Wie kiest de lijsttrekker?

Vandaag verscheen een stukje van de Jonge Socialisten over de stemprocedure binnen de PvdA voor het bepalen van de lijsttrekker voor het Europees Parlement. Ze zijn daar niet zo gelukkig mee. In het verhaal geven ze aan dat ze liever voor een eenvoudig systeem van kiezen bij meerderheid gaan. Hierbij halen ze hun eigen interne raadpleging naar voren waar dhr Berman in hun ogen de "massale" steun geniet van de Jonge Socialisten. Maar slechts 160 van die JS-ers hebben een stem uitgebracht en 91 daarvan waren voor Berman. Zo massaal is dat dus niet. Maar de aangezwengelde interne discussie van de PvdA gaat voorbij aan een andere ontwikkeling. Namelijk de trend dat iedereen binnen een partij tegenwoordig een directe stem moet krijgen in het bepalen van de lijsttrekker. Het bijzondere is dat dit gebeurt binnen twee partijen die juist worstelen met hun idealen, de VVD en de PvdA. Kennelijk is het een reflex om bij afnemende populaire steun juist populaire maatregelen nemen om weer leven in de brouwerij te krijgen. Maar is dit ook goed? Natuurlijk is het democratisch als iedereen kan meebeslissen wie de lijst trekt. En natuurlijk levert dat vaak ook meer publiciteit op (zie Verdonk versus Rutte). Maar het levert ook veel meer ruis op. En bovendien komt er nog meer aandacht voor het zogenaamde "mannetjesmaken" i.p.v. de inhoud.

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Quote du Jour | Ob-La-Di Ob-La-Da

“We sort of stumbled into things. For instance, Vietnam. Just when we were getting to be well known, someone said to me: ‘Bertrand Russell is living not far from here in Chelsea, why don’t you go and see him?’ and so I just took a taxi down there and knocked on the door.”
Niemand anders dan Paul McCartney is hier aan het woord en wel over de beginjaren van het Beatles-tijdperk én ook om op 66-jarige leeftijd nog even iets recht te zetten in de vele biografieën: Niet John Lennon bracht het politiek engagement de band binnen maar Sir Paul hoogstpersoonlijk. Filosoof Bertrand Russell was in de mid-60’s boegbeeld van het pacifisme en hij bracht Paul op de hoogte van de wreedheden in de Vietnam-oorlog, toen die nog niet de kranten haalden. “I remember going back to the studio either that evening or the next day and telling the guys, particularly John, about this meeting and saying what a bad war this was.”
Lennon was dan wel degene die de protestsongs als Revolution en Give peace a chance op zijn naam heeft geschreven, maar de band als geheel was anti-Vietnam. Vietnamdemonstaties meden John en Paul echter, omdat dit hun optredens in de VS (geen visum) zouden dwarsbomen. Volgens kenners trekt Paul nu wel een erg grote broek aan door te suggereren dat hij Lennon en de Beatles op het spoor van het vredesactivisme heeft gezet. Aan Paul’s songteksten van destijds (zoals de kraker Ob-La-Di Ob-La-Da) was dat in ieder geval niet af te lezen.

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Zweedse band

De gezondheidszorg staat bol van de verzachtende uitdrukkingen. Zo spreekt men over ‘vomeren’ in plaats van over braken en over ‘euthanasie’ in plaats van ‘opzettelijk levensbeëindigend handelen op uitdrukkelijk verzoek van de patiënt zelf door een arts’. Hetzelfde geldt voor het omstreden gebruik van de zogenoemde ‘Zweedse band’. Maar waar hebben we het eigenlijk over?

De afweging om de Zweedse band te tonen, is geen eenvoudige. Omwille van identificatie is gekozen om dit wel te doen. Let op: de afbeelding kan als schokkend worden ervaren, u kunt daarom zelf kiezen om wel of niet te kijken.

– Ja, ik ben me bewust van de risico’s en wil de Zweedse band zien.
– Nee, ik wil geen Zweedse band zien

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Hebben we een oorlog nodig?

Geld uit de tijd van de Amerikaanse Burgeroorlog (Foto: Flickr/spongg)

Terwijl iedereen zijn uiterste best doet zich een voorstelling te maken bij de enorme bedragen die overal in het financiële systeem worden gestoken, betoogt de kersverse Nobelprijswinaar Paul Krugman al enige weken op zijn eigen blog dat het niet ver genoeg gaat. Volgens Krugman leert de Grote Depressie ons vooral dat je niet te voorzichtig moet zijn bij het aanzwengelen van de economie. Als je ook maar iets te weinig uitgeeft gebeurt er eigenlijk niets en is het dus weggegooid geld, is zijn redenatie. Dan kan je beter te veel uitgeven. Je gooit dan misschien ook wel geld weg, maar de economie draait tenminste weer. Bovendien kan de Fed in het laatste geval de inflatie die dan optreedt opvangen door de rente te verhogen. Zijn advies: neem het bedrag dat je denkt nodig te hebben en gooi er 50% bovenop. De situatie is zo onzeker dat dat de enige manier is om zeker te weten dat je aan de goede kant van de medaille zit.

Ter rechterzijde klinkt uiteraard behoorlijk wat kritiek op Krugman. Het debat spitst zich vooral toe op de vraag of de New Deal wel of niet geholpen heeft. Nee, zeggen de critici, de economie bleef immers kwakkelen totdat de Tweede Wereldoorlog kwam. Ja, beweert Krugman daarentegen, het hielp wel degelijk, hoewel Roosevelt te angstig was. Hij had harder moeten inzetten. Dat het op een gegeven moment toch weer slechter ging, kwam doordat Roosevelt na een aantal jaar besloot dat hij zijn begroting weer een beetje in balans moest brengen en zijn extra bestedingen terugschroefde. De fragiele Amerikaanse economie ging toen weer finaal onderuit. Uiteindelijk heeft de Tweede Wereldoorlog het land erbovenop geholpen. Hoewel Krugman van mening verschilt met z’n critici over de New Deal maakt dat verder natuurlijk niet zoveel uit. Immers, beiden zijn het eens over het belang van de Tweede Wereldoorlog en wat was dat anders dan een gigantische bestedingsimpuls door de overheid?

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Foto des Tages | Bushoes


Misschien wel het beste persmoment van zijn hele presidentiële carrière? Bush krijgt twee schoenen naar zijn hoofd gegooid door een Iraakse journalist. Iets wat hij in principe ook wel verdient, figuurlijk gezien dan, maar de president is duidelijk in zijn element zodra zaken zich op het “niveautje schoolplein” afspelen. “He ducks, smirks and pops back up, ducks again, but stands his ground”. Bewegende beelden en meer na:


Alweer Iraakse schoenen… andere president…

Vorige Volgende