Als je de koppen in bepaalde media mocht geloven, gaat het plots heel goed met het aantal leden van de politieke partijen. De kop "Ledental politieke partijen naar recordhoogte" spreekt al voor zich. En met de ondertitel "Het ledental van de Nederlandse politieke partijen is vorig jaar naar het hoogste niveau sinds het midden van de jaren negentig gestegen." denk je helemaal dat het goed zit. Toch? Niet helemaal. Alleen als je in absolute getallen denkt, is het aantal leden nu ongeveer gelijk aan 1996. Maar het absolute aantal zegt weinig als je het niet in verhouding tot de totale bevolking bekijkt. En die groeit natuurlijk gestaag door. Dit is wat je krijgt als je de getallen van de aantallen leden van politieke partijen deelt door de getallen voor de volwassen (18+) bevolking van Nederland:
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Kleiburg, een flat in de Bijlmer, is voor één euro te koop, dat bericht roept veel herinneringen bij mij wakker. Ik ben in 1969 getrouwd en in de Bijlmermeer gaan wonen. In 1971 werd ik professioneel betrokken bij de maatschappelijke ontwikkeling aldaar. Met de bewoners-organisatie (OBO) schreef ik een kritiek op de stedenbouwkundige uitgangspunten van de Bijlmermeer. Wij vonden de specifieke Bijlmeraspecten helemaal niks: het meerlagen concept, waardoor wegen werden opgetild en de verkeersoorten gescheiden, de hoogbouw in het parklandschap, waardoor Mokum grote hoeveelheden ongewenste woningen in een niet-stedelijke omgeving aanbood.
Hebben wij met die kritiek de Bijlmermeer indertijd ondermijnd of afgebroken? Ik denk het niet. Toen in 1983 plannen geopperd werden voor een massale sloop, heb ik in het vakblad “Bouw” nog een pleidooi tegen sloop geschreven. De tekorten van de Bijlmer waren toen onmiskenbaar duidelijk geworden , maar het kernprobleem zat m.i. niet alleen in het beton.
Twee impulsen prikkelen mijn herinneringen. De eerste is een reportage over het bureau Warmoesstraat. De gepensioneerde dienders koppelden de komst van de harddrugs naar Amsterdam aan de vrede in Vietnam, waardoor daar de markt voor drugs verdween en een vervangende markt werd gevonden in Amsterdam. In die tijd was op de hoek van de Vijzelstraat en de Keizersgracht een welzijnscentrum voor Surinamers gevestigd. Daar waren grote tekorten ontstaan en de autoriteiten van het toenmalige ministerie van CRM vonden dat het centrum niet langer open kon blijven. Ik was tegen sluiting: als dat centrum dicht was, zou de pas gereed gekomen metro voor een goede verbinding (“in 6 minuten van CS naar Ganzenhoef”) zorgen tussen binnenstad en Bijlmermeer. De stedelijke drugsproblemen zouden zich naar de Bijlmermeer verplaatsen. (Achteraf denk ik dat dat door familiebetrekkingen toch ook wel gebeurd zou zijn.)
Sociale Vraagstukken in gesprek met Pascal Beckers, die onlangs het proefschrift ‘Local space and economic success; The role of spatial segregation of migrants in the Netherlands’ afrondde.
Een concentratie van niet-westerse migranten in een wijk heeft vooral een positief effect op hun economisch succes. Dat is een andere conclusie dan veel Amerikaanse onderzoeken laten zien, die vooral negatieve effecten zien. ‘Er is onmiskenbaar vooruitgang’, zegt Pascal Beckers aan de hand van zijn promotie-onderzoek.
Beïnvloedt de lokale woonomgeving en de omgeving van bedrijven het succes van immigranten? ‘Ja’, zegt Pascal Beckers die op 19 januari aan de Universiteit van Maastricht op die vraag promoveerde. Hij verrichtte daarvoor breed opgezette kwantitatieve studies over concentratie van niet-westerse migranten in Nederland en over vijf voor- en naoorlogse wijken van Amsterdam, Den Haag, Rotterdam en Utrecht.
Beckers: ‘Voor mijn onderzoek kon ik beschikken over een databestand van niet-westerse ondernemers van het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS). Ik heb die cijfers gecombineerd met eigen veldonderzoek waarvoor vijf groepen zijn geselecteerd: Turken en Marokkanen (de arbeidsmigranten), Surinamers en Antillianen (de koloniale migranten) en Chinezen. De laatsten zijn in veel opzichten een aparte groep. De vijf groepen samen vormen ruim de helft van alle niet-westerse ondernemers in Nederland.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Dijo que lo hizo por intuición y porque le llamaba la atención que un policía “miraba para arriba” (Clarin)
Taxichauffeur Miguel (39) in Buenos Aires zag een politieagent naar boven kijken en intuïtief stapte hij uit zijn auto om te zien wat er aan de hand was. Enkele seconden later klapte een 23-jarige vrouw op het dak van zijn taxi. De vrouw overleefde op wonderbaarlijke wijze een val van de 23-ste verdieping. Ze was gesprongen van het Hotel Panamericano tegenover de beroemde Obelisk, symbool van de stad. God keek van boven toe en greep in, dat mag duidelijk zijn. Als Miguel niet was uitgestapt was hij op zeker dood geweest. Nu leven beiden nog, dankzij la mano de dios die weer eens kordaat ingreep. In het diep gelovige Argentinië heeft men geen KRO emo-tv met Yvon Jaspers nodig ala Wonderen Bestaan. Nee in Argentinië liggen de wonderen gewoon op straat.
