Betalingen kosten banken miljoenen
Gisteren opende de NRC met het volgende artikel:
http://www.nrc.nl/economie/article383719.ece
Bij gewone bedrijven heet het ‘marketing’ als je op zaken verlies lijdt waardoor je elders grote bedragen hoopt te verdienen. Elke slager geeft kinderen in zijn winkel een plakje worst, en laat niet door een ‘instituut voor het vleeswezen’ of zoiets uitrekenen dat de kosten voor de worstverstrekking de spuigaten uitlopen. Bij (niet de slechtste) restaurants probeert men soms volgens het adagium ‘ze eten me arm maar ze drinken me rijk’ te werken.
Bij banken gelden echter andere regels, elk facet van hun business rekenen ze (terecht) uit tot drie cijfers achter de komma, waarbij ze zoveel mogelijk geld willen laten rondhangen op plaatsen waar het zo veel mogelijk opbrengt.
In de zestiger jaren werd het interessant om veel volume aan klanten te verwerven, zodat iedereen na enige tijd zijn loon niet meer in een zakje kreeg uitbetaald maar netjes op een bank- of girorekening gestort kreeg. De postgiro (van de staat) en de bankgirocentrale concurreerden hard, waardoor ze voor simpele transacties geen kosten in rekening konden brengen zodat ze hard investeerden in automatisering, wat efficiënte en goedkope transacties opleverde. Een grote groep klanten leende, leaste, hypotheekte, spaarde, belegde en verzekerde zich tot groot plezier van de banken. Nu is blijkbaar de tijd aangebroken dat elke dubbeltje dat verdwaald is in een bank verantwoording af moet leggen wanneer het geen kwartje is geworden.