De toch al onverkwikkelijke vastgoedfraude rond het Bouwfonds en het Philips Pensioenfonds kreeg vandaag een nieuw hoofdstuk met de onthulling door de Volkskrant dat het Bouwfonds en de ABN-Amro een stiekeme deal sloten en zo de overheid een poot uitdraaiden, met ook nog eens de hulp van accountant Price Waterhouse Coopers (PWC). Bouwfonds-commissaris Hans Wiegel liet zich paaien met een lucratief contract voor de wijnhandel van zijn vrouw. Dit gaat Nederland punten kosten op de index van Transparency International. Grootschalige fraude, een bank die bedrog pleegt, accountants die het niet zien en een politicus die zich laat afkopen - en dat allemaal in één affaire. Goed, die politicus was een eenling, de toch altijd wat dubieuze Hans Wiegel, maar verder zijn het instituties die hier in het beklaagdenbankje staan. Dat ABN-Amro onder Rijkman Groenink niet deugde, was al bekend, maar het Volkskrant artikel wijst ook op een rare rol van ING. Die bank had een hoger bod gedaan op Bouwfonds dan ABN-Amro, maar toen PWC beweerde dat er geen andere bieder was dan ABN-Amro, sloeg ING geen alarm bij de overheden die eigenaar waren van het Bouwfonds en belang hadden bij een goede prijs. Het wijst erop dat de banken elkaar onderling, ook als ze onethisch gedrag bij elkaar waarnemen, de hand boven het hoofd houden. De Bouwfonds-deal legt ook zeer pijnlijk bloot dat de Nederlandse gemeenten niet opgewassen zijn tegen het grote zakenleven. Het doet het ergste vrezen voor de opbrengst van de uitverkoop van energiebedrijven. Bij de veiling van telecomfrequenties tien jaar geleden haalde de nationale overheid bakzeil. Vanwege de hoeveelheid geld zijn er altijd banken bij betrokken. Hun ethiek eens goed onder de strafrechtelijke loep houden is een stuk zinvoller dan de parlementaire enquête naar de kredietcrisis, toen de bankiers naar waarheid konden beweren de wereldeconomie niet te kunnen overzien. Ze zijn beter in dodgy deals.
[qvdd]
“We have been told to delete posts relating to ?some American company leaving China? by the general webmaster, who usually receive notices from the government.”
Nu Google vertrokken is uit China, lijkt de regering de geschiedenis te willen herschrijven en doen alsof het bedrijf er nooit geweest is.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Het is een beproefde methode voor landen met grote schulden: devalueer je munt. In je eigen munt blijft je schuld gelijk, maar in dollars is het ineens een stuk minder. De VS volgen momenteel die strategie door China onder druk te zetten om zijn munt juist te herwaarderen. Dat is immers één van de manieren om de dollar te devalueren ten opzichte van de yuan. Griekenland zou deze kunnen bewandelen, als ze de drachme nog gehad had, maar ze kan vanuit de euro niet terug.
Een nadeel van devaluatie is dat de prijzen stijgen, vooral van geïmporteerde goederen. Dat is de reden waarom consumenten van een harde munt houden. Zo’n harde munt is echter niet goed voor de export. Daarom houdt China zijn munt kunstmatig laag, want een stijgende yuan maakt Chinese goederen in dollar- of eurotermen fors duurder. Dit gaat uiteraard ook op voor andere van landen wier economie sterk op export leunen, zoals Duitsland en Nederland. De consumenten in die landen hechten weliswaar aan een keiharde euro, maar voor de economie is die helemaal niet zo goed.
Met de gigantische Amerikaanse tekorten en de Chinese weigering om te devalueren was de euro de afgelopen jaren tot recordhoogte gestegen. Dat was een reden tot zorg. Sinds de Griekse crisis heeft de euro fors aan waarde verloren. Duitse en Nederlandse goederen worden daardoor goedkoper op de wereldmarkt, wat in een periode van algemene economische malaise helemaal niet zo erg is.
De Crisis van de jaren dertig was één van de aanleidingen voor de Tweede Wereldoorlog. De huidige crisis is de grootste sinds die tijd, maar heeft gelukkig nog niet geleid tot het opnemen der wapenen. Blijkbaar is beschaving toch iets dat kan toenemen.
