Steeds minder ecstacy in ecstacy

Als ‘gelegenheidsautomobilist’, die slechts af en toe gebruik maakt van de auto, irriteer ik me al jaren aan het feit dat ik voor mijn paar duizend kilometertjes per jaar het volle pond aan wegenbelasting moet betalen. Wat mij betreft is het dus goed nieuws dat het kilometerheffing wordt ingevoerd. De gebruiker en vervuiler betaalt, en zo hoort het. Als je 40.000 kilometer rijdt op het Nederlandse wegennet is het niet meer dan logisch dat je óók meer betaalt dan iemand die pak ‘m beet 10.000 kilometer rijdt op jaarbasis.

Maar ik zit een beetje in een spagaat. Want aan de andere kant is het systeem zoals het nu is opgezet nogal privacygevoelig. Er wordt niet alleen gekeken naar hoeveel je rijdt, maar ook naar wanneer en waar. Het achterliggende idee is dat autoverkeer zo op basis van tijdstip en eventueel locatie aanvullend kan worden ontmoedigd, zodat het verkeer zich meer verspreidt buiten de spits, en weg van erg drukke wegen. Dit ontlast het wegennet én het milieu. Dat klinkt allemaal erg goed.

Maar, natuurlijk is er een maar, als bijkomend ‘voordeel’ heeft de overheid een extra instrument om te controleren wanneer elke automobilist zich waar bevindt. Een fantastisch extra opsporingsinstrument, dat hoogstwaarschijnlijk met net zulk enthousiasme als telefoontaps gebruikt zal worden door de Nederlandse politie en AIVD. Ik legde al eerder uit wat het gevaar is van grote databanken.