens deze personen betekenen dat het kind beter bij de koopouders dan bij bureau jeugdzorg zou blijven ondergebracht. In het geval van Donna dat zij bij de koopouders blijft, wat overigens ook het geval is.