1. 1

    Blijkbaar is de foto dan ineens wel “gewoon”. Er schrijven verdomme kinderen boodschappen op granaten. Dan kan het me niet schelen of dat Israelische kinderen zijn of Arabische kinderen, het blijft hoe dan ook ziek dat het überhaupt gebeurt.

  2. 2

    De hele vergoeilijking op die site vind ik stuitend. “De kinderen hadden net vijf dagen in een schuilkelder gezeten”, “niemand heeft anti-libanese opmerkingen gemaakt”, “de kinderen hebben alleen maar vlaggetjes op de munitie gezet” en last but not least: “De mensen in Israël hebben nog nooit menselijk leed gezien veroorzaakt door bommen omdat de Israëlische tv het niet uitzend”.

  3. 3

    Ik zag dit verhaal trouwens ook in het Parool… Met dezelfde gegevens. Heeft het parool gekeken op het blog en geen bron vermeld?

    Of is er ergens nog een andere journalist geweest die hetzelfde heeft gedaan?

  4. 4

    @Spuyt12

    Traditionele media kunnen heel arrogant zijn en geven alleen een bron op als ze er echt niet mee weg kunnen komen het niet op te geven.

  5. 6

    Een journaliste wordt gebruikt als bron en die verklaart dat andere journalisten (want dat zijn “de media” die hier de schuld krijgen) het verhaal hebben opgeblazen. Dubieus genoeg, als journalisten elkaar gaan citeren is er geen nieuws.

    Haar verhaal speelt zich meer af in haar hoofd dan voor haar ogen. Want zij kan onmogelijk hebben gezien dat de hoeveelheid fotografen indruk maakten, of wat de gedachten van de dorpelingen en de kinderen waren.

    Het verhaal is meer het door elkaar gehusselde persoonlijke wereldbeeld van de journaliste en de blogger dan een ooggetuigeverslag uit het dorp.

Het verhaal achter de foto

Sommige mensen willen ooit nog eens naar Mekka, anderen willen trouwen in Las Vegas en voor sommigen is het maken van een cruise rond de wereld een hoogtepunt. Naaktlopen op het dak van de wereld schijnt ook zo’n hoogtepunt te zijn.

Het verhaal
So, back when I was in Tibet in October, I was at Everest base camp. I met these bikers who were doing a cross world adventure and as i was leaving to take back to where we were sleeping this chick said, “I think I gotta go get naked here, after all this IS Everest”. “Cool I thought have fun” and off she went.

Her buddy sent me a link to the website he has on the adventure and I laughed when i saw this.

Good for her. [dank aan:FP]

De foto

  1. 8

    Wat ik zelf altijd doe, als het even kan, is een drol draaien.

    Mijn eerste echte hoge poepervaring was op de Col de la Madeleine in de Alpen (bijna 2.000 meter). Beetje bij beetje kwam ik op een hoger niveau. Het record van de Col de la Bonette stond een hele tijd, maar ik lachte daar om toen ik met de lift naar het uitkijkpunt bij de Mont Blanc ging (vanuit Chamonix).

    Helemaal bovenin genoot ik zelfs van de luxe van een echte weecee. Je moest een pedaal intrappen met je voet (water was er niet), dan vloog het luikje open. Hoeveel tijd zou er niet verstrijken voordat die drol weer helemaal beneden is, op zeeniveau, mijmerde ik stilletjes voor me uit. Want dat is natuurlijk de kick, de gedachte dat je het voedsel van Moeder Aarde helemaal naar boven brengt, in je maag, naar de hemel (het element Lucht dus) en dat dat dan helemaal weer terug vloeit, naar beneden. Dat de cirkel dan weer rond is. Het is moeilijk onder woorden te brengen, maar het is een soort spirituele ervaring.

    Affijn, nu ben ik dus in de Andes geweest. Daar heb ik mijn hobby echt op een hoger plan getild. Een paar jaar geleden, in de omgeving van La Paz, vond ik 4.500 meter al een hele prestatie, maar in januari stond ik op de Chorolque, die que hoogte het basiskamp van de Mount Everest naar de kroon steekt. Die drol is nu nog onderweg naar beneden, stel je dat eens voor!!!!

    Wat je natuurlijk wel krijgt, is een zekere terugslag, want hoe moet ik hier nog overheen?

    Ik zal dus naar Nepal moeten. Van de gedachte alleen krijg ik al aandrang. Excuseer me even (zo terug)

  2. 10

    Het idee dat dat blote meisje met een wc-rol in d’r hand wegloopt vind ik toch een stuk minder mooi.

    Maar ik kan niet ontkennen dat poepen op grote hoogten mij onberoerd laat. Eerst had ik een slap recordje staan op de Sierra Nevada in Spanje. Bij de beklimming van deze berg werkten plots optrekkende koude mistflarden in op mijn darmen, de rest wilt u niet weten. Maar mijn echte records zijn ook in de Andes gevestigd.

    Dat idee van die natuurlijke kringloop spreekt mij overigens wel erg aan.

  3. 12

    U heeft toch een kans laten liggen Nimo. In het vliegtuig had u natuurlijk alle records kunnen breken…
    Geeft een hele nieuwe betekenis aan die seven-miles-high club (of hoe ze getderrie ook mogen heten).
    En voor u tegenwerpt, de stront in kwestie is in een vliegtuig wel sneller beneden uiteraard.

  4. 14

    Maar bent u niet bang dat uw drol de komende 200 jaar aan de bergwand vastgevroren zit? (Dat meisje heeft trouwens een mooie muts, vind ik.)