Nu dreigt er echter toch een oorlog. Gelukkig niet één met bommen en granaten, maar wereldomvattend zou hij best eens kunnen zijn en als dat zo is zullen vele gewone mensen er ook onder gaan lijden. We lijken namelijk in de inleidende fase te zitten van De Grote Chinese Handelsoorlog.
Het draait allemaal om de wisselkoers van de Chinese munteenheid renminbi (die wordt uitgedrukt in yuan, zoals lengte wordt uitgedrukt in meters.) Die wordt niet bepaald in vrije valutahandel, maar door de Chinese overheid. En die doet dat volgens bijna iedereen behalve die Chinese overheid zelf op een niveau dat te laag is ten opzichte van andere munten, om Chinese producten goedkoop te houden. Nu is dat zelfs voor de Chinezen niet een kwestie van alleen zeggen dat die wisselkoers zo laag moet zijn. Anders zouden namelijk de prijzen en lonen in China vanzelf gaan stijgen door de enorme hoeveelheid geld die het land instroomt. Waardoor de Chinese exportmachine ook weer zou gaan haperen.
Dus wat China doet is, is yuan dumpen en er dollars en andere valuta voor kopen, die daardoor duurder worden. Feitelijk is dit manipulatie van de valutamarkt. Een soort manipulatie ook die niet is toegestaan volgens regels van het IMF.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
[qvdd]
“Europa heeft heel anders ingegrepen in de financiële sector dan de VS. Alleen dat al zou reden moeten zijn om te kijken of Europa gedaan heeft zoals zou moeten. Misschien wel, misschien hadden de VS het anders moeten doen.”
DNB-president Nout Wellink wil een onderzoek naar de vraag of Europa (lees: Neelie Kroes) de bankensector niet te hard aanpakt (lees: Wellink probeert de opsplitsing van ING te voorkomen).
Ook zo’n hekel aan die collega op het werk die fluitend bergen werk verzet, waardoor anderen gaan denken dat jij de kantjes eraf loopt? De Fransen in elk geval wel. Hun minister van Financiën Christine Lagarde haalde gisteren hard uit naar Duitsland. Door de loonmatiging in de afgelopen jaren is de Duitse economie veel te concurrerend geworden. Dat gaat ten koste van Frankrijk, waar de arbeidsverhoudingen potdicht zitten. Dus of de Duitsers svp minder hard willen werken en meer consumeren.
De Duitsers reageerden voorspelbaar: niet zij moeten rustiger aan doen, maar de Fransen moeten maar eens de handen uit de mouwen steken. Anders kan Europa nooit tegen de Chinezen op. Het aardige is natuurlijk dat dik tien jaar geleden Duitsland nog samen met Frankrijk stelling nam tegen het Nederlandse poldermodel, dat op precies dezelfde manier de economie aanzwengelde. De Duitsers gingen onder de rood-groene regering om.
Frankrijk heeft nu een in naam rechtse regering. Je zou verwachten dat die wel wat voelt voor een economisch model dat de lonen matigt, waardoor meer mensen aan het werk kunnen. Maar de Fransen ergeren zich liever aan de flexibiliteit over de grens in plaats van dat ze serieus werk maken van hun verroeste arbeidsmarkt. Voor de Europese economie is dat op termijn een groter blok aan het been dan de Griekse boekhoudtrucs.
De IJslanders hebben geen zin om Nederland en Groot-Brittannië de verloren Icesave-spaargelden terug te betalen, althans niet tegen de stevige rente die de Hollanders en Britten willen hebben. Het ‘nee’ is een steuntje in de rug voor de IJslandse regering, want het versterkt haar positie aan de onderhandelingstafel. Een akkoord zou nabij zijn. Maar dat was het eerder ook al.
Als het nou weer niet lukt, zou het verstandig zijn om een internationale commissie, bijvoorbeeld van de Wereldbank, de zaak te laten onderzoeken. Alle partijen hebben immers boter op hun hoofd. De IJslandse regering heeft op zijn minst de suggestie gewekt de spaargelden te garanderen, maar de Nederlandse en Britse nationale banken hadden (zoals de Franse) kunnen vermoeden dat er iets mis was. En dan is er nog gesteggel over de rente.