Deze gastbijdrage is van Nadia Eversteijn. Zij verrichte promotie-onderzoek bij Babylon/Departement Cultuurwetenschappen aan de Universiteit van Tilburg. Het stuk is ook te lezen op Sociale Vraagstukken.
Turks-Nederlandse jongeren die het sterkst gericht zijn op de Turkse cultuur richten zich óók het sterkst op de Nederlandse cultuur. Dat valt te merken aan het gemengde taalgebruik; de grens tussen beide talen lijkt soms verdwenen. Deze bevindingen werpen een verrassend licht op de discussie over integratie.
Nederland telt nu 384.000 inwoners van Turkse herkomst, dit maakt hen tot de grootste groep inwoners van niet-westerse herkomst. In 2009 behoorde bijna 43 procent van deze groep tot de tweede generatie. Vergeleken met andere immigrantengroepen, wordt de Turkse gemeenschap gekenmerkt door (en soms ook bekritiseerd om) een sterke interne cohesie en oriëntatie op de taal en cultuur van het land van herkomst. Intergenerationele taalverschuiving treedt op, maar verloopt langzaam. Turks-Nederlandse huishoudens waarin uitsluitend Nederlands wordt gesproken, komen vrijwel niet voor. Ook wordt op velerlei manieren direct contact onderhouden met het moederland Turkije: via satellietschotels, internet, telefoongesprekken, door vakanties en de sterk beperkte aanwas van nieuwe immigranten in het kader van gezinsvorming.
De houding van de Turkse gemeenschap lijkt haaks te staan op het huidige overheidsbeleid, waarin alle aandacht is komen te liggen op de Nederlandse cultuur en het (zo jong mogelijk) verwerven van het Nederlands. Achterliggende gedachte lijkt te zijn dat door een eenzijdige concentratie op de Nederlandse taal, taalachterstand en algemene onderwijsachterstand bestreden kunnen worden, en de integratie van minderheidsgroepen bevorderd.
In de Verenigde Staten mochten negers vroeger niet voorin de bus zitten. Als het aan PVV-er Hero Brinkman ligt mogen vrouwen met hoofddoekjes straks helemaal de bus niet meer in. Althans de regiobussen in Noord-Holland. Want als de PVV in deze provincie na de Statenverkiezingen voldoende macht heeft verzameld gaat hij flink wat repressieve maatregelen treffen tegen de ‘uitwassen van de islam’. Brinkman licht een van die uitwassen toe: “als een moslimvrouw iets van de overheid wil en ze dan met een hoofddoek op naar het stadhuis komt is dat ontoelaatbaar”. Maar ze zijn daar bij de PVV ook de kwaaiste, want zo zegt Brinkman: “als omgekeerdde overheid iets van een moslimvrouw wil dan mag ze wel met een hoofddoek op naar het stadhuis komen”, das logisch..? Wellicht dat het idee van die regiobussen dan ook kan worden afgezwakt? Maak een Noord-Hollandse regel dat gehoofddoekte vrouwen alleen achterin de regiobus mogen zitten? Net als in die goeie ouwe tijd in gidsland Amerika! Mogen ze wel mee, maar toch op hun eigen plek (harde stoeltjes). Discriminatie en repressie, we komen er samen wel uit!
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
De Nederlandse overheid moet wilde dieren in het circus verbieden. Het is een wreed Middeleeuws gebruik dat niet past in een modern land met animal cops.
Vanochtend was het weer raak bij circus Belly Wien: een tijger met haar drie welpen ontsnapte. Met stalen pijpen kreeg het personeel de dieren na een half uur weer terug in de kooi. Brood & Spelen blog Geenstijl was er als de kippen bij om opnames te maken van de ontsnappingspoging in Alphen a/d Rijn. Het was niet voor het eerst dat er dieren ontsnapten bij circus Belly Wien: lama’s, kamelen en een giraffe gingen de tijgers voor. Maar ook als de dieren niet ontsnappen is het houden van wilde dieren in het circus als attractie een wrede aangelegenheid. Olifanten worden met puntige stokken in de geslachtdelen geprikt om ze ‘gehoorzaamheid’ bij te brengen. Leeuwen en tijgers vertonen symptomen van stress in hun kleine kooien. Het gezeul met de dieren van dorpsweide naar stadsplein is ontoelaatbaar en de kunstjes die ze moeten opvoeren zijn onnatuurlijk, per onmiddelijk stoppen dus met deze archaïsche praktijken!
