Kinderen aan een digitaal touwtje

GeenCommentaar heeft altijd ruimte voor gastloggers. Dit stuk is van Dimitri Tokmetzis, een journalist die op zijn weblog over privacy, controle en toezicht in Nederland en daarbuiten schrijft.

Ach, wat een mooi en onschuldig oer-Hollands tafereel is dit toch. Roept het nostalgie op, of niet? Maar het is nep. Kitsch. Leuk voor reclames, liedjes en rechts-populistische politici die een traantje weg kunnen pinken bij het zien van zoveel Hollands glorie. Maar het is geen tafereel waar we ons eigen kroost in laten schitteren. Want wie laat tegenwoordig nog zijn kind zover alleen schaatsen? En dat zonder gps of telefoon. Dat moet wel een slechte ouder zijn. En die boer? Dat is vast een vieze vent met onsmakelijke bedoelingen. Daar mag het jongetje helemaal niet mee praten.

Dit klinkt misschien wat knorrig, maar zeg eens eerlijk: hoe vrij zijn uw kinderen? En hoe vrij was u vroeger zelf?

Ik moest aan deze vraag denken toen ik kort achter elkaar een paar berichten las over de leefwereld van Engelse kinderen. Onlangs verscheen daar een rapport over de actieradius waarin kinderen mogen spelen, dus de afstand die ze van huis mogen afleggen. Die is sinds de jaren zeventig met 90 procent (NEGENTIG PROCENT!!) gekrompen.

Daarnaast lijkt de hysterie rondom kinderen en veiligheid daar ieder jaar naar een nieuw hoogtepunt te gieren. Een politie-agente mocht niet meer op de peuter van haar collega passen omdat ze niet geregistreerd stond als oppas. Kinderboekenschrijfster J.K. Rowling moet zich in een database van niet-pedofielen laten opnemen als ze haar werk op scholen wil voorlezen. In sommige steden mogen ouders de speelplaats niet meer op uit vrees dat een van hen een pedofiel kan zijn. Een vader die zijn kinderen op een glijbaan fotografeerde, kreeg het aan de stok met een aantal andere ouders die in hem een ?perverseling? zagen.

Veel Britten klagen erover dat ze zo langzaam aan in een Nanny State komen te leven, waar de goedmoedige overheid over hun welzijn waakt. Desnoods met harde hand. Klinkt dat bekend in de oren?

Maar laten we ook eerlijk zijn, we kunnen niet alleen de overheid de schuld geven. Ouders werken er net zo goed aan mee.

Ik ben van 1975 en speelde dus alleen op straat zo halverwege de jaren tachtig. Dat was in Utrecht niet de meest veilige tijd. Dit kaartje hieronder laat zien wat op 11-jarige leeftijd mijn speelgebied was, toch al gauw een kwart van Utrecht. Ik denk niet dat mijn moeder altijd wist waar ik uithing en misschien was dat maar beter ook.

Leefgebied Dimitri (Dimitri Tokmetzis)

Ik denk niet dat er nog veel kinderen zijn die hier nog mee wegkomen. Het wordt ze verboden. Of ze krijgen een telefoon mee. Of het gaat nog verder.

Het wordt blijkbaar steeds normaler om kinderen met een RFID-tag uit te rusten. In de VS wordt daar al mee geëxperimenteerd op een school. Bedrijven zien een lucratieve markt en spelen nog even extra op de onrustgevoelens van ouders in. En ik hoorde laatst van een dorp in Japan dat al zijn kinderen heeft getagged, zodat paps en mams precies weten waar zoon- of dochterlief uithangt. De kinderen waren er niet echt blij mee.

Het gekke lijkt wel dat de controle van de kinderen alleen maar de angst van de ouders vergroot. Hoe meer we weten, hoe meer zorgen we ons lijken te maken en hoe minder de kinderen mogen. Of zie ik dat verkeerd?

  1. 4

    Eind jaren ’80 begin jaren ’90 ging ik gewoon met mijn fietsje 15 kilometer van huis naar de middelbare school. Gebeurt in die streek nu nog. Het enige verschil is dat ze nu een mobieltje bij zich hebben.

    Ik zie trouwens geregeld ’s avonds laat (naar schatting) 11 tot 16-jarigen voor de supermarkt het veiligheidsgevoel van winkelende ouderen negatief staan te beïnvloeden. Hun ouders hebben er blijkbaar weinig moeite mee dat de kids daar (waarschijnlijk ver van huis) zijn.