Niets lijkt logischer dan dat de drie partijen een onafhankelijke instelling vragen een bindende uitspraak te doen. Dat haalt de kwestie uit de Nederlandse en Britse verkiezingscampagnes, maakt de weg vrij voor het IMF om een saneringsprogramma voor de IJslandse economie op te leggen en zorgt dat de gesprekken over toetreding van IJsland tot de EU niet langer met de kwestie belast blijven.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Al je verdiensten keurig netjes opgegeven bij UWV en belastingdienst, en toch weggezet worden als fraudeur? Het kan zomaar gebeuren, wanneer u als beginnend zelfstandige niet goed hebt opgelet of het UWV zich aan haar eigen regels heeft gehouden. De Nationale Ombudsman deelde gisteren een zware tik uit aan het UWV. Dat geeft geen sjoege. Dus is het nu aan de politiek om in te grijpen. Minister Donner kan zich niet meer verschuilen achter zijn verweer van vorig jaar (zie vier pdf’s bij 28-5-09).
De kwestie is vrij bizar. Er is een regeling die werklozen in staat stelt met een uitkering een eigen bedrijf te starten. In het begin is dat vaak niet rendabel, maar als het bedrijf loopt, stopt de uitkering. Meer precies: in het begin werk je misschien wel keihard, maar slechts een deel van de tijd verdien je wat. Maar als je meteen fulltime in je bedrijf aan de slag ging zonder iets te verdienen, had je uitkering meteen ingetrokken moeten worden. Dat vertelden nogal wat UWV-medewerkers niet aan de ondernemers in spe.
En dus kwamen duizenden mensen er na een poosje achter dat ze fraudeerden. Ze hadden weliswaar netjes opgegeven hoeveel uren ze geld verdiend hadden (en hoeveel dan), maar niet hoeveel onbetaalde uren er in de opzet van hun bedrijf was gaan zitten. Dat kwam aan het licht, toen UWV de gegevens bij de belastingdienst opvroeg, en constateerde dat velen zelfstandigenaftrek hadden aangevraagd, die je pas krijgt als je een minimum aantal uren in je bedrijf gestoken hebt. Op het formulier van de belastingdienst staat expliciet: ook onbetaalde uren tellen mee. Sommige mensen moeten nu tienduizenden euro’s terugbetalen.
Er is iets heel vreemds aan de hand. Een paar weken geleden werd de iPad aangekondigd, een apparaat dat de acceptatie van e-books wel eens in een flinke stroomversnelling zou kunnen brengen. De uitgevers voelen dat ook, en ze maken zich dan ook klaar voor de toekomst…
Met een prijsverhoging van e-books.
Ja, dat lees je goed, Apple wil graag dat de uitgevers hun bestsellers voor $12,99 of $14,99 gaan verkopen in de Apple shop, en de uitgevers lijkt dat ook wel wat. Ondertussen wordt Amazon, het bedrijf dat de prijzen juist lager probeerde te krijgen en de meeste boeken verkoopt voor $9,99 in een hoek gedreven, en zal die prijzen waarschijnlijk niet erg lang vol kunnen houden.
Het is mij totaal onduidelijk waarom een elektronisch boek 15 dollar moet kosten. In Nederland gaat van een boek meestal zo’n 10% naar de auteur (voor succesvolle auteurs tot 17,5%), vloeit 40% naar de boekhandel en wordt 25% stukgeslagen op de fabricage van het boek. De rest, 25%, is de bruto marge voor de uitgever. Ik denk dat ik redelijk veilig zit als ik zeg dat een elektronisch boek per exemplaar ruim minder dan de helft kost dan een fysiek exemplaar.
[qvdd]
“The commission stands ready to act if necessary. Technical work is ongoing and has not yet been concluded. All the rest is speculation.”
Aldus een mistige quote van EU-woordvoerder Jonathan Todd over Europese actie inzake Griekenland. De BBC concludeert uit een reeks van dit soort uitspraken dat een reddingsplan voor de Grieken nabij is. Hun land komt dan onder curatele te staan van de EU (lees: Duitsland).
“Het is een sneeuwbal die steeds harder rolt.”
De consumentenbond voorspelt dat iedereen over vijf jaar alleen nog maar betaalt via mobiel of pin. Telfort bijt binnenkort het spits af. Vanaf april kan je in 35 winkels van het bedrijf alleen nog maar pinnen.
Zal het werkelijk zo’n vaart lopen?
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.