“De brug naar de PVV is gevaarlijk, maar noodzakelijk”, zo hield CDA-lid Piet Hein Donner het CDA congres in Arnhem voor. Maar wat is er precies “gevaarlijk”? Zembla gaf op 23-01-11 een antwoord met een reportage over medische redenen voor een verblijfsvergunning; het gevaar is het morele niveau van de samenleving, het gevaar is dat de woede over de criminele Marokkaanse schoffies ons morele oordeelsvermogen gaat overheersen.
Hoe erg is dat? Zembla toonde een reeks van voorbeelden van zieke mensen, die volgens de IND behandeld konden worden in het land van herkomst.
Een voorbeeld: een illegale Ghanese met twee kinderen. Zij krijgt een nierprobleem, moet aan de dialyse en krijgt uiteindelijk een donornier van een ingevlogen familielid. Na de operatie moet zij medicijnen hebben tegen afstoting, maar de donornier doet zijn werk en zij maakt het goed. ‘Maar mevrouw was illegaal, dus verdere behandeling doet u maar in Ghana’, zegt de IND. De dienst beschikt voor de expertise op medisch gebied, over een groep basisartsen, die advies geven. De wakkere jurist van de nierpatiënte gelooft het niet zo en besluit maar eens wat te bellen naar Ghana. De medicatie tegen afstoting is nauwelijks bekend, dus de nier zal zij verliezen na terugkeer. En dan? Dan moet er weer gespoeld worden en dat kost 300 dollar per keer. De rijkste Ghanees zou er van schrikken. Maar zo blijkt de wakkere jurist: de medische adviseurs mogen niet naar de draagkracht van de patiënt kijken, of naar de praktische realiseerbaarheid van de behandeling. Hoe ze dan van de IND of de Minister wel moeten kijken is een raadsel. De instructies zijn onbekend, de adviezen hermetisch en de adviseurs zijn niet direct bereikbaar.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Een bijdrage van Maarten Wolbers en Jochem Tolsma. Ze zijn als socioloog verbonden aan de Radboud Universiteit Nijmegen. Het stuk sluit mooi aan bij het voorlaatste stuk van Rik Peeters en Martijn van der Steen dat we van Sociale Vraagstukken hebben overgenomen.
Door de grotere toegankelijkheid van het onderwijs zijn de sociale mobiliteit en de gelijkheid in Nederland toegenomen. De keerzijde van dit proces is dat diploma’s op de arbeidsmarkt lager gewaardeerd worden. Steeds meer jonge mannen hebben nu een lager opleidingsniveau dan hun ouders.
In 2009 is de sociale mobiliteit toegenomen sinds 2003, net als in de jaren daarvoor. De ongelijkheid is op tal van terreinen verder gedaald en kinderen zijn minder afhankelijk geworden van hun ouders in wat ze willen bereiken. Een grote uitzondering op dat hele proces van sociale mobiliteit is de woningmarkt. Daar zie je vooral bij de hoger opgeleiden een sterke overdracht van eigendom en bezit. Ook op het gebied van de gezondheid is sprake van overdracht, maar dan betreft het alle sociale milieus en gaat het over kilo’s. Ofwel: zowel ouders als kinderen worden steeds zwaarder. Met als kanttekening dat extreem overgewicht is geconcentreerd bij de laagopgeleide Nederlanders.
Trendbreuk
In NRC Handelsblad van 5 januari 2011 spreekt de Amsterdamse hoogleraar Duurzaamheid, tevens columniste, Louise Fresco over een keerpunt in de tot voor kort heersende trend dat iedere generatie kinderen meer bereikt in opleiding en inkomen dan hun ouders. Terecht wijst ze erop dat dit keerpunt voornamelijk voor jonge mannen geldt. Maar haar opmerking dat ‘vrouwen hun moeders nog wel overtreffen’ is onjuist. Dit werd noch in ons onderzoek, noch in dat van het Sociaal Cultureel Planbureau aangetoond. Wij hebben een vergelijking gemaakt tussen ouders en hun kinderen, niet tussen moeders en hun dochters. Ons onderzoek toont inderdaad een tendens tot neerwaartse mobiliteit. Wij laten zien dat dit een logisch gevolg is van een toegenomen gelijkheid tussen sociale milieus. Doordat kinderen van de lagere milieus ook toegang hebben gekregen tot de diverse vormen van hoger en wetenschappelijk onderwijs en de beter betaalde banen, vond er een opwaartse mobiliteit plaats.
