Jezus had genoeg aan brood en wijn. Maar voor Confucius kan er toch nooit genoeg wijn zijn? Twee economen van het IMF onderzochten de correlatie tussen de prijs van aardolie en wijn en kwamen tot de conclusie dat als de olieprijs stijgt de prijs van wijn snelt volgt. De laatste tien jaar kan de stijging van de olieconsumptie bijna volledig op het conto van de opkomende economieën worden geschreven. Meer inkomen zorgt niet alleen voor meer vraag naar auto's, benzine, koelkasten en wasmachines, maar ook naar meer zin in wijn. Zodra energie intensieve economieën groeien stijgt direct de vraag naar olie en even later rijden 'de nieuwe welgestelden' in hun auto naar de slijter. China nam vorig jaar de koppositie van Groot-Brittannië over als grootste importeur van Bordeaux wijnen. Voor de Chinezen is het glas nog lang niet leeg en ook al doen ze gruwelijke dingen met hun wijn (ze mixen het met cola!) een feit is dat China in toenemende mate beslag zal leggen op de mondiale wijnoogst. Voor Europa en Amerika resten slechts [kuch] de druiven der gramschap?
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Vandaag is dat Vandyke met een cijfermatige analyse van de beweringen van PVV-Kamerlid Sietse Fritsma.
Het is weer zover, in de Volkskrant van vorige week maandag krijgt Tweede Kamerlid Sietse Fritsma weer alle ruimte om zijn ideeën over de ‘massa-immigratie’ de vrije loop te laten. Veel argumenten missen echter (voldoende) onderbouwing. Onder de kop Tijd voor noodrem gezinsmigratie! schrijft Fritsma:
Tot op de dag van vandaag loopt de instroom van gezinsmigranten in de tienduizenden per jaar. En terwijl de instroom van bijvoorbeeld Marokkanen afneemt, neemt de instroom van Somaliërs weer toe, waardoor er steeds weer nieuwe (vaak kansarme) 1e generatie migranten naar Nederland komen en alle integratieproblemen blijven bestaan.
De feiten
In 2009 is aan 21 duizend vreemdelingen een verblijfsvergunning verleend in het kader van gezinshereniging en -vorming. Dat is 15% van de totale immigratie in 2009 (1). Als je het stukje van Fritsma leest, dan krijg je de indruk dat die tienduizenden Marokkanen en Somaliërs zijn. Geheel onjuist. In werkelijkheid waren er 1700 Somalische en 1600 Marokkaanse immigranten (2). Die 21 duizend zijn alle immigranten van buiten de EU, dus ook Russen, Argentijnen, Amerikanen, Australiërs, Chinezen enz. Het aantal laagopgeleiden onder hen is slechts een minderheid. Van hen die in het buitenland een inburgeringscursus moesten doen was maar een kwart laagopgeleid (3).
Deze gastbijdrage is met toestemming van de auteur, Annie Machon, overgenomen van The Guardian
The cascade of revelations about secret policemen, starting with PC Mark Kennedy/environmental activist “Mark Stone”, has highlighted the identity crisis afflicting the British security establishment. Private undercover police units are having their James Bond moment – cider shaken, not stirred – while MI5 has become ever more plod-like, yet without the accompanying oversight. How has this happened to our democracy without any public debate?
From the late 19th century the Metropolitan Police Special Branch investigated terrorism while MI5, established in 1909, was a counter-intelligence unit focusing on espionage and political “subversion”. The switch began in 1992 when Dame Stella Rimington, then head of MI5, effected a Whitehall coup and stole primacy for investigating Irish terrorism from the Met. As a result MI5 magically discovered that subversion was not such a threat after all – this revelation only three years after the Berlin Wall came down – and transferred all its staff over to the new, sexy counter-terrorism sections. Since then, MI5 has been eagerly building its counter-terrorism empire, despite this being more obviously evidential police work.
Special Branch was relegated to a supporting role, dabbling in organised crime and animal rights activists, but not terribly excited about either. Its prestige had been seriously tarnished. It also had a group of experienced undercover cops – known then as the Special Duties Section – with time on their hands.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
Door haar dat krabben fysiek te beletten, had haar dood voorkomen kunnen worden, maar dat durfden haar verzorgers niet meer. Uit angst voor publiciteit. Jolanda’s ‘redding’ werd haar dood.
In zijn commentaar over de zaak Brandon geeft Jan Kuitenbrouwer een beetje reflectie uit het verleden. En daarmee legt hij de vinger op een van de twee zere plekken in deze zaak. Publieke en politieke verontwaardiging en de maatregelen die daar op volgen, kunnen ongewenste effecten hebben. Maar dan is de mediakaravaan al lang weer verder.
De andere zere plek is dat door de aandacht op incidenten in de politiek en media de aandacht voor de structurele problemen vaak niet aan bod komt. En op lange termijn krijg je dan vanzelf meer incidenten.
Twitter ontoegankelijk gemaakt
Het probleem met 3D-film is niet technisch, maar fundamenteel
Hoofdpijn en trage montage gegarandeerd
GeenStijl spant rechtszaak aan
Omgekeerde wereld!
